Πατερικές αναφορές στο ΙΩΗΛ 2:24

Επειδή όμως φανερώθηκε σε εμάς ο Εμμανουήλ, φωνάζοντας και λέγοντας: «Εγώ είμαι το άνθος της πεδιάδας, το κρίνο των κοιλάδων», τότε πια, αφού κληθήκαμε σε μέθεξη της δικής του ευωδίας, καταδικάσαμε τη δυσωδία εκείνου. <Έχε θάρρος γη, χαίρε και ευφραίνου, διότι ο Κύριος μεγαλούργησε. Έχετε θάρρος ζώα του κάμπου, διότι βλάστησαν οι πεδιάδες της ερήμου, διότι το δέντρο έφερε τον καρπό του, η άμπελος και η συκιά έδωσαν τη δύναμή τους. Και εσείς, τέκνα της Σιών, να χαίρεστε και να ευφραίνεστε για τον Κύριο τον Θεό σας, διότι σας έδωσε τροφές εις δικαιοσύνην, και θα ρίξει σε εσάς πρώιμη και όψιμη βροχή, όπως και πρωτύτερα, και θα γεμίσουν τα αλώνια με σιτάρι, και θα ξεχειλίσουν τα πατητήρια από κρασί και λάδι.> Αποτελεί συνήθεια των αγίων προφητών, από τα μερικά και για λίγους αγαθά, να αναγάγουν τον λόγο στα καθολικά και γενικότερα· αυτά δε είναι τα όσα παρέχονται δια του Χριστού. Εκεί λοιπόν προχωρά πάλι ο λόγος μας. Διότι πότε δόθηκε το δικαίωμα να έχει θάρρος η γη; Και πότε πάλι μεγαλούργησε ο Κύριος ενεργώντας σε εμάς; Παρά μόνο όταν ο Λόγος, όντας Θεός, έγινε άνθρωπος, προκειμένου, κατακλύζοντας την υφήλιο με τα άνωθεν αγαθά, να γίνει για όσους πιστεύουν σε αυτόν «ως ποταμός ειρήνης, ως χείμαρρος» τρυφής, ως πρώιμος και όψιμος υετός, και ως χορηγός κάθε νοητής ευκαρπίας.

Θα ταίριαζε βεβαίως και πολύ εύλογα, σε εκείνους μεν που είναι ακόμη πιο παχύνοοι και έχουν κτηνοπρεπή νωθρότητα, να παρέχεται η πιο χαμηλή διδασκαλία, αυτή που ως προς το είδος και τη δύναμη είναι σαν το χορτάρι που φυτρώνει σε αυτούς που διδάσκουν τα στοιχειώδη, ενώ σε εκείνους που είναι ήδη τέλειοι να προσφέρεται ο καρπός που νοείται σε μεγάλο ύψος και έχει ανθίσει σαν σε ωραία δέντρα, αυτός δηλαδή που αφορά την αγία και ομοούσιο Τριάδα, ή της ηθικής παιδείας που βρίσκεται στο ύψος των θεωρημάτων. Γι' αυτό λοιπόν εκείνους τους ονομάζει κτήνη, ενώ τους πιο τέλειους τέκνα της Σιών, στους οποίους και παραγγέλλει να ευφραίνονται στον Κύριο τον Θεό τους. Διότι όλη η χαρά μας είναι ο Χριστός, από τον οποίο και διά του οποίου προέρχεται κάθε πλήρωμα αγαθών και η πλούσια χορηγία των ουράνιων χαρισμάτων σε εκείνους που τον αγαπούν, η οποία νοείται σαν σε πρώιμους και όψιμους καρπούς, σαν σε σιτάρι που γεμίζει το αλώνι, σαν σε κρασί που ξεχειλίζει από το πατητήρι και σαν σε λάδι που αναβλύζει. Πρέπει δε να γνωρίζουμε ότι και ως προς τον τρόπο της μυστικής εκπλήρωσης είναι αληθινή η υπόσχεση.

Και επειδή καθημερινά δεν παύουμε να ανάβουμε τη φωτιά των αμαρτιών μας, δίκαια τιμωρούμαστε με ξηρασία και καύσωνα. Ίσως μάλιστα και προς εμάς να φωνάζει ο προφήτης: Πορευθείτε στο φως της φωτιάς σας, και στη φλόγα που εσείς ανάψατε. Στους Ισραηλίτες, λοιπόν, είχε υποσχεθεί ο Θεός μέσω του προφήτη, πως αν τηρούσαν τις εντολές Του: Θα στείλω πάνω σας πρώιμη και όψιμη βροχή· και θα γεμίσουν τα αλώνια σας από σιτάρι, και τα πατητήρια από κρασί. Σε εμάς όμως αυτή η υπόσχεση έχει αντιστραφεί· ή μάλλον μας έχει καταλάβει η κατάρα του Ιερεμία: Ας είναι, λέει, ο ουρανός πάνω από το κεφάλι σου από χαλκό· υποδηλώνοντας με την απειλή του λόγου αυτού την απόλυτη ξηρασία και την έλλειψη των υδάτων. Ή μήπως δεν έχει εκπληρωθεί αυτό σε εμάς τώρα; Η μεν γη, γεμάτη ρωγμές από την ξηρασία και σαν να έχει πετρώσει, ματαίωσε τον κόπο των γεωργών, μη δεχόμενη ούτε το όργωμα ούτε το σκάψιμο· τα δε σπαρτά, αφού βλάστησαν λίγο και παρείχαν χρηστές ελπίδες, πριν προλάβουν να κυοφορήσουν το στάχυ, μαράθηκαν και χάθηκαν. Έχει απομείνει μόνο η φυλλωσιά των αμπελιών και των φυτών, ίσως και αυτή για να υποδηλώσει τον μαρασμό που πρόκειται να επέλθει σε λίγο.

Και δες πώς τώρα, παρά την τόση μεγάλη κακία μας, στέλνει βροχές πολύ συχνές και ειρηνικές· και επισκέφθηκε τη γη και την πότισε άφθονα, κατά τον θείο Δαβίδ, ώστε οι πεδιάδες της ερήμου να δώσουν βοσκή στα κτήνη, όπως λέει ο Ιωήλ, και το δέντρο και η άμπελος και η συκιά ομοίως τον καρπό τους, και σε εμάς ωσαύτως «τροφές για δικαιοσύνη», όχι για να αδικούμε τρεφόμενοι, αλλά για να πράττουμε το δίκαιο καθώς τρεφόμαστε, και θα γίνουν για εμάς «τροφές για δικαιοσύνη», όπως φαίνεται καλό στον Θεό· διότι για αυτόν τον λόγο μας ρίχνει «βροχή πρώιμη και όψιμη, όπως προηγουμένως» είπα, επειδή επιθυμεί, νομίζω, ως αγαθός, να γεμίσει τα αλώνια με σιτάρι και τα πατητήρια με «κρασί και λάδι». Γιατί τα προσφέρει αυτά στην ανθρωπότητα ο πλούσιος σε ελέη και φιλάνθρωπος; Μήπως αγάπησε τις προαναφερθείσες ανόσιες πράξεις, εννοώ δηλαδή τους φόνους και τους δόλους και τις συχνές και άπειρες κλοπές και πλεονεξίες, και μας επισκέφθηκε;