τὰ ἔμπροσθεν αὐτοῦ πῦρ ἀναλίσκον, καὶ τὰ ὀπίσω αὐτοῦ ἀναπτομένη φλόξ· ὡς παράδεισος τρυφῆς ἡ γῆ πρὸ προσώπου αὐτοῦ, καὶ τὰ ὀπίσω αὐτοῦ πεδίον ἀφανισμοῦ, καὶ ἀνασωζόμενος οὐκ ἔστιν αὐτῷ.> Ὄρθρον ἔοικεν ἀποκαλεῖν ἢ τὴν ἐν ὄρθρῳ δρόσον, ἣ ἐπειδὰν ὅλως καταχέηται τῶν ὀρῶν, ἀφίησιν οὐδὲν τῶν ἐν αὐτοῖς ἀκατάδευστον· ἤγουν τὰς πρώτας ἡλίου βολὰς, καὶ τοῦ τῆς ἡμέρας φωτὸς τὴν εὐθύς τε καὶ ἐν ἀρχαῖς ἀνάλαμψιν, ἣ ταῖς τῶν ὀρέων κορυφαῖς καὶ πρό γε τῶν ἄλλων μονονουχὶ καὶ ἐνευρύνεται, καὶ κατερυθαίνει βουνούς. οὕτως ἔσεσθαί φησιν ἐπὶ τὰ ὄρη τὸν λαὸν τὸν ἰσχυρὸν, ἀκρίδας τυχὸν, ἤγουν, ἐξ ὁμοιότητος τῆς ἀπ᾽ αὐτῶν, τὸν Ἀσσύριον ὡς ἐν πληθύϊ νοούμενον ἀπαραβλήτῳ λοιπόν· ὅμοιος γὰρ αὐτῷ φησὶν οὔτε γέγονεν ἀπὸ τοῦ αἰῶνος, οὔτε μὴν ἔσται ποτέ. ἐπειδὴ δὲ ταῖς τῶν ἀκρίδων ἐμβολαῖς δαπανᾶται μὲν τὸ παρεμπίπτον εὐθὺς, εἰ δὲ δήπου τι καὶ περιλειφθὲν τυχῇ, ἔργον ἐστὶ καὶ αὐτὸ τῶν ἑπομένων ταῖς πρώταις· πῦρ ἀναλίσκον ἔφη τὰ ἔμπροσθεν αὐτοῦ, φλόγα δὲ ἀναπτομένην τὰ κατόπιν καὶ ἑπόμενα. τοῦτο δὲ αὐτὸ δράσειεν ἂν οἶμαί που καὶ πολεμίων στρατός. ἕψονται γὰρ πάντως ταῖς τῶν φθασάντων ἀγερωχίαις ὁμοῦ καὶ ἀφειδίαις καὶ οἱ κατόπιν ἰόντες βραχύ· ποιήσονται δὲ τὴν γῆν ὡς τρυφῆς παράδεισον, ἄρδην ἀποκείροντες, καὶ ἐνσπαταλῶντες τοῖς εὑρισκομένοις.
Μετάφραση
«Τα εμπρός του είναι πυρ καταναλίσκον, και τα πίσω του φλόγα που ανάβει. Σαν παράδεισος τρυφής είναι η γη προ του προσώπου του, και τα πίσω του πεδίο αφανισμού, και δεν υπάρχει κανείς που να διασώζεται από αυτόν.» Φαίνεται να ονομάζει όρθρο είτε την πρωινή δροσιά, η οποία όταν χυθεί εντελώς στα όρη, δεν αφήνει τίποτα σε αυτά αδρόσιστο, είτε τις πρώτες αχτίδες του ήλιου, και την άμεση και αρχική λάμψη του φωτός της ημέρας, η οποία απλώνεται σχεδόν αποκλειστικά στις κορυφές των ορέων πριν από τα άλλα και κοκκινίζει τους λόφους. Έτσι, λέει, θα απλωθεί πάνω στα όρη ο ισχυρός λαός, ίσως οι ακρίδες, ή, λόγω της ομοιότητας με αυτές, ο Ασσύριος που νοείται πλέον ως ένα ασύγκριτο πλήθος. Διότι, λέει, όμοιός του ούτε υπήρξε από την αρχή του αιώνα, ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ. Και επειδή με τις επιδρομές των ακρίδων καταστρέφεται μεν αμέσως ό,τι βρεθεί μπροστά τους, και αν τυχόν απομείνει κάτι, γίνεται και αυτό βορά εκείνων που ακολουθούν τις πρώτες, ονόμασε καταναλίσκον πυρ τα εμπρός του, και φλόγα που ανάβει τα πίσω και τα επόμενα. Το ίδιο ακριβώς νομίζω ότι θα έκανε και ένας στρατός εχθρών. Διότι θα ακολουθήσουν οπωσδήποτε την αλαζονεία και τη σκληρότητα εκείνων που έφτασαν πρώτοι, και αυτοί που έρχονται λίγο πιο πίσω, και θα μεταχειριστούν τη γη ως παράδεισο τρυφής, απογυμνώνοντάς την εντελώς και κατασπαταλώντας τα όσα βρίσκουν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες