Πατερικές αναφορές στο ΙΩΗΛ 2:9

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

τῆς πόλεως ἐπιλήψονται καὶ ἐπὶ τῶν τειχέων δραμοῦνται καὶ ἐπὶ τὰς οἰκίας ἀναβήσονται καὶ διὰ θυρίδων εἰσελεύσονται ὡς κλέπται.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς δώδεκα προφήτας
φασὶ δὲ αὐτὰς στοιχηδὸν ἰέναι, καὶ ὡς ἐν τάξει διΐπτασθαι, καὶ ἥκιστα μὲν ἀπονοσφίζεσθαι, περιέπειν δὲ οὕτως ἀλλήλας, ὡσανεὶ καὶ ἀδελφοὶ, φύσεως αὐτῆς βραβευούσης τὸ φιλάλληλον. <Καταβαρυνόμενοι ἐν τοῖς ὅπλοις αὐτῶν πορεύσονται.> Ὅπλα δὲ οἶμαί που τοὺς ὀδόντας φησὶ, δι᾽ ὧν αὐταῖς ὁ πόλεμος, καὶ τὰ ὡς ἐν μάχῃ κατορθώματα, δαπανωμένης μὲν πόας, ληΐου δὲ πίπτοντος, καὶ φυτῶν αὐαινομένων. <Καὶ ἐν τοῖς βέλεσιν αὐτῶν πεσοῦνται, καὶ οὐ μὴ συντελέσωσιν.> Βάλλουσι μὲν ἀκρίδες οὐ βελῶν ἀκίσι τοὺς πολεμουμένους, ἀλλ᾽ οὐδὲ τόξον αὐταῖς ἐντείνεται· πόθεν; κατακρούουσι δὲ ὥσπερ ταῖς τῶν ἐδωδίμων καταφθοραῖς, καὶ τοῖς λιμοῦ καὶ ἐνδείας δείμασιν. ὅτι δὲ καὶ αὐτοῖς τοῖς ὑπὸ τοιάνδε πεσοῦσι συμφορὰν οὐκ ἂν ἐξαρκέσειε τὸ ἀπολέσθαι τὰ ἐν ἀγροῖς, ἀλλὰ γὰρ καὶ οἴκοις αὐτοῖς καὶ πόλεσιν εἰσπεφοιτηκότα καὶ παρενοχλοῦντα δεινῶς, τὸν ἐκ τῶν ἀκρίδων ἕξουσι στρατὸν, ἤγουν καὶ αὐτὸν τὸν Ἀσσύριον, παρέδειξεν εἰπών Καὶ οὐ μὴ συντελέσωσιν. ὅμοιον ὡς εἰ λέγοι Καὶ τοῦτο οὐκ ἔσται τὸ τῆς ὀργῆς πέρας, παρέλθοι δ᾽ ἂν καὶ ἐπέκεινα· φησὶ γάρ· <Τῆς πόλεως ἐπιλήψονται, καὶ ἐπὶ τῶν τειχέων δραμοῦνται, καὶ ἐπὶ τὰς οἰκίας ἀναβήσονται, καὶ διὰ θυρίδων εἰσελεύσονται ὡς κλέπται.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Λέγεται δε ότι αυτές πηγαίνουν σε στοίχους και πετούν σαν σε παράταξη, και καθόλου δεν αποχωρίζονται, αλλά έτσι περιποιούνται η μία την άλλη, σαν να είναι αδέλφια, καθώς η ίδια η φύση βραβεύει τη φιλαλληλία τους. <Καταβαρυμένοι με τα όπλα τους θα πορευθούν.> Ως όπλα δε, νομίζω, εννοεί τα δόντια, με τα οποία διεξάγουν τον πόλεμο και πετυχαίνουν τα κατορθώματα σαν σε μάχη, καθώς καταναλώνεται η χλόη, πέφτουν τα σπαρτά και ξεραίνονται τα φυτά. <Και θα πέσουν ανάμεσα στα βέλη τους, και δεν θα σταματήσουν.> Οι ακρίδες βέβαια χτυπούν όσους πολεμούν όχι με αιχμές βελών, ούτε τεντώνουν τόξο· από πού άλλωστε; Αλλά καταφέρνουν χτυπήματα τρόπον τινά με την καταστροφή των τροφίμων και με τους τρόμους του λιμού και της στέρησης. Το ότι δε, για αυτούς που υπέστησαν τέτοια συμφορά, δεν θα ήταν αρκετό να καταστραφούν μόνο τα προϊόντα στους αγρούς, αλλά θα αντιμετωπίσουν τον στρατό των ακρίδων, δηλαδή και τον ίδιο τον Ασσύριο, να εισβάλλει στα σπίτια και τις πόλεις τους και να τους προκαλεί δεινή ταλαιπωρία, το κατέδειξε λέγοντας: Και δεν θα σταματήσουν. Είναι όμοιο σαν να έλεγε: Και αυτό δεν θα είναι το τέλος της οργής, αλλά θα προχωρήσει και πιο πέρα· διότι λέει: <Θα καταλάβουν την πόλη, και θα τρέξουν πάνω στα τείχη, και θα ανέβουν στα σπίτια, και θα εισέλθουν μέσα από τα παράθυρα σαν κλέφτες.>
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Γλαφυρά εἰς τὴν Πεντάτευχον
Καὶ ὁ μὲν ἀμνὸς ὡς καθαρόν τε καὶ ἄμωμον θῦμα κατὰ νόμον νοεῖται, τὸ δὲ τῶν ἐρίφων γένος ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἀεὶ τῷ θυσιαστηρίῳ προσφέρεται. Εὑρήσεις δὲ τοῦτο καὶ ἐν Χριστῷ. Ἦν γὰρ ὁ αὐτὸς, καὶ ὡς ἄμωμον ἱερεῖον, εἰς ὀσμὴν εὐωδίας ἀναφέρων ἑαυτὸν τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ, καὶ ὡς ἔριφος ὑπὲρ τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν σφαζόμενος. Μετὰ δέ γε τὴν σφαγὴν, καταχρίειν τῷ αἵματι τοὺς τῶν οἰκημάτων σταθμοὺς καὶ τὴν φλιὰν ἐπιτάττει, οὐχ ἕτερόν τι σημαίνειν ἐθέλων, ὥς γέ μοι δοκεῖ, ἢ ὅτι τῷ σεπτῷ καὶ τιμίῳ αἵματι τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἐπίγειον ἑαυτῶν οἰκίαν ἀσφαλιζόμεθα, τουτέστι τὸ σῶμα, τὴν ἐκ παραβάσεως νέκρωσιν διὰ μετοχῆς τῆς ζωῆς ἐξελαύνοντες. Ζωὴ γὰρ καὶ ἁγιασμὸς, ἡ Χριστοῦ μετοχή. Καὶ αὐτὸν δὲ θορυβό[ῦ]ντες τὸν ὀλοθρευτὴν, ὡς ἄγαν ἀποτάτω ποιούμενοι διὰ τῆς χρίσεως τὸν ἐπιβουλεύοντα δαίμονα, τὰ ἐκ σαρκικῶν κινημάτων ἀπονεκρούμεθα πάθη. «Θύρας» δὲ νοήσεις τῆς ἀρτίως ἡμῖν εἰρημένης οἰκίας, τὰς ἐν ἡμῖν αἰσθήσεις δηλαδή· δι᾽ ὦν ταῖς ἁπάντων καρδίαις ἡ τῶν πραγμάτων διακονεῖται ποιότης, καὶ ἡ τῶν ἐπιθυμιῶν ἀμέτρητος ἐπιχεῖται πληθύς. Θύρας δὲ αὐτὰς καὶ ὁ προφήτης Ἰωὴλ ὀνομάζει λέγων· «Ὡς εἰσελεύσονταί τινες κλέπται διὰ τῶν θυρίδων ἡμῶν·» οὐ γὰρ ἦσαν κατακεχρισμέναι τῷ αἵματι τοῦ Χριστοῦ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και ο μεν αμνός, σύμφωνα με τον νόμο, νοείται ως καθαρή και άμωμη θυσία, ενώ το γένος των εριφίων προσφέρεται πάντοτε στο θυσιαστήριο υπέρ των αμαρτιών. Θα το βρεις δε αυτό και στον Χριστό. Διότι Αυτός ήταν συγχρόνως και ως άμωμο ιερείο, προσφέροντας τον εαυτό Του εις οσμήν ευωδίας στον Θεό και Πατέρα, και ως ερίφιο που σφάχτηκε υπέρ των δικών μας αμαρτιών. Και μετά τη σφαγή, διατάζει να χρίσουν με το αίμα τους παραστάτες και το ανώφλι των οικημάτων, μη θέλοντας να σημάνει τίποτε άλλο, όπως μου φαίνεται, παρά ότι με το σεπτό και τίμιο αίμα του Χριστού ασφαλίζουμε την επίγεια οικία μας, δηλαδή το σώμα, αποδιώχνοντας μέσω της μετοχής στη ζωή τη νέκρωση που προήλθε από την παράβαση. Διότι ζωή και αγιασμός είναι η μετοχή στον Χριστό. Και ταράζοντας τον ίδιο τον ολοθρευτή, απομακρύνοντας εντελώς τον επιβουλευόμενο δαίμονα μέσω αυτού του χρίσματος, απονεκρώνουμε τα πάθη που προκύπτουν από τις σαρκικές ορμές. Ως «θύρες» δε της οικίας που μόλις προαναφέραμε, θα εννοήσεις βεβαίως τις αισθήσεις μας, μέσω των οποίων μεταδίδεται στις καρδιές όλων η ποιότητα των πραγμάτων και εισρέει το αμέτρητο πλήθος των επιθυμιών. Θύρες τις ονομάζει και ο προφήτης Ιωήλ λέγοντας: «Σαν κλέφτες θα εισέλθουν μέσα από τα παράθυρά μας». Διότι δεν είχαν χριστεί με το αίμα του Χριστού.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες