Ἰστέον δὲ ὅτι καὶ αὐτὸς ὁ Κύριος τὸ ἐπὶ τῷ Λαζάρῳ θαῦμα πληρῶν, ἀφίκετο μὲν εἰς τὸ μνημεῖον, ὡς δέ φησιν ὁ Εὐαγγελιστὴς, φωνῇ μεγάλῃ ἐφώνησε “Λάζαρε δεῦρο ”ἔξω.” τοῦτο δὲ πῶς ἂν νοηθείη, λέγοντος Θεοῦ διὰ τοῦ προφήτου “Οὐκ ἐρίσει, οὐδὲ κραυγάσει, οὐδὲ ἀκουσθήσεται ”ἔξω ἡ φωνὴ αὐτοῦ;” σημεῖον οὖν ἄρα τῆς διαπρυσίου σάλπιγγος, καὶ τῆς ἀπ᾽ αὐτῆς ἠχῆς τῆς ἐπ᾽ ἐσχάτοις, φημὶ, καὶ ἐξ οὐρανοῦ, τὸ μεγάλῃ τὸν Σωτῆρα χρήσασθαι φωνῇ, διανιστάντα τὸν Λάζαρον. <Ὁ δὲ Κύριος φείσεται τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, καὶ ἐνισχύσει Κύριος τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ. καὶ ἐπιγνώσεσθε ὅτι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν ὁ κατασκηνῶν ἐν Σιὼν ἐν ὄρει ἁγίῳ μου· καὶ ἔσται Ἱερουσαλὴμ ἁγία, καὶ ἀλλογενεῖς οὐ διελεύσονται δι᾽ αὐτῆς οὐκέτι.> Ὅτε τὰ ἐγκλήματα τῆς ἀποστασίας τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ ἐπεγράφοντο, καὶ δαμάλεσι μὲν προσεκύνουν ταῖς χρυσαῖς, ἔφασκον δὲ ἀνοσίως “Οὗτοι οἱ θεοί σου Ἰσραὴλ, οἵ τινες ”ἀνήγαγόν σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου,” τότε καὶ ἀσθενεῖς καὶ εὐάλωτοι, καὶ τοῖς πολεμίοις ἑτοιμοτάτη προὔκειντο θήρα· ταύτῃτοι καὶ εἰς αἰχμαλωσίαν ἐπέμποντο. ἐπειδὴ δὲ ἐλέηνται, καὶ τὴν ἑαυτῶν κατῳκήκασι, χαλῶντος Θεοῦ τὰς ὀργὰς, ἄμαχοι λοιπὸν καὶ ἀνανταγώνιστοι γεγόνασι τοῖς ἐχθροῖς, ἀμογητί τε κεκρατήκασι, καίτοι πάντων τῶν ἐθνῶν συνειλεγμένων εἰς μάχην.
Μετάφραση
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι και ο ίδιος ο Κύριος, επιτελώντας το θαύμα στον Λάζαρο, έφτασε στο μνημείο, και όπως λέει ο Ευαγγελιστής, φώναξε με μεγάλη φωνή: «Λάζαρε, έλα έξω». Πώς, όμως, θα μπορούσε να νοηθεί αυτό, εφόσον ο Θεός λέει μέσω του προφήτη: «Δεν θα φιλονικήσει, ούτε θα κραυγάσει, ούτε θα ακουστεί έξω η φωνή του;» Άρα, λοιπόν, αποτελεί σύμβολο της διαπεραστικής σάλπιγγας και της ηχούς της κατά τις έσχατες ημέρες, εννοώ, από τον ουρανό, το γεγονός ότι ο Σωτήρας χρησιμοποίησε μεγάλη φωνή όταν ανέστησε τον Λάζαρο. <Ο δε Κύριος θα φεισθεί τον λαό του, και θα ενισχύσει ο Κύριος τους υιούς του Ισραήλ. Και θα επιγνώσετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σας, ο οποίος κατασκηνώνει στη Σιών, στο άγιο όρος μου· και η Ιερουσαλήμ θα είναι αγία, και αλλογενείς δεν θα διέλθουν πλέον μέσα από αυτήν.> Όταν τα εγκλήματα της αποστασίας αποδίδονταν στους Ισραηλίτες, και προσκυνούσαν τις χρυσές δαμάλεις, και έλεγαν ανόσια: «Αυτοί είναι οι θεοί σου, Ισραήλ, που σε ανέβασαν από τη γη της Αιγύπτου», τότε ήταν και ασθενείς και ευάλωτοι, και αποτελούσαν την πιο εύκολη λεία για τους εχθρούς· γι' αυτό ακριβώς και οδηγούνταν στην αιχμαλωσία. Επειδή όμως ελεήθηκαν και εγκαταστάθηκαν στη δική τους γη, καθώς ο Θεός υποχώρησε από την οργή Του, έγιναν πλέον ακατανίκητοι και ακαταμάχητοι απέναντι στους εχθρούς, και επικράτησαν χωρίς κόπο, μολονότι όλα τα έθνη είχαν συγκεντρωθεί για μάχη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες