ἡ δὲ λαβοῦσα, σπένδεται μόλις, ἁπλοῖ δὲ γαλήνην, καὶ δίδωσι τοῖς ναυτίλοις τοῦ σώζεσθαι τὴν ἐλπίδα· πανταχοῦ δὲ τοῖς θείοις εἴκουσα νεύμασι, καὶ δεσποτικοῖς προστάγμασιν ὑπηρετοῦσα γοργῶς, ἐξ αὐτῶν ἐφαίνετο τῶν πραγμάτων. <Καὶ ἐφοβήθησαν οἱ ἄνδρες φόβῳ μεγάλῳ τὸν Κύριον, καὶ ἔθυσαν θυσίας τῷ Κυρίῳ καὶ ηὔξαντο εὐχάς.> Ὠφέληνται λίαν, ἕνα τε τὸν φύσει Θεὸν εἶναι πιστεύουσι, καίτοι μεμερισμένοι πρὸς ἔκτοπον πλάνησιν, καὶ μυρίους εἶναι νομίζοντες ἀνὰ τὸν κόσμον θεούς. τοιγάρτοι θύουσι τῷ φύσει καὶ μόνῳ καὶ ἀληθῶς Θεῷ, παρέντες τοὺς ἑαυτῶν, καὶ ἐῤῥῶσθαι φράσαντες τοῖς ἐξ ἀπάτης τετιμημένοις, καὶ τὴν Θεῷ πρέπουσαν ὑποκλέπτουσι δόξαν. ἐπαγγέλλονται δὲ καὶ εὐχὰς, καίτοι τοῦτο δρᾶν εἰωθότες τοῖς ἐναλίοις δαίμοσι. δοκεῖ γὰρ Ἑλλήνων παισὶ καὶ τὸ τῆς θαλάσσης ἀνῆφθαι κράτος Ποσειδῶνά τινα· μῦθοι γὰρ πάντα τὰ παρ᾽ ἐκείνοις, τερθρεία τε καὶ ἀποπληξία δεινή. ἡμεῖς δὲ τὸν φύσει Θεὸν δοξάζοντες, αὐτῷ καί φαμεν ἀληθῶς “Σὺ δε- ”σπόζεις τοῦ κράτους τῆς θαλάσσης, τὸν δὲ σάλον τῶν “κυμάτων αὐτῆς σὺ καταπραΰνεις. σοί εἰσιν οἱ οὐρανοὶ ”καὶ σή ἐστιν ἡ γῆ· τὴν οἰκουμένην καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς “σὺ ἐθεμελίωσας.” <Καὶ προσέταξεν Κύριος κήτει μεγάλῳ καταπιεῖν τὸν Ἰωνᾶν.
Μετάφραση
Και αυτή, μόλις τον έλαβε, κατευνάζεται, απλώνει γαλήνη και δίνει στους ναυτικούς την ελπίδα της σωτηρίας· και το ότι παντού υπακούει στα θεία νεύματα και υπηρετεί γοργά τα δεσποτικά προστάγματα, φαινόταν από τα ίδια τα πράγματα. <Και φοβήθηκαν οι άνδρες τον Κύριο με φόβο μεγάλο, και πρόσφεραν θυσίες στον Κύριο και έταξαν τάματα.> Ωφελήθηκαν πάρα πολύ, και πιστεύουν ότι ο κατά φύσιν Θεός είναι ένας, αν και ήταν παραδομένοι σε αλλόκοτη πλάνη και νόμιζαν ότι υπάρχουν αμέτρητοι θεοί ανά τον κόσμο. Γι' αυτό προσφέρουν θυσία στον κατά φύσιν και μόνο και αληθινό Θεό, εγκαταλείποντας τους δικούς τους και αποχαιρετώντας αυτούς που τιμούνταν από απάτη και υπέκλεπταν τη δόξα που πρέπει στον Θεό. Υπόσχονται μάλιστα και τάματα, αν και συνήθιζαν να το κάνουν αυτό στους θαλάσσιους δαίμονες. Διότι οι Έλληνες νομίζουν ότι και η εξουσία της θάλασσας έχει ανατεθεί σε κάποιον Ποσειδώνα· επειδή όλα τα δικά τους είναι μύθοι, φλυαρία και φοβερή παραφροσύνη. Εμείς όμως, δοξάζοντας τον κατά φύσιν Θεό, σε Αυτόν λέμε αληθινά: «Εσύ δεσπόζεις στην εξουσία της θάλασσας, και τον σάλο των κυμάτων της εσύ καταπραΰνεις. Δικοί σου είναι οι ουρανοί και δική σου είναι η γη· την οικουμένη και το πλήρωμά της εσύ τα θεμελίωσες». <Και πρόσταξε ο Κύριος ένα μεγάλο κήτος να καταπιεί τον Ιωνά.>
Περισσότερα
Λεπτομέρειες