Πατερικές αναφορές στο ΙΩΝΑΣ 1:6

Το πλήρωμα των ναυτικών καταφεύγει στις συνηθισμένες βοήθειες και αδειάζει το φορτίο του πλοίου, ώστε να υψωθεί πάνω από τα κύματα και έτσι να επιπλέει στο εξής πιο εύκολα στα ύδατα. Μεγάλη απόδειξη της τρικυμίας αποτελεί το γεγονός ότι και οι ίδιοι οι ναυτικοί είχαν κυριευθεί από φόβο και παρακαλούσαν θερμότατα τους δικούς τους θεούς να έλθουν ως σωτήρες σε αυτούς, έχοντας ήδη απελπιστεί για τη σωτηρία τους. <Ο δε Ιωνάς κατέβηκε στο κοίλο του πλοίου και κοιμόταν και ροχάλιζε. Και τον πλησίασε ο πρωρέας και του είπε: Τι ροχαλίζεις εσύ; Σήκω και επικαλέσου τον Θεό σου, μήπως και μας διασώσει ο Θεός και δεν χαθούμε.> Θα ταίριαζε βέβαια ελάχιστα στην προφητική νήψη η ραθυμία στις προσευχές, όταν επικρέμονται κίνδυνοι, και η αγάπη για την ανάπαυση, όταν ο καιρός και οι περιστάσεις καλούν σε κόπους, με τους οποίους θα έπρεπε μάλλον να εξευμενίζει τον Θεό των όλων. Γι' αυτό πρέπει να εννοήσουμε ότι ο ύπνος προηγήθηκε της τρικυμίας· και επειδή συνήθιζε να ησυχάζει πολύ, κατέβηκε στο πιο βαθύ μέρος του πλοίου. Διότι είναι πάντοτε αγαπητό και περιζήτητο στους αγίους το να απομακρύνονται από την τύρβη, να αποχωρίζονται από τα πλήθη και να περνούν τον χρόνο τους κατά μόνας, όπως ακριβώς λέει και ο θεσπέσιος προφήτης Ιερεμίας: «Είναι καλό για τον άνθρωπο, όταν σηκώσει τον ζυγό από τη νεότητά του· θα καθίσει κατά μόνας, διότι τον σήκωσε πάνω του».

Ο Ιησούς εστάλη για να κηρύξει μετάνοια, εστάλη και ο Ιωνάς. Αλλά ο μεν έφυγε, αγνοώντας αυτό που επρόκειτο να συμβεί, ενώ ο δε προσήλθε εκουσίως για τη μετάνοια της σωτηρίας. Ο Ιωνάς κοιμόταν στο πλοίο και ροχάλιζε ενώ η θάλασσα βρισκόταν σε τρικυμία, ενώ όταν ο Ιησούς κοιμόταν, κατά θεία οικονομία σηκώθηκε η θάλασσα, ώστε να γίνει γνωστή στη συνέχεια η δύναμη Εκείνου που κοιμόταν. Σε εκείνον έλεγαν: «Τι κοιμάσαι τόσο βαριά; Σήκω, επικαλέσου τον Θεό σου, για να μας διασώσει ο Θεός». Εδώ λένε στον Δεσπότη: «Κύριε, σώσε μας». Εκεί είπαν: «Επικαλέσου τον Θεό σου», και εδώ: «Σώσε». Αλλά εκείνος μεν λέει: «Σηκώστε με και ρίξτε με στη θάλασσα, και θα κοπάσει η θάλασσα για εσάς». Εδώ όμως Αυτός επιτίμησε τους ανέμους και τη θάλασσα, και έγινε μεγάλη γαλήνη. Και εκείνος μεν ρίφθηκε στην κοιλιά του κήτους, ενώ Αυτός κατήλθε εκουσίως εκεί όπου βρίσκεται το νοητό κήτος του θανάτου. Κατήλθε δε εκουσίως, για να εξεμέσει ο θάνατος όσους είχε καταπιεί, σύμφωνα με το γεγραμμένο: «Θα τους γλιτώσω από το χέρι του άδη, και θα τους λυτρώσω από το χέρι του θανάτου».

Ο βαρύς ύπνος δεν προερχόταν από ηδονή, αλλά από λύπη, όχι από ραθυμία, αλλά από αθυμία. Διότι οι ευγνώμονες δούλοι αντιλαμβάνονται γρήγορα τα αμαρτήματά τους· πράγμα που έπαθε και εκείνος. Επειδή μετά την πράξη της αμαρτίας, τότε κατάλαβε τη φρίκη της αμαρτίας· διότι τέτοια είναι η φύση της αμαρτίας: αφού γεννηθεί, τότε πλέον ολόκληρη προκαλεί ωδίνες στην ψυχή που τη γέννησε, αντίθετα με τον νόμο της δικής μας γέννησης. Επειδή εμείς, μόλις γεννηθούμε, βάζουμε τέλος στις ωδίνες, εκείνη όμως, μόλις γεννηθεί, κατασπαράσσει με τις οδύνες τους λογισμούς που τη γέννησαν. Τι έκανε λοιπόν ο πρωρέας; Τον πλησίασε, αναφέρει το κείμενο, και του λέει: «Σήκω και επικαλέσου τον Κύριο τον Θεό σου». Είχε πλέον καταλάβει από την πείρα του ότι η τρικυμία δεν ήταν συνηθισμένη, αλλά ότι η συμφορά ήταν θεήλατη και ο κλύδωνας ξεπερνούσε την ανθρώπινη τέχνη, και ότι κανένα όφελος δεν υπήρχε από τα χέρια του κυβερνήτη. Διότι τα όσα συνέβαιναν είχαν ανάγκη από άλλον, μεγαλύτερο κυβερνήτη, από Εκείνον που διακυβερνά ολόκληρο τον κόσμο, και υπήρχε χρεία της άνωθεν επεμβάσεως. Γι' αυτό και εκείνοι, αφού άφησαν τα κουπιά, τα πανιά, τα σκοινιά και όλα τα υπόλοιπα, και αφού απέσυραν τα χέρια τους από την κωπηλασία, τα ύψωσαν προς τον ουρανό και παρακαλούσαν τον Θεό. Επειδή όμως ούτε με αυτόν τον τρόπο υπήρξε κάποιο αποτέλεσμα, «έριξαν κλήρους», αναφέρει· και τελικά ο κλήρος παρέδωσε με την ψήφο του τον υπεύθυνο.