Πατερικές αναφορές στο ΙΩΝΑΣ 2:11

Αλλά ας επανέλθουμε και εμείς στο προκείμενο, όπως ακριβώς επέστρεψε και ο ήλιος για τον Εζεκία που προσευχήθηκε. Η προσευχή έφερε στη ζωή και τον Σαμουήλ από στείρα μήτρα· αυτή εξήγαγε και άλλον προφήτη από τη θανατηφόρα κοιλιά του κήτους στη στεριά και στους ζωντανούς ανθρώπους. Και εάν κάποιος θελήσει να διηγηθεί τη δύναμη των κατορθωμάτων της, θα αναζητήσει μεν πλήθος ιστοριών, θα παραθέσει δε αμέτρητες μαρτυρίες ανδρών που ευδοκίμησαν χάρη σε αυτήν.

Διότι αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, καθώς δεν ήταν δυνατόν να κρατείται στα δεσμά του θανάτου αυτός που είναι ζωή κατά φύση. <Και δόθηκε προσταγή στο κήτος, και έβγαλε τον Ιωνά στην ξηρά.> Το κήτος προστάζεται πάλι από κάποια θεία και απόρρητη δύναμη του Θεού, κινούμενο σύμφωνα με το θέλημά Του· και πράγματι βγάζει από τα σπλάχνα του τον Προφήτη, για τον οποίο το πάθημα δεν ήταν χωρίς όφελος, αλλά μάλλον βγήκε πιο ακονισμένος από την εμπειρία, γνωρίζοντας ξεκάθαρα ότι είναι επικίνδυνο να αντιλέγει κανείς στα δεσποτικά προστάγματα. <Και έγινε λόγος Κυρίου προς τον Ιωνά για δεύτερη φορά, λέγοντας: Σήκω και πορεύσου στη Νινευή, τη μεγάλη πόλη, και κήρυξε σε αυτήν σύμφωνα με το προηγούμενο κήρυγμα που εγώ σου μίλησα.> Καθώς λοιπόν επιδεικνύει πλέον πιο θερμή προθυμία, ο Θεός τον διατάζει πάλι να πάει στη Νινευή και να κάνει χρήση του ίδιου κηρύγματος, που του είχε ειπωθεί και στην αρχή. Αυτό δε ήταν: «Ότι ανέβηκε η κραυγή της κακίας της προς εμένα.» Είπα λοιπόν ήδη τα σχετικά με τον Χριστό, όμως θα τα ξαναπώ, χωρίς να διστάσω καθόλου. Διότι έχει γραφτεί ότι: «Το να σας λέω τα ίδια πράγματα, για μένα δεν είναι οχληρό, ενώ για εσάς είναι ασφαλές.» Επομένως, πριν από τον τίμιο σταυρό θα βρούμε τον Χριστό να διστάζει κάπως ακόμη, εννοώ βέβαια στο ότι έπρεπε να παραθέσει τον λόγο των ευαγγελικών θεσπισμάτων και στους εθνικούς.

Εάν όμως κάποιος υποθέσει ότι είναι αδύνατο να διατηρηθούν στη ζωή οι άνθρωποι για τόσο πολύ χρόνο, και ότι ο Ηλίας δεν αναλήφθηκε ένσαρκος, αλλά ότι η σάρκα του καταναλώθηκε στο πύρινο άρμα, ας αναλογιστεί ότι ο Ιωνάς, αφού ρίχτηκε στον βυθό, αποβλήθηκε και πάλι σώος στη στεριά με προσταγή του Θεού, και ότι ο Ανανίας, ο Αζαρίας και ο Μισαήλ, όταν ρίχτηκαν σε καμίνι φωτιάς που έκαιγε επτά φορές περισσότερο, ούτε έπαθαν καμία βλάβη ούτε βρέθηκε πάνω τους οσμή φωτιάς. Επομένως, το χέρι του Θεού που συμπαραστάθηκε σε αυτούς και επιτέλεσε για χάρη τους πράγματα παράδοξα και αδύνατα για την ανθρώπινη φύση, τι το θαυμαστό έχει αν και σε αυτούς που μετατέθηκαν κατεργάστηκε κάτι το παράδοξο, υπηρετώντας το θέλημα του Πατρός;

Η προσευχή κατέστησε το κήτος οίκο για τον Ιωνά, επανέφερε τον Εζεκία από τις πύλες του θανάτου στη ζωή, και για τους τρεις παίδες μετέτρεψε τη φλόγα σε δροσερή αύρα. Εκείνος που, κατά τον καιρό της προσευχής, δεν είναι προσηλωμένος σε όσα ωφελούν την ψυχή, αλλά αξιώνει από τον Θεό να συναινέσει στις εμπαθείς κινήσεις του νου του, είναι αληθινά ανόητος, βαττολόγος, μωρολόγος και φλύαρος, και οτιδήποτε άλλο έχει παρόμοια σημασία. Από Εσένα προέρχεται η ζωή μου, από Εσένα ας προέλθει και η αφορμή για να ζω.