Πατερικές αναφορές στο ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ 10:11

«Και ενώ αυτοί έφευγαν από το πρόσωπο των υιών του Ισραήλ στην κατάβαση της Ωρωνίμ, ο Κύριος έριξε σε αυτούς πέτρες χαλαζιού από τον ουρανό, έως την Αζηκά· και έγιναν περισσότεροι αυτοί που πέθαναν από τις πέτρες του χαλαζιού, παρά αυτοί που σκότωσαν οι υιοί του Ισραήλ με μάχαιρα στον πόλεμο.» Λαμβάνει, λοιπόν, από αυτά που συνέβησαν στους αρχαίους, εικόνα και τύπο της μελλοντικής βοήθειας από τον Θεό προς τον Ισραήλ, ο Οποίος γνωρίζει να σώζει, εφόσον βέβαια επιλέξουν να πεισθούν στα λόγια του Σωτήρος μας. Διότι, λέει, εσείς που στενοχωρείστε, δηλαδή, εσείς που έχετε περάσει από πάρα πολλή οδύνη, που έχετε κατά κάποιον τρόπο συνθλιβεί από τις απώλειες και τους φόβους των μελλοντικών δεινών, μάθετε να ακούτε, καλέστε και εσείς τον Ιησού για βοήθεια, πείτε όπως ακριβώς και εκείνοι από την Γαβαών: Δεν μπορούμε να πολεμήσουμε, και είμαστε αδύναμοι στο να συγκεντρωθούμε, για να αντισταθούμε δηλαδή στους εχθρούς που επιτίθενται. Και τι θα γίνει από αυτό, λένε; Θα γνωρίσετε, λέει, ότι ακόμη και αν έρθει εναντίον σας, σαν βουνό, επίθεση ασεβών ανδρών, θα συμβούν εναντίον τους τα όσα έγιναν στη φάραγγα της Γαβαών. Διότι εναντίον εκείνων που σας πολεμούν θα επιτελέσει τα έργα Του με θυμό, και έργα πικρίας, δηλαδή, οργής. Και ποιος άραγε, παρά προφανώς ο Θεός που σας υπερασπίζεται; Ο δε θυμός Του θα χρησιμοποιηθεί με τρόπο αλλότριο, και η πικρία Του θα είναι αλλότρια. Διότι μια οργή, λέει, ξένη και ασυνήθιστη θα στρατευθεί εναντίον εκείνων που σας καταδιώκουν.

Διότι έλεγαν ότι αυτά είχαν παλιώσει στον δρόμο· και ότι είχαν έρθει για να συνάψουν μαζί τους συνθήκη ειρήνης. Εκείνοι δε, χωρίς να ρωτήσουν τον Θεό, σύναψαν συνθήκες. Όταν όμως κατάλαβαν ότι είχαν εξαπατηθεί, και ότι δεν κατοικούσαν μακριά, αλλά πλησίον τους, μην μπορώντας να τους πολεμήσουν εξαιτίας των όρκων τους, τους έκαναν δούλους, ξυλοκόπους και υδροφόρους. Εδώ εκπληρώνεται η προφητεία του Νώε, την οποία είχε πει: ο Χαναάν θα είναι δούλος· διότι από εκείνον κατάγονται αυτοί. Άκουσε ο Αδωνιβεζέκ, ο βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, ότι κυριεύθηκε η Ιεριχώ και η Γάζα, και ότι οι Γαβαωνίτες είχαν προσχωρήσει σε αυτούς, και εκστρατεύει εναντίον τους μαζί με άλλους βασιλείς. Εκείνοι τότε κάλεσαν σε συμμαχία τον Ιησού. Εκείνος ήλθε, συγκρούστηκε μαζί τους και τους έτρεψε σε φυγή· και από τον ουρανό έπεσε πάνω τους χαλάζι· και το χαλάζι σκότωσε περισσότερους από όσους οι υιοί του Ισραήλ με τη μάχαιρα. Τότε στάθηκε ο ήλιος πάνω από τη Γαβαών, και η σελήνη πάνω από τη φάραγγα της Ελώμ· και ο Ιησούς εξόντωσε όλο τον λαό των εχθρών, καθώς και πέντε βασιλείς. Κυρίευσε δε και τη Μακηλά, και τη Λοβνά, και τη Λαχίς, και την Οδολάν, και τη Χεβρών, και τη Δαβήρ, καθώς και την ορεινή και την πεδινή χώρα.

Αν όμως τα σύμβολα δεν είναι το ίδιο με τη φύση, εκείνος που είναι προσκολλημένος στα σύμβολα του νόμου σαν να είναι τα πρωτότυπα, δεν μπορεί ποτέ να δει καθαρά τη γένεση των όντων σύμφωνα με τη φύση. Και για τον λόγο αυτόν απορρίπτει παράλογα τους κατά φύσιν λόγους, μη αναλογιζόμενος ότι πρέπει να διαφυλάττει αυτούς που διασώθηκαν από τον Ιησού, για χάρη των οποίων μάλιστα διεξήγαγε εκείνον τον φοβερό πόλεμο ενάντια στους πέντε βασιλείς που επαναστάτησαν εναντίον τους, στον οποίο ο ίδιος ο ουρανός συμμάχησε με τον Ιησού εναντίον εκείνων που επιτέθηκαν στους Γαβαωνίτες ρίχνοντας χαλάζι· αυτούς ο σαρκωθείς Λόγος τους κατέστησε ξυλοφόρους και υδροφόρους της θείας σκηνής, δηλαδή της αγίας Εκκλησίας που προτυπώθηκε μέσω της σκηνής. Διότι αυτός, αυτός είναι ο Ιησούς που θανάτωσε τους εμπαθείς τρόπους και λογισμούς που επαναστατούν εναντίον τους σύμφωνα με τις αισθήσεις. Επειδή ο Λόγος του Θεού, ο Ιησούς, πάντοτε περιθάλπει τους λόγους της φυσικής θεωρίας, καθιστώντας τους ξυλοφόρους και υδροφόρους της θείας σκηνής των μυστηρίων, ως χορηγούς δηλαδή της ύλης που ανάβει τον φωτισμό της θείας γνώσης, και της κάθαρσης που αποπλύνει τα πάθη, ή της αφορμής για τη ζωοποιό μετάδοση εν Πνεύματι. Διότι χωρίς τη φυσική θεωρία, είναι αδύνατον από τη φύση της με οποιονδήποτε τρόπο και σε οποιονδήποτε να διατηρηθεί η δύναμη των μυστηρίων.

Διότι είναι όντως θαυμαστή η παντοδυναμία του Σωτήρος και η άπειρη εφευρετικότητα της πρόνοιάς του, το πώς δεν κεραυνοβόλησε εκείνον τον αλιτήριο δαίμονα βρέχοντας θειάφι και πυρ από τον ουρανό, όπως παλαιά τα Σόδομα και τα Γόμορρα που ατίμασαν τη φύση και εξύβριζαν τον Ποιητή, σαν να μην είχε διευθετήσει καλά τα δικά μας· ούτε έκρινε να ανοίξει η γη και να καταπιεί τον ακάθαρτο, όπως κάποτε την υπερήφανη συναγωγή του Δαθάν και του Αβειρών· ούτε έβρεξε λίθους για να καταστρέψει τον ανόσιο με χαλάζι, όπως κάποτε το έθνος που αντιστάθηκε στον Ισραήλ· ούτε πρόσταξε να πέσει το βδελυρότατο άγαλμα του μιαρού και να συντριβεί σε κομμάτια, όπως παλαιά κονιορτοποίησε τον Βηλ και τον Δαγών, αλλά με σώματα νεκρά και κεκοιμημένα σε μνήμα κατέβαλε το θράσος του και κατεύνασε τη μανία του, και κατήσχυνε την αλαζονεία εκείνων που καυχώνταν για αυτόν· θέλοντας να δείξει, όπως νομίζω, στους συνετούς και σώφρονες, πόση είναι η δύναμη των μαρτύρων του ακόμη και μετά θάνατον, και πόση είναι η αδυναμία των θεών των Ελλήνων, και πόσο πολύ ηττώνται εκείνοι που καυχήθηκαν ότι υπήρξαν θεοί, από τα ακίνητα, νεκρά και άπνοα σώματα των αγίων.