Ἀποκαθίσταται τοίνυν ἡ θνητὴ φύσις εἰς τὸ ἀρχαῖον σχῆμα. Οὔτε εἷς δὲ φαίνεται τεμὼν τὸν Ἰορδάνην ἄνευ τινὸς συμβόλου. Ἰησοῦς ὁ τοῦ Ναυῆ ἔχων κιβωτὸν ἔτεμεν. Ἠλίας ἔχων μηλωτήν. Ἑλισσαῖος ἔχων πάλιν τὴν μηλωτὴν τοῦ διδασκάλου ἔτεμεν. Ἐπειδὴ γὰρ ἡ θνητὴ φύσις οὐκ ἤρκει καθ᾽ ἑαυτὴν στῆσαι τὸ ῥεῖθρον, εἰσέρχεται Ἰησοῦς πρῶτος φέρων μὲν τοῦ Δεσπότου τὴν προσηγορίαν, ἐπαγόμενος δὲ μεθ᾽ ἑαυτοῦ τὴν κιβωτὸν, τὸ σύμβολον τοῦ δεσποτικοῦ σώματος. Καὶ φαίνεται ὁ Ἰορδάνης οὔτε τὸν Ἰησοῦν τιμήσας, τὸν ψιλὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, λέγω τὸν τοῦ Ναυῆ, οὔτε τοὺς Ἰουδαίους αἰδεσθεὶς, οὔτε τοὺς ἱερεῖς ἐντραπείς. Καὶ ἵνα δειχθῇ ὅτι οὐ τῷ λαῷ ὑποχωρεῖ, ἀλλὰ τὴν κιβωτὸν αἰδεῖται, λέγει Ἰησοῦς· Ἰδοὺ ἡ κιβωτὸς τοῦ κυριεύοντος πάσης τῆς γῆς διέρχεται τὸν Ἰορδάνην. Καὶ ἔσται, ὅταν εἰσέλθωσιν οἱ πόδες τῶν ἱερέων τῶν βασταζόντων τὴν κιβωτὸν, ὁ Ἰορδάνης ἐκλείψει, οὐ τοὺς ἱερεῖς αἰδούμενος, ἀλλὰ τὴν κιβωτόν. Καὶ πόθεν τοῦτο, ἄκουε. Ἐρωτᾷ αὐτὸν ὁ Δαυῒδ λέγων· Τί σοί ἐστι, θάλασσα, ὅτι ἔφυγες; καὶ σὺ, Ἰορδάνη, ὅτι ἐστράφης εἰς τὰ ὀπίσω; Πρὸς ταῦτα ἀποκρίνεται ἡ δημιουργία λέγουσα· Ἀπὸ προσώπου Κυρίου ἐσαλεύθη ἡ γῆ. Πρόσωπον δὲ Κυρίου ἦν τὸ σχῆμα τῆς κιβωτοῦ. Ὃ γὰρ ἦν ἡ κιβωτὸς τῷ νόμῳ καὶ ταῖς πλαξὶ καὶ τῇ στάμνῳ καὶ τῇ ῥάβδῳ, τοῦτο ἦν τῆς ἀκαταλήπτου θεότητος ἡ σὰρξ ἡ δεσποτικὴ, ὡς ἐν κιβωτῷ φέρουσα τὴν θεότητα.
Μετάφραση
Αποκαθίσταται, λοιπόν, η θνητή φύση στο αρχαίο της σχήμα. Και κανένας δεν φαίνεται να διαχώρισε τον Ιορδάνη χωρίς κάποιο σύμβολο. Ο Ιησούς του Ναυή τον διαχώρισε κρατώντας την κιβωτό. Ο Ηλίας κρατώντας τη μηλωτή. Ο Ελισσαίος τον διαχώρισε κρατώντας πάλι τη μηλωτή του διδασκάλου του. Διότι, επειδή η θνητή φύση δεν επαρκούσε από μόνη της για να σταματήσει το ρεύμα του ποταμού, εισέρχεται πρώτος ο Ιησούς, φέροντας αφενός το όνομα του Δεσπότη, και φέρνοντας μαζί του την κιβωτό, το σύμβολο του δεσποτικού σώματος. Και φαίνεται ότι ο Ιορδάνης ούτε τον Ιησού τίμησε, εκείνον τον απλό άνθρωπο, εννοώ τον γιο του Ναυή, ούτε τους Ιουδαίους σεβάστηκε, ούτε προς τους ιερείς έδειξε συστολή. Και για να αποδειχθεί ότι δεν υποχωρεί στο πλήθος του λαού, αλλά ότι σέβεται την κιβωτό, λέει ο Ιησούς: «Ιδού, η κιβωτός του Κυρίου όλης της γης διαβαίνει τον Ιορδάνη. Και θα συμβεί, όταν εισέλθουν τα πόδια των ιερέων που βαστάζουν την κιβωτό, ο Ιορδάνης να στερέψει», όχι επειδή θα σεβαστεί τους ιερείς, αλλά την κιβωτό. Και από πού συνάγεται αυτό, άκου. Τον ερωτά ο Δαβίδ λέγοντας: «Τι σου συμβαίνει, θάλασσα, και έφυγες; Και συ, Ιορδάνη, γιατί στράφηκες προς τα πίσω;». Σε αυτά απαντά η δημιουργία λέγοντας: «Από το πρόσωπο του Κυρίου σείστηκε η γη». Και πρόσωπο του Κυρίου ήταν το σχήμα της κιβωτού. Διότι ό,τι ήταν η κιβωτός για τον Νόμο και τις πλάκες και τη στάμνα και τη ράβδο, αυτό ακριβώς ήταν η δεσποτική σάρκα για την ακατάληπτη θεότητα, καθώς έφερε μέσα της τη θεότητα σαν σε άλλη κιβωτό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες