Πατερικές αναφορές στο ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ 6:20

Γι' αυτόν τον λόγο, τα μεν τείχη της Ιερουσαλήμ είναι αναγραμμένα πάνω στα χέρια του Κυρίου· τα δε τείχη της Ιεριχούς καθαιρούνται από τον Ιησού, διαλυόμενα με μόνη τη φωνή. Πιο πάνω, λοιπόν, καταδικάζονται μόνο τα υψηλά· εδώ όμως και εκείνα που μαζί με το ύψος διαθέτουν και κάποια ισχύ, καθώς ο Προφήτης ονομάζει μεταφορικώς «υψηλό τείχος» την πειστικότητα των αποδεικτικών μεθόδων που έχει ενισχυθεί και υψωθεί σε μεγάλο βαθμό, διαβεβαιώνοντας ότι αυτό θα καθαιρεθεί κατά την ημέρα του Κυρίου.

Για να δούμε λοιπόν πάλι ότι αυτοί ανοηταίνουν όχι σε μικρό βαθμό, και γι' αυτό δικαίως οφείλουν να ακούσουν το «Πλανάσθε μη γνωρίζοντας τις γραφές», ας πάρουμε κάτι από τα ιερά γράμματα και ας αποδείξουμε ξεκάθαρα ότι από παλιά προδιαγραφόταν τυπολογικά ο Ιησούς να αδιαφορεί για το σάββατο. Λοιπόν, όταν σε βαθύ γήρας, όπως έχει γραφτεί, ο πάνσοφος Μωυσής αναχώρησε από τα ανθρώπινα και μετοίκησε στις άνω μονές, με την κρίση και την απόφαση του Θεού που κρατεί τα πάντα, την ηγεσία του Ισραήλ έλαβε και κληρώθηκε ο γιος του Ναυή, ο Ιησούς. Επειδή δε, έχοντας περικυκλώσει την Ιεριχώ με μυριάδες οπλίτες, σχεδίαζε πλέον να την κυριεύσει και να την καταστρέψει, έδινε σύνθημα στους Λευίτες να περιφέρουν την κιβωτό γύρω της επί έξι συνολικά ημέρες, και την έβδομη ημέρα, δηλαδή κατά το σάββατο, διέταξε το άμετρο πλήθος των στρατευμάτων να αλαλάξει μαζί με τις σάλπιγγες. Έτσι κατασείστηκε το τείχος, και αφού εισέδραμαν μέσα, κυρίευσαν την πόλη, χωρίς να τιμούν την άκαιρη αργία του σαββάτου, ούτε να παραιτούνται από τη νίκη κατ' αυτήν την ημέρα εξαιτίας του νόμου που τους εμπόδιζε, αλλά ούτε και αντιπράττοντας τότε στα στρατηγήματα του Ιησού, διατηρώντας την ηγεσία του ανδρός εντελώς ελεύθερη από κατακραυγή. Και ο μεν τύπος βρίσκεται σε αυτά.

Επτά αμνούς χάρισε ο Αβραάμ στον Αβιμέλεχ ως μαρτυρία της κυριότητας του φρέατος. Επτά βόδια υπήρξαν στήλες λιμού, και επτά στάχυα πίνακες που απεικόνισαν την αφθονία, στο ενύπνιο του Φαραώ. Επτά ιερές σάλπιγγες βάσταξε ο Ιησούς του Ναυή, όταν κατέρριψε τα τείχη της Ιεριχούς.

Εννοώ δε και τις επτά σάλπιγγες του Ιησού του Ναυή, και τις ισάριθμες περιφορές, και τις ημέρες, και τους ιερείς, από τα οποία κατασείονται τα τείχη της Ιεριχούς. Καθώς επίσης και την έβδομη περιστροφή, όπως και το μυστικό τριπλό εμφύσημα του προφήτη Ηλία, το οποίο ενέπνευσε τη ζωή στον γιο της χήρας της Σαραφθίας, και του ιδίου την ισάριθμη επίκλυση νερού πάνω στα σχισμένα ξύλα, όταν με θεόσταλτο πυρ ανάλωσε τη θυσία και κατέκρινε τους προφήτες της αισχύνης, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να πράξουν το ίδιο ανταποκρινόμενοι στην πρόκληση.

ΙΘ΄. Και τα υπόλοιπα, όσα ακολούθησαν αυτά: ο στύλος της νεφέλης που επισκίαζε την ημέρα, ο στύλος του πυρός που φώτιζε τη νύχτα, και οι δύο λειτουργώντας ως καθοδηγητές· ο άρτος που έπεφτε σαν βροχή στην έρημο, η τροφή που στελνόταν από τον ουρανό, το μεν ένα σύμμετρο με την ανάγκη, το δε άλλο ξεπερνώντας την ανάγκη· το νερό από την πέτρα, που άλλοτε ανέβλυζε και άλλοτε γινόταν γλυκό· ο Αμαλήκ που καταπολεμήθηκε με την προσευχή και με το άρρητο και μυστικό σχήμα των χεριών· ο ήλιος που σταμάτησε, η σελήνη που συγκρατήθηκε, και ο Ιορδάνης που ανακόπηκε· τα τείχη που κατακρημνίστηκαν με την κυκλική περιφορά των ιερέων, με τον ήχο των σαλπίγγων, και με έναν αριθμό που έκρυβε δύναμη· η γη και το δέρας, που εναλλάξ βρέχονταν και παρέμεναν άβροχα· η δύναμη στις τρίχες, που αντισταθμιζε ολόκληρη στρατιά· οι λίγοι επίλεκτοι που ήπιαν το νερό με τη γλώσσα τους, στους οποίους ανατέθηκε η νίκη, και οι οποίοι νίκησαν, σύμφωνα με τις ελπίδες, ο μικρός αυτός αριθμός τις πολλές χιλιάδες. Τι χρειάζεται να απαριθμώ ένα προς ένα όσα θαυματούργησε ο ίδιος ο Χριστός κατά τη σωτήρια παρουσία και σάρκωσή Του, και όσα μετά από Εκείνον και μέσω Αυτού θαυματούργησαν οι ιεροί Του απόστολοι και οι υπηρέτες του Λόγου; Πόσα βιβλία και μνήμες τα διασώζουν αυτά; Ώστε να γνωρίσει η επόμενη γενεά, και οι διαδοχικές γενιές, τα θαύματα της δυνάμεως του Θεού.

Μάλιστα δε, εάν κάποιος τα εξετάσει με ακρίβεια, και αυτά επέχει θέση καθολικών αληθειών. Διότι όσα συνέβαιναν σε αυτούς, γίνονταν διδασκαλίες για τους άλλους· και οι πόλεμοι, και τα τρόπαια και οι νίκες αρκούσαν αντί για κήρυγμα σε όσους έδιναν προσοχή. Διότι αυτά δεν συνέβαιναν σύμφωνα με την ανθρώπινη φυσική ακολουθία, αλλά υπερέβαιναν τη λογική. Επειδή ποια λογική ακολουθία είναι αυτή, να γκρεμίζονται τα τείχη με το σάλπισμά τους, και μία γυναίκα αναλαμβάνοντας τη στρατηγία να νικά και να επικρατεί, και ένα μικρό παιδί να καταλύει βαρβαρικούς πολέμους με τη ρίψη μίας μόνο πέτρας; Και συνέβαιναν και άλλα διάφορα τέτοια παράδοξα. Έτσι επικράτησαν των εχθρών, έτσι τους εκδίωξαν από την Παλαιστίνη. Όταν, λοιπόν, λέγει: «Την ισχύ των έργων του ανήγγειλε στον λαό του», δεν λέγει τίποτε άλλο, παρά ότι απέδειξε τη δύναμή Του, όχι απλώς εκδιώκοντας τα έθνη, αλλά με τέτοιον τρόπο, μέσω του οποίου μπορούσαν να γνωρίσουν με απόλυτη σαφήνεια, ότι ακόμη και αν αρκούσαν τα προηγούμενα, όταν η πληγή που γινόταν εναντίον τους ήταν θεόσταλτη, η έκβαση των πραγμάτων των εχθρών κρινόταν από το γεγονός ότι στρατηγός ήταν ο ίδιος ο Θεός. Διότι, βεβαίως, δεν τους παιδαγωγούσε μόνο με λόγια, αλλά και με έργα: μέσω των υποδημάτων, μέσω των ενδυμάτων, μέσω της τροφής, μέσω του φωτός της νύχτας και της ημέρας, μέσω της νεφέλης, μέσω των πολέμων, μέσω της ειρήνης, μέσω των τροπαίων, μέσω της γεωργίας, μέσω των βροχών. Και τα πάντα εξέπεμπαν μια φωνή που διακήρυττε τον Δεσπότη και προκαλούσε κατάνυξη στην πωρωμένη διάνοιά τους, και δεν υπήρξε καμία χρονική περίοδος κατά την οποία να μην επιδεικνύονται τα συνεχή σημεία Του.