Πατερικές αναφορές στο ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ 7:10

«Και ανέβηκαν οι άνδρες και κατασκόπευσαν τη Γαΐ, και επέστρεψαν στον Ιησού, και του είπαν: Ας μην ανεβεί όλος ο λαός, αλλά ας ανεβούν περίπου δύο ή τρεις χιλιάδες άνδρες και ας εκπολιορκήσουν την πόλη. Μην ανεβάσεις εκεί όλο τον λαό· διότι είναι λίγοι. Και ανέβηκαν εκεί περίπου τρεις χιλιάδες άνδρες, και τράπηκαν σε φυγή μπροστά στους άνδρες της Γαΐ, και οι άνδρες της Γαΐ σκότωσαν από αυτούς έως τριάντα έξι άνδρες, και τους καταδίωξαν από την πύλη, και τους συνέτριψαν στην κατηφοριά· και δειλίασε η καρδιά του λαού, και έγινε σαν νερό». Αυτοί που κυρίευσαν πόλεις, και λεηλάτησαν χώρες, και νίκησαν τα πιο σκληρά έθνη χωρίς κόπο, βρίσκουν τους κατοίκους της Γαΐ ακαταμάχητους, και μόλις που σώθηκαν, και αποχώρησαν όχι χωρίς απώλειες, αφού δεν θέλησαν στην αρχή να παρατάξουν στα όπλα όλο το πλήθος των μαχητών, αλλά δήλωσαν ρητά ότι η πόλη θα ήταν πολύ εύκολο να καταβληθεί ακόμη και από λίγους. Διότι έλεγαν: «Ας μην ανεβεί όλος ο λαός, παρά γύρω στους δύο χιλιάδες άνδρες». Ενώπιον όμως αυτού του απροσδόκητου παθήματος και της συμφοράς που διέψευσε κάθε ελπίδα, καθώς ο Ιησούς βαρυθύμησε υπερβολικά και έσχιζε τα ενδύματά του, και έπεφτε ικετευτικά στον Θεό, όντας καταπτοημένος για το τι άραγε είναι αυτό που συνέβη, ο Θεός του είπε: «Σήκω· γιατί έχεις πέσει με αυτόν τον τρόπο με το πρόσωπό σου στη γη;»

«Η αμαρτία είναι όλεθρος», λέγει· «επομένως, ας διαπομπευθεί σε όλους μέσω της τιμωρίας, για να μην καταστρέψει τους πάντες, ώστε κατανοώντας πόση απειλή γέννησε μία παράβαση, να αποφύγουν την ατελεύτητη κόλαση που προέρχεται από τις περισσότερες». Βλέποντας λοιπόν, λέγει, ο Ιησούς την ακατανίκητη υποχώρηση, έσχισε τα ιμάτιά του και έπεσε στη γη, αναπέμποντας εκείνους τους θρήνους που αναφέρει η θεία Γραφή. Τι του λέει, λοιπόν, ο Δεσπότης; «Σήκω επάνω· γιατί έχεις καταπέσει έτσι; Αμάρτησε ο λαός σου και παρέβη τη διαθήκη μου, και οι υιοί του Ισραήλ δεν θα μπορέσουν να σταθούν απέναντι στους εχθρούς τους, έως ότου εξαλείψετε το ανάθεμα από ανάμεσά σας». Κηρύχθηκε, λοιπόν, αυτό στον λαό, φανερώνεται από τον Θεό αυτός που διέπραξε την παράβαση, και ο ίδιος το ομολογεί. «Διότι αποκρίθηκε», λέγει, «ο Άχαρ στον Ιησού και είπε: Αληθινά αμάρτησα ενώπιον του Κυρίου Θεού του Ισραήλ· έτσι και έτσι έπραξα. Είδα μέσα στα λάφυρα μια ποικιλόχρωμη στολή, πάρα πολύ ωραία, και διακόσια δίδραχμα αργυρίου, και μία χρυσή γλώσσα πενήντα διδράχμων, και αφού τα επιθύμησα τα πήρα· και ιδού, αυτά είναι κρυμμένα μέσα στο χώμα, στη σκηνή μου». Όλα λοιπόν τα φέρνει στο φως, επειδή έβλεπε ότι αυτός που τα φανέρωσε ήταν αψευδής, και είχε αλάνθαστο τον μάρτυρα που τον ήλεγχε.

Ούτε εκείνος που δεν ραθυμεί θα μπορούσε ποτέ να πέσει σε απόγνωση, ούτε εκείνος που τρέφεται με αγαθές ελπίδες και δεν απελπίζεται για τον εαυτό του, θα μπορέσει να πέσει σε ραθυμία. ΤΙΤΛ. Ν'. —Περί αναθέματος και αφορισμού. «Δεν θα φέρεις βδέλυγμα στον οίκο σου, για να μη γίνεις ανάθεμα όπως αυτό. Θα το αποστραφείς με απόλυτη αποστροφή και θα το βδελυχθείς απολύτως, διότι είναι ανάθεμα.» — «Δεν θα βρεθεί στο χέρι σου τίποτα από το ανάθεμα.» «Είπε ο Κύριος προς τον Ιησού: Δεν μπορούν οι υιοί του Ισραήλ να σταθούν απέναντι στους εχθρούς τους, διότι έγιναν ανάθεμα. Δεν θα συνεχίσω να είμαι πλέον μαζί σας, εάν δεν εξαλείψετε το ανάθεμα από ανάμεσά σας.»

Αξίωσέ με, Σωτήρα, να ζήσω ακτήμονα βίο, ώστε να παρομοιάζομαι με τα πετεινά του ουρανού και τα κρίνα του αγρού, επιδιώκοντας τα άνω και χωρίς να στρέφομαι προς τα κάτω. Επειδή έκλεψε με θράσος από το ιερό ανάθεμα ο Άχαρ, υπέστη την ποινή του θανάτου μαζί με όλο του το γένος λιθοβολούμενος· πρόσεξε, ω φιλάργυρε, το αδέκαστο της θείας κρίσης.

Γι' αυτό, λοιπόν, έωλη και μάταιη φαίνεται απέναντι στον ορθό λόγο αυτή η πρόφαση των αληθειών που επαινείς. Εξάλλου, πρέπει να σκεφτείς και τούτο, ότι από τη στιγμή που αφιέρωσες μια φορά τη ζωή σου στον Χριστό τον Θεό, σύμφωνα με κάθε δικαιοσύνη, δεν έχεις το δικαίωμα να την ξοδεύεις σε τίποτα άλλο, παρά μόνο στη λατρεία Εκείνου και στη μελέτη των θείων· αν όμως κάνεις το αντίθετο, ας σε πείσουν ότι γίνεσαι κατά κάποιον τρόπο και εσύ κλέφτης και ιερόσυλος της αφιερωμένης στον Θεό ζωής σου, ο Ανανίας και η Σαπφείρα, και ο Άχαρ, ο υιός του Χαρμί, εκ των οποίων οι μεν πέθαναν αιφνιδίως, ο δε λιθοβολήθηκε παγγενεί. Να φαντάζεσαι πάντοτε και να συλλογίζεσαι τον μοναχικό βίο ως κάτι μέγα και ουράνιο, του οποίου αρχηγός αναδείχθηκε ο ίδιος ο Υιός του Θεού, άλλοτε στο όρος Θαβώρ, άλλοτε στο Σαραντάριο και άλλοτε στο όρος των Ελαιών, περνώντας τον περισσότερο χρόνο Του σε ερήμους, διαμένοντας έξω από τις πόλεις και διανυκτερεύοντας προσευχόμενος στον Θεό, όπως αναφέρουν οι θείοι Ευαγγελιστές. Να θυμάσαι ότι και ο ονομαστός για τη φιλοσοφία του Ευγένιος, τον οποίο εσύ θαυμάζεις, πήγε στην Πετσέρσκα και προσκύνησε τα λείψανα των εκεί αγίων Ασκητών. Βλέπεις τι μεγαλείο έχει η ζωή των οσίων, ώστε ακόμη και μετά θάνατον να πέφτουν στα πόδια τους οι φιλόσοφοι του κόσμου;

Ερμηνεία. Φέρνει ως παράδειγμα μέσω του παρόντος Κανόνα ο Άγιος τον Άχαρ, τον υιό του Ζαρά, ο οποίος, με το να κλέψει από τα λάφυρα της Ιεριχούς τα αφιερωμένα στον Θεό, ένα ποικιλόχρωμο ύφασμα, διακόσια αργυρά δίδραχμα και μία χρυσή ράβδο, και να τα κρύψει στη σκηνή του, προκάλεσε την οργή του Θεού εναντίον των Ισραηλιτών, και νικήθηκαν στον πόλεμο που έκαναν στην πόλη Γαι, με τριάντα έξι φονευθέντες και τρεις χιλιάδες που καταδιώχθηκαν και συντρίφθηκαν.

Ερμηνεία. Ορίζει ο παρών Κανόνας ότι η ιεροσυλία, δηλαδή το να κλέβει κάποιος τα αφιερωμένα στον Θεό πράγματα, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη τιμωρούνταν εξίσου με τον φόνο, διότι και ο φονιάς και ο ιερόσυλος (όπως φαίνεται αυτό από την ιστορία του Άχαρ, ο οποίος έκλεψε από τα αφιερωμένα στον Θεό λάφυρα της Ιεριχούς, και για αυτό λιθοβολήθηκε με όλη την οικογένειά του (Ιησού του Ναυή 7, βλέπε και την ερμηνεία του 4ου κανόνα του Γρηγορίου του Θαυματουργού), παρομοίως και οι δύο λιθοβολούνταν. Η συνήθεια όμως της Εκκλησίας, δείχνοντας συγκατάβαση, όρισε ελαφρύτερο κανόνα για αυτήν την αμαρτία σε σχέση με τη μοιχεία, όπως διέταξε η παράδοση των Πατέρων. Λέγοντας αυτά ο Άγιος προσθέτει ότι σε κάθε είδος αμαρτήματος πρέπει ο Πνευματικός ιατρός να εξετάζει ποια είναι η διάθεση αυτού που μετανοεί, και να μην νομίζει ότι είναι αρκετός για τη θεραπεία μόνο ο χρόνος και η μακροχρονιότητα των επιτιμίων (επειδή ποια θεραπεία μπορεί να προέλθει μόνο από τη μακροχρονιότητα των επιτιμίων, εάν ο αμαρτωλός στον οποίο επιβλήθηκε το επιτίμιο ζει αμελώς σε αυτό το διάστημα και δεν θέλει να διορθωθεί;), αλλά να θεωρεί ότι αυτό που προξενεί τη θεραπεία είναι η προαίρεση και η προθυμία του αμαρτωλού που θεραπεύει τον εαυτό του μέσω της μετάνοιας.