Πατερικές αναφορές στο ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ 9:27

Έπειτα, ως μάρτυρες τάχα της μεγάλης απόστασης, επεδείκνυαν τα εφόδιά τους λέγοντας: Με αυτούς τους άρτους εφοδιαστήκαμε ενώ ήταν ζεστοί, και ιδού τώρα σάπισαν. Τα ίδια δε έλεγαν και για τους ασκούς και για τα υποδήματα. Έπειτα, ο Ιησούς του Ναυή συσκέπτεται για τους Γαβαωνίτες με τους στρατηγούς και τους άρχοντες, και ορκίστηκαν στους Γαβαωνίτες να μην τους πολεμήσουν· τους όρισε όμως ως ξυλοκόπους και νεροκουβαλητές. Αφού έλαβαν τον όρκο οι Γαβαωνίτες, τότε ομολόγησαν στον Ιησού και στους άρχοντες ότι δεν ήλθαν από κάποια μακρινή απόσταση, αλλά ότι είναι ντόπιοι και αυτόχθονες. Και επειδή τους είχαν δώσει όρκο οι Ισραηλίτες, δεν τους πολέμησαν πλέον. Αφού έγιναν αυτά έτσι, μετά από εξακόσια χρόνια, ο Σαούλ, ο βασιλιάς του Ισραήλ, αθέτησε τον όρκο των πατέρων και πολέμησε τους Γαβαωνίτες. Και οργίστηκε για αυτό ο Θεός, όχι επειδή πολεμήθηκαν οι Γαβαωνίτες, αλλά διότι καταπατήθηκε ο όρκος. Και για να μην καθιερωθεί η παρανομία ως νόμος και διαφθείρει τον βίο, τιμώρησε την παράβαση του όρκου που είχε δοθεί πριν από εξακόσια χρόνια σαν να ήταν πρόσφατος, διδάσκοντας εμπράκτως ότι ο όρκος δεν παλιώνει ούτε σαπίζει. Έπειτα, ο Σαούλ μαζί με τους γιους του, ενώ βρίσκονταν σε πόλεμο, διαπεράστηκαν με τα ίδια τους τα ξίφη, και με τα ξίφη που γύμνωσαν εναντίον των Γαβαωνιτών, με αυτά τα ίδια αυτοκτόνησαν, για να μάθουν ότι με όσα κανείς αμαρτάνει, με αυτά και τιμωρείται.

Επειδή όμως πιάστηκαν να πράττουν κακά και αποκαλύφθηκε πως ήταν κακόβουλοι και δόλιοι, κατατάχθηκαν στην έσχατη θέση. Διότι έγιναν ξυλοκόποι και υδροφόροι σε όλη τη Συναγωγή. Βλέπεις, λοιπόν, πού οδηγεί η έλλειψη γνησιότητας και το να μην επιλέγει κανείς να τιμά με υγιή διάνοια την πνευματική οικειότητα προς τους αγίους.

Ας λένε, λοιπόν, την αλήθεια μερικοί για εμάς, ότι τάχα επιθυμήσαμε ξένη γυναίκα, εμείς που δεν θελήσαμε να αποκτήσουμε ούτε δική μας. Ας υπερέχουν από εμάς ακόμη και οι Γαβαωνίτες, τους οποίους γνωρίζω ότι το Άγιο Πνεύμα ούτε ως ξυλοκόπους και νεροκουβαλητές δεν τους αποδέχεται, εφόσον προσέρχονται στα ιερά φέροντας τέτοια στίγματα στον βίο και στον λόγο τους. Αν, όμως, έχουμε έρθει για να υπερασπιστούμε τον λόγο και για να συνεισφέρουμε κατά το δυνατόν στη χήρα και μέχρι τώρα στερημένη νυμφίου Εκκλησία, ως άλλοι επίτροποι και κηδεμόνες, προκειμένου να την οδηγήσουμε ως νύμφη σε άλλον, σε όποιον δηλαδή αποδειχθεί άξιος του κάλλους της και προσφέρει περισσότερα γαμήλια δώρα αρετής στη βασίλισσα, άραγε είμαστε αξιέπαινοι για την προθυμία μας ή αξιοκατάκριτοι εξαιτίας της υποψίας; Διότι κρινόμαστε με βάση τα πάθη των άλλων.

Εκείνος που κάποτε υπήρχε, όταν η πρωτόκτιστη ύλη ήταν αδιαμόρφωτη, κυοφορώντας ακόμη τον κόσμο, ο οποίος δεν είχε λάβει διακριτή και σταθερή υπόσταση. Υπήρξε δε καιρός που για τους Μωαβίτες ο μέγας ναός ήταν άβατος, όπως άλλωστε και για τους Αμμανίτες, επειδή προξένησαν θλίψη στο γενναίο στράτευμα. Άλλους πάλι ο Ιησούς τους συγκατέλεξε ανάμεσα στους νεροφόρους και στους ξυλοφόρους, επειδή τον είχαν εξαπατήσει.

Αν όμως τα σύμβολα δεν είναι το ίδιο με τη φύση, εκείνος που είναι προσκολλημένος στα σύμβολα του νόμου σαν να είναι τα πρωτότυπα, δεν μπορεί ποτέ να δει καθαρά τη γένεση των όντων σύμφωνα με τη φύση. Και για τον λόγο αυτόν απορρίπτει παράλογα τους κατά φύσιν λόγους, μη αναλογιζόμενος ότι πρέπει να διαφυλάττει αυτούς που διασώθηκαν από τον Ιησού, για χάρη των οποίων μάλιστα διεξήγαγε εκείνον τον φοβερό πόλεμο ενάντια στους πέντε βασιλείς που επαναστάτησαν εναντίον τους, στον οποίο ο ίδιος ο ουρανός συμμάχησε με τον Ιησού εναντίον εκείνων που επιτέθηκαν στους Γαβαωνίτες ρίχνοντας χαλάζι· αυτούς ο σαρκωθείς Λόγος τους κατέστησε ξυλοφόρους και υδροφόρους της θείας σκηνής, δηλαδή της αγίας Εκκλησίας που προτυπώθηκε μέσω της σκηνής. Διότι αυτός, αυτός είναι ο Ιησούς που θανάτωσε τους εμπαθείς τρόπους και λογισμούς που επαναστατούν εναντίον τους σύμφωνα με τις αισθήσεις. Επειδή ο Λόγος του Θεού, ο Ιησούς, πάντοτε περιθάλπει τους λόγους της φυσικής θεωρίας, καθιστώντας τους ξυλοφόρους και υδροφόρους της θείας σκηνής των μυστηρίων, ως χορηγούς δηλαδή της ύλης που ανάβει τον φωτισμό της θείας γνώσης, και της κάθαρσης που αποπλύνει τα πάθη, ή της αφορμής για τη ζωοποιό μετάδοση εν Πνεύματι. Διότι χωρίς τη φυσική θεωρία, είναι αδύνατον από τη φύση της με οποιονδήποτε τρόπο και σε οποιονδήποτε να διατηρηθεί η δύναμη των μυστηρίων.

Αν πάλι οι Γαβαωνίτες υποδηλώνουν τη μερίδα των εθνικών, η οποία προσέρχεται στον Ιησού, τον κληροδότη των θείων επαγγελιών, και σώζεται και διδάσκεται να μεταφέρει ξύλα και ύδωρ, δηλαδή να περιφέρει έμπρακτα στους ώμους των αρετών τον μυστικό και σωτήριο λόγο περί του σταυρού και της μέσω του ύδατος θείας αναγεννήσεως, και να χορηγεί στη θεία κιβωτό της ευσεβούς πίστεως, ως ξύλα μεν, μέσω της πρακτικής, τη νέκρωση των επί γης μελών, ως ύδωρ δε, μέσω της θεωρίας, την επιρροή της εν Πνεύματι γνώσεως, τούτο δεν είναι άτοπο ούτε ξένο προς την ευσέβεια.