Πατερικές αναφορές στο ΙΟΥΔΑ 1:17

Για ποιον λόγο, λοιπόν, τα λέμε αυτά; Διότι σκοπός μας είναι να αποδείξουμε ότι εκείνοι, έχοντας ασεβή φρονήματα, αποσπούν τον Υιό από την κατά φύση θεότητα, μην αναγνωρίζοντάς του τίποτα περισσότερο, όπως ήδη προείπαμε, από μια σχετική οικειότητα προς τον Πατέρα και Θεό. Διαφορετικά, για ποια αιτία, φέρνοντάς μας ως παράδειγμα για τον ισχυρισμό τους, λένε: «Όπως εμείς», λένε, «έχουμε την υπόστασή μας αμιγή ως προς αυτόν, αν και βρισκόμαστε μέσα σε αυτόν, έτσι και αυτός έχει την ουσία του διακριτή από τον Θεό, έστω κι αν λέγεται», λέει, «ότι βρίσκεται μέσα σε αυτόν»; Άραγε, δεν είναι σε όλους ολοφάνερη η πανουργία τους; Άραγε, δεν θα έλεγε κανείς εύλογα ότι αυτός που ξερνά έναν τόσο δυσώδη λόγο είναι ένας από τους εμπαίκτες που έχουν προαναγγελθεί μέσω του Πνεύματος; Διότι τι μας γράφει στην επιστολή του ο Ιούδας, ο μαθητής του Σωτήρος; «Εσείς όμως, αγαπητοί, να θυμάστε τα λόγια που έχουν προειπωθεί από τους αποστόλους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ότι σας έλεγαν πως στους έσχατους καιρούς θα έρθουν εμπαίκτες, οι οποίοι θα πορεύονται σύμφωνα με τις δικές τους ασεβείς επιθυμίες. Αυτοί είναι που προκαλούν διαιρέσεις, άνθρωποι ψυχικοί, που δεν έχουν Πνεύμα». Επειδή κανένας απολύτως που μιλάει με το Άγιο Πνεύμα δεν θα πει κάτι εναντίον της δόξας του Μονογενούς. Διότι αυτό ισχυρίζομαι ότι σημαίνει το να λέει κανείς: «Ανάθεμα στον Ιησού».

Διότι έτσι είπε κάποιος από τους μαθητές του Χριστού: «Εσείς όμως, αγαπητοί, να θυμάστε τα λόγια που έχουν προειπωθεί από τους αποστόλους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ότι σας έλεγαν πως στους έσχατους χρόνους θα έρθουν εμπαίκτες με εμπαιγμούς, οι οποίοι θα πορεύονται σύμφωνα με τις δικές τους ασεβείς επιθυμίες. Αυτοί είναι εκείνοι που προκαλούν διαιρέσεις, ψυχικοί, που δεν έχουν Πνεύμα.» Β— Επομένως δεν πρέπει να γίνεται διαχωρισμός με κανέναν τρόπο; Α— Σε καμία απολύτως περίπτωση. Ιδίως μάλιστα ως προς το να λέμε ότι υπάρχουν δύο μετά την ένωση και να εννοούμε την καθεμία ξεχωριστά. Πρέπει όμως να γνωρίζουμε ότι ο νους αναγνωρίζει μεν κάποια διαφορά των φύσεων —διότι σε καμία περίπτωση δεν είναι το ίδιο η θεότητα και η ανθρωπότητα— θα δεχθεί όμως ταυτόχρονα με τις έννοιες γι' αυτές και τη συνδρομή και των δύο σε ενότητα. Επομένως, προήλθε μεν από τον Θεό Πατέρα ως Θεός, από την Παρθένο δε ως άνθρωπος. Διότι ο Λόγος, που ανέλαμψε από τον Θεό Πατέρα με τρόπο άρρητο και υπέρλογο, λέγεται ότι γεννήθηκε και μέσω γυναίκας, κατεβαίνοντας στην ανθρωπότητα και συγκαταβαίνοντας σε αυτό που δεν ήταν, όχι για να παραμείνει κενωμένος, αλλά για να πιστεύεται ότι είναι Θεός και όταν εμφανίστηκε στη γη με τη δική μας μορφή, όχι έχοντας κατοικήσει μέσα σε έναν άνθρωπο, αλλά έχοντας γίνει ο ίδιος άνθρωπος κατά φύση, διατηρώντας ταυτόχρονα τη δική του δόξα.

Αυτοί είναι γογγυστές, μεμψίμοιροι, οι οποίοι πορεύονται σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες, και το στόμα τους λέει υπεροπτικά λόγια, κολακεύοντας πρόσωπα για ίδιον όφελος. Εσείς όμως, αγαπητοί, θυμηθείτε τα λόγια που είχαν προειπωθεί από τους Αποστόλους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ότι σας έλεγαν πως στους έσχατους καιρούς θα έρθουν εμπαίκτες, που θα πορεύονται σύμφωνα με τις δικές τους ασεβείς επιθυμίες. Αυτοί είναι εκείνοι που προκαλούν διαιρέσεις, άνθρωποι ψυχικοί, που δεν έχουν το Πνεύμα. Εσείς όμως, αγαπητοί, οικοδομώντας τους εαυτούς σας πάνω στην αγιότατη πίστη σας, προσευχόμενοι εν Αγίω Πνεύματι, διατηρήστε τους εαυτούς σας στην αγάπη του Θεού, προσμένοντας το έλεος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού για την αιώνια ζωή.