Πατερικές αναφορές στο ΙΟΥΔΑ 1:23

Διότι αληθινά θα ζήσουμε και θα συμβασιλεύσουμε μαζί Του, αποφεύγοντας αφενός τον μολυσμό του σώματος και μισώντας, όπως λέει κάποιος από τους αγίους, τον σπιλωμένο από τη σάρκα χιτώνα· τιμώντας αφετέρου την αγαπητή στον Θεό εγκράτεια, προσφέροντας τον ενάρετο βίο σαν ένα δώρο στον Χριστό που πέθανε για εμάς. Έτσι και ο Ψαλμωδός έλεγε: «Όλοι όσοι βρίσκονται γύρω Του θα προσφέρουν δώρα». Ποιο λοιπόν θα είναι το δικό μας δώρο προς τον Κύριο, ή με ποιον τρόπο θα προσφερθεί, και πώς πάλι θα γίνει δεκτό, αξίζει να το ερευνήσουμε και να το μάθουμε αυτό από τη θεία Γραφή.

Και άλλους μεν, που αμφιβάλλουν, να τους ελέγχετε, άλλους δε να τους σώζετε αρπάζοντάς τους από τη φωτιά, και άλλους να τους ελεείτε με φόβο, μισώντας ακόμη και τον χιτώνα που έχει σπιλωθεί από τη σάρκα. Σε Αυτόν δε που δύναται να σας φυλάξει απταίστους και να σας παραστήσει ενώπιον της δόξας Του αμώμους με αγαλλίαση, στον μόνο Θεό, δια του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, ανήκει δόξα, μεγαλωσύνη, κράτος και εξουσία, πριν από όλους τους αιώνες, και τώρα, και εις όλους τους αιώνας. Αμήν.

«Βλέποντας δε», λέγει, «αυτοί που έβοσκαν, έφυγαν· και ανήγγειλαν στην πόλη και στους αγρούς το γεγονός». Φέρτε μου τώρα στον νου τον άσωτο υιό του Ευαγγελίου, ο οποίος σώθηκε με τη φυγή από τους χοίρους, για να κατανοήσετε ποιοι ήταν αυτοί που έβοσκαν τους χοίρους, ή μάλλον ποιοι μοιάζουν με αυτούς. Διότι ο χοιρώδης βίος, λόγω της ακαθαρσίας, υποδηλώνει κάθε πονηρό πάθος, ενώ χοίροι είναι κυρίως εκείνοι που περιφέρουν τον μολυσμένο από τη σάρκα χιτώνα. Προΐστανται δε αυτών, σαν κάποιοι ποιμένες, εκείνοι που υπερέχουν στην ηδυπάθεια και μεριμνούν για τη σάρκα και τη διαβίωση προς εκπλήρωση της επιθυμίας.

ιʹ Περί του ότι εκείνος που φοβάται δεν έχει τελειωθεί στην αγάπη ιαʹ Περί του ποια είναι η αρχή των αγγέλων που δεν την τήρησαν ιβʹ Περί του ποιος είναι ο σπιλωμένος από τη σάρκα χιτώνας ιγʹ Περί του ότι τα αόρατα αυτού από τη δημιουργία του κόσμου καθίστανται ορατά, κατανοούμενα μέσω των δημιουργημάτων

ΕΡΩΤΗΣΗ ΙΒʹ Ποιος είναι ο μολυσμένος από τη σάρκα χιτώνας; Απόκριση. Ο βίος που έχει κηλιδωθεί από τα πολλά σφάλματα των παθών που προέρχονται από τη σάρκα είναι ο μολυσμένος χιτώνας. Διότι ο κάθε άνθρωπος είναι φυσικό να διαφαίνεται από την αναστροφή του στον βίο σαν από κάποιο ένδυμα, είτε δίκαιος είναι είτε άδικος, ο μεν έχοντας ως καθαρό χιτώνα τον ενάρετο βίο, ο δε έχοντας τη ζωή του μολυσμένη με πονηρά έργα.

Ή μάλλον, χιτώνας σπιλωμένος από τη σάρκα είναι η κατά συνείδηση έξη και διάθεση, η οποία διαμορφώνει την ψυχή μέσω της μνήμης των πονηρών κινημάτων και ενεργειών της σάρκας. Η ψυχή, βλέποντάς την συνεχώς σαν έναν χιτώνα γύρω της, γεμίζει με τη δυσωδία των παθών. Διότι, όπως ακριβώς από το πνεύμα, μέσω των αρετών που συνυφαίνονται μεταξύ τους σύμφωνα με τον λόγο, δημιουργείται για την ψυχή ένας χιτώνας αφθαρσίας, τον οποίο όταν τον ντυθεί γίνεται ωραία και ένδοξη, έτσι και από τη σάρκα, όταν τα πάθη συνυφαίνονται μεταξύ τους σύμφωνα με την αλογία, δημιουργείται ένας χιτώνας ακάθαρτος και σπιλωμένος, ο οποίος αφ' εαυτού του φανερώνει τον χαρακτήρα της ψυχής, προσδίδοντάς της μια άλλη μορφή και εικόνα, διαφορετική από τη θεία.

Τι σημαίνει «μισώντας και τον λερωμένο από τη σάρκα χιτώνα»; Διδασκόμαστε από τη Θεία Γραφή ότι το ένδυμα του γάμου είναι ο ενάρετος βίος και η πολιτεία που είναι ελεύθερη από αμαρτήματα και καθαρή. Όσοι είναι στολισμένοι με αυτήν, κρίνονται άξιοι του μυστικού νυμφώνα από τον ίδιο τον Χριστό τον νυμφίο, και ανακλίνονται σε εκείνο το μακάριο και δεσποτικό δείπνο. Εκείνοι όμως που λέρωσαν τέτοια ενδύματα διώχνονται από αυτή τη θαυμαστή απόλαυση και υφίστανται πικρή ατιμία. Εφόσον το μάθαμε αυτό, γίνεται φανερό και τι είναι ο χιτώνας που ονομάζεται λερωμένος από τον θεσπέσιο απόστολο, τον οποίο και μας προτρέπει ορθά και δίκαια να μισούμε. Διότι αυτός που είναι γεμάτος στίγματα από τις αμαρτίες και εντελώς ρυπαρός, αυτός θα ήταν ο λερωμένος χιτώνας. Αποκαλύπτοντας δε αυτό σαφέστερα, δεν λέει απλώς λερωμένο χιτώνα, αλλά χιτώνα λερωμένο από τη σάρκα, δηλαδή εκείνον που έχει κηλιδωθεί και ρυπανθεί από τα σαρκικά πάθη, από τις ηδονές της σάρκας και τα παραπτώματα, και από όσα επιθυμεί η σάρκα εναντίον του πνεύματος, καθιστώντας τον βίο μας κηλιδωμένο και γεμάτο στίγματα. Αυτόν οφείλουμε με κάθε τρόπο να τον αποστρεφόμαστε και να τον μισούμε, επειδή μας κλείνει τις θύρες του μυστικού νυμφώνα, επειδή μας καθιστά ανάξιους του καλού νυμφίου, επειδή μας διώχνει μακριά από το φρικτό και σωτήριο δείπνο.