Πατερικές αναφορές στο ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ 1:16

Γι' αυτό ρωτούν λέγοντας: «Ποιος είναι αυτός που έχει έρθει;». Εκείνος δε τους αποκρίνεται λέγοντας: «Εγώ λαλώ δικαιοσύνη και κρίση σωτηρίας», κατά δε τον Σύμμαχο: «Εγώ λαλώ με δικαιοσύνη, υπερμαχώντας για να σώσω». Διότι, υπερμαχώντας υπέρ εκείνων που καταπονούνταν αδίκως από τις αντίπαλες δυνάμεις, τις μεν τις καταδίωκε ως εχθρούς, τους δε τους έσωζε ελευθερώνοντάς τους από τη δυναστεία των εχθρών. Μετά από αυτή την απάντηση, τον ρωτούν για δεύτερη φορά λέγοντας: «Γιατί είναι κόκκινα τα ιμάτιά σου και τα ενδύματά σου σαν από κάποιον που πατάει σε γεμάτο ληνό που έχει καταπατηθεί;»· κατά δε τον Σύμμαχο: «Γιατί έχουν γίνει κατακόκκινα σαν φωτιά τα ενδύματά σου και τα ιμάτιά σου σαν εκείνου που πατάει τον ληνό;». Και δεν αρνείται να διδάξει πώς συνέβη να γίνει αυτό. Γι' αυτό προσθέτει, σύμφωνα με τον Σύμμαχο: «Ληνό πάτησα ολομόναχος, και από τους λαούς δεν υπάρχει κανείς μαζί μου, και τους πάτησα στον θυμό μου και τους καταπάτησα στην οργή μου, και ραντίστηκε το νικητήριο αίμα τους πάνω στα ιμάτιά μου, και όλα μου τα ενδύματα τα μόλυνα». Δες δε πώς έχει ειπωθεί ότι «πάτησε τον ληνό ολομόναχος»· διότι «μόνο σε αυτόν έδωσε την κρίση ο Πατέρας», και την ανταπόδοση των αμαρτημάτων συνηθίζει να την ονομάζει «ληνό», γι' αυτό στους Θρήνους ο Ιερεμίας λέει: «Ληνό πάτησε ο Κύριος για την παρθένο θυγατέρα του Ιούδα. Γι' αυτά εγώ κλαίω».

Η΄. Γι' αυτά εγώ κλαίω, λέγει ο Ιερεμίας στους Θρήνους, και ζητώ για τους οφθαλμούς μου πηγές δακρύων επαρκείς για τον πόνο, και καλώ τις σοφές, για να τελέσουν τον θρήνο ή να συνδράμουν σε αυτόν· και πονώ στα σπλάχνα, και σπαράσσονται οι αισθήσεις μου, και δεν γνωρίζω πώς να ανακουφίσω τον πόνο, και με ποια λόγια.

Γι' αυτό εγώ κλαίω, λέει ο Ιερεμίας, γι' αυτό, όπως ούτε εσύ αγνοείς, έγινα άλαλος απέναντί σου. Διότι δεν είμαι τόσο μεγαλόψυχος ώστε, αποτινάσσοντας εύκολα τόσο μεγάλα βάρη, να μπορώ να ανταποκριθώ με άνεση στα καθήκοντά μου, αλλά ομολογώ ότι στέκομαι κατώτερος από το ύψος αυτών των δεινών. Μήπως η δύναμή μου είναι δύναμη λίθων; Είμαι ταλαίπωρος άνθρωπος, έχω λιώσει την ψυχή μου σαν τον ιστό της αράχνης και έχω ανάγκη αναψυχής. Γι' αυτό έλυσα πάλι τα δεσμά της γλώσσας, πεπεισμένος ότι δεν θα απορρίψεις τα λόγια εκείνου που, όπως γνωρίζεις, σιώπησε βίαια, και γνωρίζοντας ότι θα νιώσω ανακούφιση εκφράζοντας, όσο είναι δυνατόν, αυτά που μας βασανίζουν, και, το σημαντικότερο, ότι θα απαλλαγώ από αυτά χάρη στις άγιες προσευχές σου ή θα τα βιώσω πιο ήπια ή θα ενδυναμωθώ ώστε να τα υποφέρω καρτερικά. Μην αμελήσεις, λοιπόν, τις θερμές ικεσίες προς τον αγαθό Δεσπότη, γνωρίζοντας αυτό που διδάσκεις και σε εμάς, ότι δηλαδή σε όσους κακοπαθούν θα προσφέρεις μεγάλη χάρη, αλλά σε αυτούς που προκαλούν το κακό ακόμη μεγαλύτερη, εφόσον σε αυτούς είναι μεγαλύτερη η βλάβη της αδικίας που πλήττει τις ψυχές τους. Όταν λοιπόν ωφελείται μόνο το ένα μέρος, ο Δεσπότης είναι έτοιμος να επιτελέσει το αγαθό. Εκεί όμως όπου το κέρδος αφορά και τους δύο, και μάλιστα είναι πνευματικό, πώς δεν θα κινήσει κάθε λόγο και πώς δεν θα προβάλει κάθε ικεσία ελέους, ώστε να εκχυθεί το αγαθό και να κατευθυνθεί εκεί όπου οι ευεργετούμενοι είναι περισσότεροι;