Ἐπειδὴ δὲ τέθειται μεταξύ Ῥαμὰ δὲ ἐπὶ τόπου μενεῖ, πάλιν ἐκεῖνό φαμεν, τὰς τῶν προκειμένων ἐννοίας, ὡς ἔνι, διερμηνεύοντες. Ῥαμὰ πολίχνη τίς ἐστιν, ἤτοι κώμη, κλῆρος δὲ τοῖς ἐκ φυλῆς Ἀσήρ· καὶ ἑτέρα δὲ πρὸς ταύτῃ Ῥαμὰ τῶν ἐκ φυλῆς Νεφθαλείμ. διαμέμνηται δὲ καὶ Προφήτης ἅγιος ἢ τούτων μιᾶς, ἤγουν ἑτέρας Ῥαμᾶς. ἔφη γὰρ ὅτι “Φωνὴ ἐν Ῥαμὰ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρ- ”μός· Ῥαχὴλ ἀποκλαιομένης ἐπὶ τοῖς υἱοῖς αὐτῆς, καὶ οὐκ “ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν.” τοιοῦτον πεπράχθαι φαμὲν κατὰ τὴν Βηθλεὲμ, Ἡρώδου προστεταχότος τὰ ἐν αὐτῇ φονεύεσθαι βρέφη. Ῥαμὰ τοίνυν ὀνομάζει τὴν Ἱερουσαλὴμ, διά τοι τὸ ἐν αὐτῇ πολὺν γενέσθαι τὸν ἐπὶ τῇ ἁλώσει θρῆνον. εἰσκεκόμικε γοῦν αὐτὴν ὁ προφήτης Ἱερεμίας μονονουχὶ δακρυῤῥοοῦσάν τε καὶ τοῖς ἰδίοις ἀπολωλόσιν ἐποιμώζουσαν τέκνοις. ἔφη γάρ ὅτι “Κλαίουσα ἔκλαυσε νυκτὶ, ”καὶ τὰ δάκρυα αὐτῆς ἐπὶ τῶν σιαγόνων αὐτῆς.” καὶ τίς ἦν ὁ θρῆνος; “Παρθένοι μου καὶ νεανίσκοι μου ἐπορεύθησαν ”ἐν αἰχμαλωσίᾳ· ἐν ῥομφαίᾳ καὶ ἐν λιμῷ ἀπέκτεινας, ἐν “ἡμέρᾳ ὀργῆς σου ἐμαγείρευσας, οὐκ ἐφείσω.” Εἰ δὲ δή τις βούλοιτο κατὰ τῆς νοητῆς Ἱερουσαλὴμ, τουτέστι τῆς Ἐκκλησίας, τεθεῖσθαι τὴν κλῆσιν, Ῥαμά τε αὐτὴν ὠνομάσθαι νυνὶ, φαμὲν ὅτι καὶ μάλα ὀρθῶς ὁ λόγος ἔχει.
Μετάφραση
Επειδή όμως έχει τεθεί στο μεταξύ το ότι η Ραμά θα παραμείνει στον τόπο της, λέμε πάλι το ίδιο, ερμηνεύοντας, όσο είναι δυνατόν, τα νοήματα των προκειμένων. Η Ραμά είναι κάποια πολίχνη, δηλαδή κώμη, κλήρος σε εκείνους από τη φυλή του Ασήρ· και υπάρχει και άλλη Ραμά εκτός από αυτήν για εκείνους από τη φυλή του Νεφθαλείμ. Και ο άγιος προφήτης μνημονεύει είτε μία από αυτές, είτε κάποια άλλη Ραμά. Διότι είπε ότι: «Φωνή ακούστηκε στη Ραμά, θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός· η Ραχήλ έκλαιγε τα παιδιά της, και δεν ήθελε να παρηγορηθεί, επειδή δεν υπάρχουν πια». Λέμε ότι κάτι τέτοιο συνέβη στη Βηθλεέμ, όταν ο Ηρώδης διέταξε να φονευθούν τα βρέφη που βρίσκονταν σε αυτήν. Ονομάζει λοιπόν Ραμά την Ιερουσαλήμ, εξαιτίας του ότι σε αυτήν έγινε πολύς θρήνος για την άλωσή της. Την έχει παρουσιάσει εξάλλου ο προφήτης Ιερεμίας σχεδόν να ρέει δάκρυα και να θρηνεί για τα δικά της χαμένα τέκνα. Διότι είπε ότι: «Έκλαιγε με λυγμούς μέσα στη νύχτα, και τα δάκρυά της τρέχουν στα μάγουλά της». Και ποιος ήταν ο θρήνος; «Οι παρθένες μου και οι νεανίσκοι μου πορεύθηκαν στην αιχμαλωσία· με ρομφαία και με λιμό τους σκότωσες, την ημέρα της οργής σου κατέσφαξες, δεν σπλαχνίστηκες». Αν όμως κάποιος ήθελε να αποδώσει την ονομασία στη νοητή Ιερουσαλήμ, δηλαδή στην Εκκλησία, και ότι αυτή ονομάστηκε τώρα Ραμά, λέμε ότι και αυτός ο ισχυρισμός είναι πάρα πολύ ορθός.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες