Πατερικές αναφορές στο ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ 1:2

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

Κλαίουσα ἔκλαυσεν ἐν νυκτί, καὶ τὰ δάκρυα αὐτῆς ἐπὶ τῶν σιαγόνων αὐτῆς, καὶ οὐχ ὑπάρχει ὁ παρακαλῶν αὐτὴν ἀπὸ πάντων τῶν ἀγαπώντων αὐτήν· πάντες οἱ φιλοῦντες αὐτὴν ἠθέτησαν ἐν αὐτῇ, ἐγένοντο αὐτῇ εἰς ἐχθρούς.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς δώδεκα προφήτας
Ἐπειδὴ δὲ τέθειται μεταξύ Ῥαμὰ δὲ ἐπὶ τόπου μενεῖ, πάλιν ἐκεῖνό φαμεν, τὰς τῶν προκειμένων ἐννοίας, ὡς ἔνι, διερμηνεύοντες. Ῥαμὰ πολίχνη τίς ἐστιν, ἤτοι κώμη, κλῆρος δὲ τοῖς ἐκ φυλῆς Ἀσήρ· καὶ ἑτέρα δὲ πρὸς ταύτῃ Ῥαμὰ τῶν ἐκ φυλῆς Νεφθαλείμ. διαμέμνηται δὲ καὶ Προφήτης ἅγιος ἢ τούτων μιᾶς, ἤγουν ἑτέρας Ῥαμᾶς. ἔφη γὰρ ὅτι “Φωνὴ ἐν Ῥαμὰ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρ- ”μός· Ῥαχὴλ ἀποκλαιομένης ἐπὶ τοῖς υἱοῖς αὐτῆς, καὶ οὐκ “ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν.” τοιοῦτον πεπράχθαι φαμὲν κατὰ τὴν Βηθλεὲμ, Ἡρώδου προστεταχότος τὰ ἐν αὐτῇ φονεύεσθαι βρέφη. Ῥαμὰ τοίνυν ὀνομάζει τὴν Ἱερουσαλὴμ, διά τοι τὸ ἐν αὐτῇ πολὺν γενέσθαι τὸν ἐπὶ τῇ ἁλώσει θρῆνον. εἰσκεκόμικε γοῦν αὐτὴν ὁ προφήτης Ἱερεμίας μονονουχὶ δακρυῤῥοοῦσάν τε καὶ τοῖς ἰδίοις ἀπολωλόσιν ἐποιμώζουσαν τέκνοις. ἔφη γάρ ὅτι “Κλαίουσα ἔκλαυσε νυκτὶ, ”καὶ τὰ δάκρυα αὐτῆς ἐπὶ τῶν σιαγόνων αὐτῆς.” καὶ τίς ἦν ὁ θρῆνος; “Παρθένοι μου καὶ νεανίσκοι μου ἐπορεύθησαν ”ἐν αἰχμαλωσίᾳ· ἐν ῥομφαίᾳ καὶ ἐν λιμῷ ἀπέκτεινας, ἐν “ἡμέρᾳ ὀργῆς σου ἐμαγείρευσας, οὐκ ἐφείσω.” Εἰ δὲ δή τις βούλοιτο κατὰ τῆς νοητῆς Ἱερουσαλὴμ, τουτέστι τῆς Ἐκκλησίας, τεθεῖσθαι τὴν κλῆσιν, Ῥαμά τε αὐτὴν ὠνομάσθαι νυνὶ, φαμὲν ὅτι καὶ μάλα ὀρθῶς ὁ λόγος ἔχει.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Επειδή όμως έχει τεθεί στο μεταξύ το ότι η Ραμά θα παραμείνει στον τόπο της, λέμε πάλι το ίδιο, ερμηνεύοντας, όσο είναι δυνατόν, τα νοήματα των προκειμένων. Η Ραμά είναι κάποια πολίχνη, δηλαδή κώμη, κλήρος σε εκείνους από τη φυλή του Ασήρ· και υπάρχει και άλλη Ραμά εκτός από αυτήν για εκείνους από τη φυλή του Νεφθαλείμ. Και ο άγιος προφήτης μνημονεύει είτε μία από αυτές, είτε κάποια άλλη Ραμά. Διότι είπε ότι: «Φωνή ακούστηκε στη Ραμά, θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός· η Ραχήλ έκλαιγε τα παιδιά της, και δεν ήθελε να παρηγορηθεί, επειδή δεν υπάρχουν πια». Λέμε ότι κάτι τέτοιο συνέβη στη Βηθλεέμ, όταν ο Ηρώδης διέταξε να φονευθούν τα βρέφη που βρίσκονταν σε αυτήν. Ονομάζει λοιπόν Ραμά την Ιερουσαλήμ, εξαιτίας του ότι σε αυτήν έγινε πολύς θρήνος για την άλωσή της. Την έχει παρουσιάσει εξάλλου ο προφήτης Ιερεμίας σχεδόν να ρέει δάκρυα και να θρηνεί για τα δικά της χαμένα τέκνα. Διότι είπε ότι: «Έκλαιγε με λυγμούς μέσα στη νύχτα, και τα δάκρυά της τρέχουν στα μάγουλά της». Και ποιος ήταν ο θρήνος; «Οι παρθένες μου και οι νεανίσκοι μου πορεύθηκαν στην αιχμαλωσία· με ρομφαία και με λιμό τους σκότωσες, την ημέρα της οργής σου κατέσφαξες, δεν σπλαχνίστηκες». Αν όμως κάποιος ήθελε να αποδώσει την ονομασία στη νοητή Ιερουσαλήμ, δηλαδή στην Εκκλησία, και ότι αυτή ονομάστηκε τώρα Ραμά, λέμε ότι και αυτός ο ισχυρισμός είναι πάρα πολύ ορθός.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Φώτιος Ὁμιλίαι
Δεῦρό μοι, τῶν προφητῶν συμπαθέστατε, συνθρήνησον τὴν Ἱερουσαλήμ, οὐ τὴν παλαιὰν ἐκείνην ἔθνους ἑνός, ἐκ μιᾶς ῥίζης δωδεκαστελέχου βλαστήσαντος τὴν μητρόπολιν, ἀλλὰ συμπάσης τῆς οἰκουμένης, ὁπόσην ὁ χριστιανῶν λαμπρύνει θεσμός, τὴν χρόνῳ καὶ κάλλει καὶ μεγέθει καὶ λαμπρότητι πολυπληθείᾳ τε τῶν ἐνοικούντων καὶ πολυτελείᾳ δεσπόζουσαν· συνθρήνησόν μοι ταύτην τὴν Ἱερουσαλήμ, οὐχ ἁλοῦσαν ἤδη καὶ χαμαὶ πεσοῦσαν, ἀλλ’ ἐγγὺς κειμένην τοῦ ἁλῶναι καὶ τοῖς ὁρωμένοις κατασειομένην· συνθρήνησον τὴν βασιλίδα τῶν πόλεων, οὐκ αἰχμάλωτον ἀγομένην, ἀλλὰ τῆς σωτηρίας ἐλπίδος ᾐχμαλωτισμένην· ζήτησον ὕδωρ τῇ κεφαλῇ καὶ πηγὰς δακρύων τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ συμπένθησον καὶ πένθησον ἐπ’ αὐτῇ, ὅτι κλαίουσα ἔκλαυσεν ἐν νυκτὶ καὶ τὰ δάκρυα αὐτῆς ἐπὶ τῶν σιαγόνων αὐτῆς καὶ οὐχ ὑπάρχει ὁ παρακαλῶν αὐτήν, ὅτι ἁμαρτίαν ἥμαρτεν Ἱερουσαλήμ, διὰ τοῦτο εἰς σάλον ἐγένετο καὶ οἱ τεθηπότες αὐτῆς τὴν ἰσχὺν ἐξεμυκτήρισαν αὐτήν· ὅτι ἐξαπέστειλε Κύριος πῦρ ἐν τοῖς ὀστέοις αὐτῆς καὶ ἐβάρυνε τὸν ζυγὸν αὑτοῦ ἐπὶ τὸν τράχηλον ἡμῶν καὶ ἔδωκεν ἐν χερσὶν ἡμῶν ὀδύνας, ἃς οὐ δυνησόμεθα ὑποστῆναι· συνθρήνησον, ὅτι ἐξέλιπον ἐν δάκρυσιν οἱ ὀφθαλμοί μου, ἡ κοιλία μου ἐταράχθη καὶ ἐστράφη ἡ καρδία μου ἐν ἐμοί, ὅτι παραπικραίνουσα παρεπίκρανα· ἔξωθεν ἠτέκνωσέ με μάχαιρα καὶ διήνοιξεν ἐπ’ ἐμὲ ὁ ἐχθρὸς στόμα αὑτοῦ καὶ ἔβρυξεν ὀδόντας καὶ εἶπε, καταπίομαι αὐτήν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έλα σε μένα, από τους προφήτες ο πιο συμπονετικός, θρήνησε μαζί μου την Ιερουσαλήμ, όχι εκείνη την παλιά μητρόπολη ενός μόνο έθνους, που βλάστησε από μια ρίζα με δώδεκα κλωνάρια, αλλά ολόκληρης της οικουμένης, όση λαμπρύνει ο θεσμός των χριστιανών, αυτήν που κυριαρχεί στον χρόνο, την ομορφιά, το μέγεθος, τη λαμπρότητα, στο πλήθος των κατοίκων και στην πολυτέλεια. Θρήνησε μαζί μου αυτή την Ιερουσαλήμ, όχι επειδή έχει ήδη αλωθεί και πέσει στο χώμα, αλλά επειδή βρίσκεται κοντά στην άλωση και συγκλονίζεται από τα όσα βλέπει. Θρήνησε τη βασίλισσα των πόλεων, όχι επειδή οδηγείται αιχμάλωτη, αλλά επειδή έχει στερηθεί την ελπίδα της σωτηρίας. Ζήτησε νερό για το κεφάλι και πηγές δακρύων για τα μάτια και συμπένθησε και πένθησε για αυτήν, επειδή έκλαιγε με λυγμούς μέσα στη νύχτα και τα δάκρυά της τρέχουν στα μάγουλά της και δεν υπάρχει κανείς να την παρηγορήσει, επειδή η Ιερουσαλήμ αμάρτησε πολύ, γι' αυτό και βρέθηκε σε σάλο και εκείνοι που θαύμαζαν τη δύναμή της την περιγέλασαν. Διότι ο Κύριος έστειλε φωτιά στα οστά της και βάρυνε τον ζυγό του στον τράχηλό μας και έδωσε στα χέρια μας οδύνες, τις οποίες δεν θα μπορέσουμε να υποφέρουμε. Θρήνησε μαζί μου, διότι τα μάτια μου εξαντλήθηκαν από τα δάκρυα, τα σπλάχνα μου ταράχθηκαν και η καρδιά μου αναστατώθηκε μέσα μου, επειδή παραπίκρανα πολύ τον Θεό με τις αμαρτίες μου. Απ' έξω με άφησε άτεκνο το σπαθί και ο εχθρός άνοιξε το στόμα του εναντίον μου, έτριξε τα δόντια του και είπε, θα την καταπιώ.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες