Πατερικές αναφορές στο ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ 2:13

Ω πόλη, πόλη, οφθαλμέ όλων των πόλεων, άκουσμα παγκόσμιο, θέαμα υπερκόσμιο, τροφέ των εκκλησιών, αρχηγέ της πίστεως, καθοδηγητή της ορθοδοξίας, μέλημα των γραμμάτων, κατοικία κάθε καλού. Ω, εσύ που ήπιες από το χέρι του Κυρίου το ποτήρι της οργής, ω, εσύ που έγινες παρανάλωμα πυρός πολύ πιο δραστικού από εκείνο το πυρ που κατέβηκε άλλοτε από τον ουρανό στην Πεντάπολη. «Τι να μαρτυρήσω για σένα; Με τι να σε παρομοιάσω; Διότι μεγάλωσε το ποτήρι της συντριβής σου», λέει ο φιλόδακρυς Ιερεμίας θρηνώντας την παλαιά Σιών. Ποιες κακοποιές δυνάμεις σε ζήτησαν και σε πήραν για να σε κοσκινίσουν; Ποιοι φθονεροί και αμείλικτοι εξολοθρευτές έστησαν εναντίον σου άγριο γλέντι καταστροφής; Ή μήπως εχθρικοί και μανιώδεις εραστές, που δεν σου έπλεξαν νυφική παστάδα ούτε σου άναψαν γαμήλια δάδα, αλλά άναψαν κάρβουνα αφανισμού;

Ω της συμφοράς! Ποιος και από πού έπεσε πάνω μας αυτός ο βαρύς κεραυνός; Από την τριβή ποιων νεφών εκτοξεύτηκε εναντίον μας αυτό το καταστροφικό πυρ, από το οποίο δεν κατακάηκε κάποιο στάχυ ούτε κάποιο ψηλόφυλλο δέντρο, οι κόποι των γεωργών και τα μικρά πράγματα που συχνά ευφραίνουν αυτούς που κοπίασαν, αλλά ψυχές πολλών χτυπήθηκαν αφόρητα. «Τι να σου μαρτυρήσω ή με τι να σε παρομοιάσω;» λέει ο Ιερεμίας απευθείας για εμένα, «ποιος θα σε σώσει ή ποιος θα σε παρηγορήσει, διότι μεγάλωσε το ποτήρι της συντριβής σου, ή ποιος θα σε γιατρέψει;» «Αλίμονό μου, διότι εσύ μεν, σαν χόρτο που χτυπήθηκε, ξεράθηκες, και σαν καπνός εξέλιπαν οι ημέρες σου, ενώ εγώ, καταφλεγόμενος από το πυρ της λύπης για εσένα, παραλίγο να γίνω αξιοπερίεργο θέαμα στους ανθρώπους και ξεράθηκαν τα οστά μου σαν φρύγανο»· αυτά είναι τα λόγια του φιλόμουσου και φιλοψάλτη Δαβίδ, ο οποίος και αυτός παλαιότερα πόνεσε βαθιά για ένα νήπιο, αν και ήταν προφήτης και όμοιος στην καρδιά με τον Θεό· και μεγάλυνε το πένθος του και φόρεσε σάκκο και πασπάλισε με στάχτη το κεφάλι του, το οποίο ο Θεός είχε χρίσει με αγαλλίαση. Αφήνω το γεγονός ότι και για τους άλλους οικείους του έχυνε δάκρυα ο πράος, και πότε θρηνώντας τον Ιωνάθαν λέει ότι η αγάπη των δυο τους στάθηκε πιο δυνατή από την αγάπη των γυναικών, πότε πάλι, πενθώντας τον Αβεννήρ, καταριέται αυτούς που τον χτύπησαν, και θρηνεί τραγικά την πτώση ενός δυνατού υιού.

Ακούσαμε τη φήμη τους, ή μάλλον είδαμε ξαφνικά την όψη τους και παρέλυσαν τα χέρια μας· θλίψη μάς κατέλαβε και πόνοι σαν της γυναίκας που γεννά. Μην βγαίνετε στον αγρό και μην περπατάτε στους δρόμους, διότι ρομφαία παραμονεύει ολόγυρα. Τι να μαρτυρήσω για σένα ή με τι να σε παρομοιάσω, θα ανακράξει μαζί μου σήμερα ο Ιερεμίας, βασιλεύουσα πόλη; Ποιος θα σε σώσει και θα σε παρηγορήσει, διότι μεγάλωσε το ποτήρι της συντριβής σου; Ποιος θα σε γιατρέψει; Τώρα κλαίτε· παρά λίγο και εμένα ο πόνος με βύθισε και μου έκοψε τον λόγο. Αλλά γιατί φωνάζετε προς εμένα; Και γιατί οδύρεστε;