Πατερικές αναφορές στο ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ 3:25

Ερώτηση ΣΙΔʹ Σε τι διαφέρουν μεταξύ τους η χρηστότητα και η αγαθοσύνη; Απόκριση Δεδομένου ότι ο Δαβίδ αναφέρει αφενός: «Χρηστός είναι ο Κύριος προς όλους», και «Χρηστός είναι ο άνθρωπος που ελεεί και δανείζει», αφετέρου δε: «Πράξε αγαθά, Κύριε, στους αγαθούς»· και ο Ιερεμίας αναφέρει: «Αγαθός είναι ο Κύριος προς εκείνους που τον υπομένουν», φρονώ ότι η μεν χρηστότητα είναι ευρύτερη, αποβλέποντας στην ευεργεσία εκείνων που την έχουν ανάγκη με οποιονδήποτε τρόπο. Η δε αγαθοσύνη είναι μάλλον πιο περιορισμένη, και κατά τις ευεργεσίες συνδυάζεται με τους λόγους της δικαιοσύνης.

ΚΒ΄. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ Εφόσον η θεία Γραφή των Εβραίων διδάσκει ποικιλοτρόπως ότι η ουσία του αγαθού και το ίδιο το αγαθό δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο Θεός, τόσο με όσα λέει: «Αγαθός είναι ο Κύριος σε όλους όσους ελπίζουν σε αυτόν, στην ψυχή που θα τον αναζητήσει» και «Δοξολογείτε τον Κύριο, διότι είναι αγαθός, διότι το έλεός του μένει στον αιώνα», όσο και με τα λόγια με τα οποία αποφάνθηκε ο σωτήριος Λόγος απαντώντας σε εκείνον που τον ρώτησε σχετικά, λέγοντας: «Τι με ρωτάς περί του αγαθού; Κανείς δεν είναι αγαθός, ει μη μόνον ένας, ο Θεός»· άκουσε και τον Πλάτωνα, τι λέει στον Τίμαιο: «Ας πούμε, λοιπόν, για ποια αιτία εκείνος που συνέστησε τη δημιουργία και τούτο το σύμπαν, το συνέστησε. Ήταν αγαθός· και στον αγαθό ποτέ δεν γεννιέται φθόνος για τίποτα. Όντας, λοιπόν, απαλλαγμένος από αυτόν, θέλησε όλα να γίνουν όσο το δυνατόν πιο όμοια με τον εαυτό του». Και στην Πολιτεία λέει τα εξής: «Άραγε, λοιπόν, δεν ισχύει ότι και ο ήλιος δεν είναι μεν η ίδια η όραση, αλλά, όντας η αιτία της, οράται από αυτήν την ίδια; Έτσι είναι, είπε. Αυτόν, λοιπόν, του είπα, να αναφέρεις πως εννοώ ως τον έκγονο του αγαθού, τον οποίο το αγαθό γέννησε κατ' αναλογία προς τον εαυτό του, ώστε ό,τι ακριβώς είναι αυτό το ίδιο στον νοητό τόπο σε σχέση με τον νου και τα νοούμενα, αυτό να είναι εκείνος στον ορατό τόπο σε σχέση με την όραση και τα ορώμενα». Και στη συνέχεια προσθέτει: «Αυτό, λοιπόν, που παρέχει την αλήθεια στα γινωσκόμενα και δίνει σε εκείνον που γινώσκει τη δύναμη της γνώσης, να λες ότι είναι η ιδέα του αγαθού».

ΤΙΤΛΟΣ ΙΒ΄. — Περί υπομονής και μακροθυμίας. «Είπε ο Δαβίδ: Αφήστε τον να καταριέται, διότι ο Κύριος του το είπε· ίσως ο Κύριος επιβλέψει στην ταπείνωσή μου, και μου ανταποδώσει αγαθά αντί για την κατάρα αυτή.» «Όλοι όσοι σε προσμένουν με υπομονή δεν πρόκειται να ντροπιαστούν.» «Να δείχνεις ανδρεία, και ας κραταιώνεται η καρδιά σου, και να υπομένεις τον Κύριο.» «Ο φρόνιμος άνδρας υποφέρει πολλά. Ο μακρόθυμος άνδρας έχει άφθονη φρόνηση.» — «Ο μακρόθυμος θα κατασιγάσει τις διαμάχες.» «Ο ελεήμων άνδρας είναι μακρόθυμος.» «Θα υποφέρω την οργή του Κυρίου, διότι αμάρτησα ενώπιόν του.» «Αγαθός είναι ο Κύριος σε αυτούς που τον υπομένουν κατά την ημέρα της θλίψης.» «Εάν καθυστερήσει, υπόμεινέ τον, διότι ερχόμενος θα φθάσει, και δεν θα αργήσει.» «Περίμενέ με, λέει ο Κύριος, μέχρι την ημέρα της αναστάσεώς μου ως μαρτυρία· διότι θα επιβάλω την κρίση σε συνάξεις εθνών.» «Στέφανος θα υπάρξει σε όσους υπομένουν, και σε όσους είναι χρήσιμοι σε αυτήν.» «Μακάριοι όλοι όσοι παραμένουν σταθεροί σε αυτόν.» «Εκείνοι που προσμένουν τον Θεό, θα ανανεώσουν τη δύναμή τους, θα βγάλουν φτερά σαν τους αετούς· θα τρέξουν, και δεν θα κοπιάσουν· θα βαδίσουν, και δεν θα πεινάσουν.» «Τέκνα, δείξτε μακροθυμία για την οργή που ήρθε εναντίον σας. Διότι σε καταδίωξε ο εχθρός σου, αλλά γρήγορα θα δεις την καταστροφή του, και θα πατήσεις πάνω στον τράχηλό του.» «Αγαθός είναι ο Κύριος σε όσους τον προσμένουν.» «Μέχρι ενός καιρού θα δείξει ανοχή ο μακρόθυμος, και ύστερα θα του αποδοθεί ευφροσύνη.»