Πατερικές αναφορές στο ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΟΥ 3:34

Ποιο; Το να λέμε, είπα εγώ, ότι το σώμα έχει επινοηθεί ως δεσμός και πέδες κατά της ψυχής, και ότι γι' αυτόν τον λόγο και ο προφήτης μας αποκάλεσε «δεσμίους της γης» και ο Δαβίδ «δεσμευμένους». Και εκείνος: «Δεν μπορώ να σου απαντήσω πρόχειρα», είπε. «Αλλά γιατί δεν συζητάς με κάποιον άλλον;»

Διότι θα αποδείξουμε στα επόμενα, καθώς θα προχωρά ο λόγος, με αλήθειες της φύσης και όχι με εικασίες, ότι ούτε ο Ιερεμίας μάς ονόμασε «δεσμίους της γης» εξαιτίας της κοινωνίας μας με το σώμα, ούτε ο Δαβίδ για τον λόγο αυτό μάς αποκάλεσε «πεπεδημένους». Διότι αξίζει να προβάλουμε και αυτά τα σημεία, στα οποία φαίνεται ότι σφάλλουν τα μέγιστα. Σχετικά λοιπόν με τους δερμάτινους χιτώνες και για το ότι, πριν από την κατασκευή τους, οι πρωτόπλαστοι ζούσαν με σώμα απολαμβάνοντας την αθανασία, καθώς επίσης και ότι το σώμα δεν μπορεί να θεωρηθεί δεσμός και ειρκτή, αφού είπα τα πρέποντα, άνδρες δικαστές (διότι σας αποκαλώ δικαστές των λόγων μου, κράτιστε Θεόφιλε), θα στραφώ λοιπόν στα επακόλουθα των προκειμένων θεμάτων, όπως υποσχέθηκα, για να εξετάσουμε με μεγαλύτερη σαφήνεια αυτό που επιθυμούμε. 26. Ο Θεός, ο δημιουργός των όλων, επειδή συγκρότησε το σύμπαν με ευταξία σαν μια μεγάλη πόλη και το διευθέτησε δίνοντας προσταγές με τον Λόγο, και αφού κάθε στοιχείο είχε αρμοσθεί με αρμονία σε αυτό και τα πάντα είχαν πληρωθεί με διάφορα είδη ζώων, ώστε ο κόσμος να φθάσει στην τέλεια ομορφιά του έχοντας ζωογονήσει μορφές κάθε είδους, άστρα δηλαδή στον ουρανό και πτηνά στον αέρα, τετράποδα στη γη και υδρόβια στο νερό, τελευταίο εισήγαγε στον κόσμο τον άνθρωπο, αφού προετοίμασε το σύμπαν ως την πιο ωραία κατοικία γι' αυτόν, ως ένα όμοιο μίμημα της δικής Του εικόνας, πλάθοντάς τον με τα ίδια Του τα χέρια σαν ένα λαμπρό άγαλμα μέσα σε έναν ωραίο ναό.

Σε εμάς, λοιπόν, που είμαστε δέσμιοι της γης, όπως λέει ο θείος Ιερεμίας, και έχουμε περιβληθεί αυτό το παχύ σαρκίο, είναι γνώριμο το εξής: ότι, όπως είναι αδύνατο να προσπεράσει κανείς τη δική του σκιά, ακόμη κι αν βιάζεται υπερβολικά —διότι αυτή πάντοτε προπορεύεται τόσο, όσο προφταίνεται— ή να προσεγγίσει η όραση τα ορατά δίχως το ενδιάμεσο φως και τον αέρα, ή να κινείται η νηκτή φύση έξω από τα ύδατα, έτσι είναι αδύνατο για όσους βρίσκονται σε σώματα να βρεθούν εξ ολοκλήρου μαζί με τα νοούμενα δίχως τα σωματικά. Διότι πάντοτε θα παρεμβάλλεται κάτι από τα δικά μας, έστω κι αν ο νους αποχωρίσει στον μέγιστο βαθμό τον εαυτό του από τα ορατά και, μένοντας απολύτως μόνος του, επιχειρήσει να προσεγγίσει τα συγγενικά του και αόρατα. Θα το κατανοήσεις δε αυτό ως εξής.