Ἢ οὐχὶ καὶ ἡμεῖς καθαρίζομεν “τὸ ἔξωθεν τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος,” τὸ δὲ “ἔσωθεν” ἡμῶν γέμει “ἁρπαγῆς καὶ πλεονεξίας,” μᾶλλον δὲ “ἀκρασίας;” Ἢ οὐχὶ καὶ ἡμεῖς ἀποδεκατοῦμεν τὸ πήγανον καὶ τὸ ἡδύοσμον, καὶ πᾶν λάχανον· καὶ παρερχόμεθα τὴν κρίσιν καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ; Ἢ οὐχὶ καὶ ἡμεῖς ἐσμεν ὡς τὰ μνημεῖα τὰ ἄδηλα, “ἔξωθεν μὲν φαινόμενοι τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι, ἔσωθεν δὲ ὄντες μεστοὶ ὑποκρίσεως καὶ ἀνομίας καὶ πάσης ἀκαθαρσίας;” Ἢ οὐχὶ καὶ ἡμεῖς οἰκοδομοῦμεν “τοὺς τάφους” τῶν Μαρτύρων, καὶ κοσμοῦμεν τὰ “μνημεῖα” τῶν Ἀποστόλων, καὶ ἐσμὲν ὅμοιοι τῶν ἀποκτεινάντων αὐτούς; Τίς οὖν οὐ κλαύσει ἡμᾶς οὕτως διακειμένους; Τίς οὐ θρηνήσει τὴν τηλικαύτην ἡμῶν αἰχμαλωσίαν; Διὰ τοῦτο υἱοὶ Θεοῦ “οἱ τίμιοι,” ἐλογίσθημεν ὡς “ἀγγεῖα ὀστράκινα.” Διὰ τοῦτο ἠμαυρώθη τὸ “χρυσίον·” ἠλλοιώθη τὸ ἀργύριον “τὸ ἀγαθόν.” Διὰ τοῦτο οἱ Ναζωραῖοι Σιών, οἱ “ὑπὲρ χιόνα” λάμψαντες, γεγόναμεν ὡς Αἰθίοπες· οἱ “ὑπὲρ γάλα” λευκανθέντες, ὑπὲρ μέλαν ἐζοφώθησαν. Διὰ τοῦτο “ἐσκότασεν ὑπὲρ ἀσβόλην τὸ εἶδος” ἡμῶν. Οἱ τιθηνούμενοι “ἐπὶ κόκκων,” περιεβαλόμεθα “κοπρίας· καὶ ἐμεγαλύνθη ἡ ἀνομία ἡμῶν, ὑπὲρ” ἀνομιῶν “Σοδόμων.” Διὰ τοῦτο “οἱ υἱοὶ τῆς ἡμέρας καὶ” τοῦ “φωτός, υἱοὶ” γεγόναμεν “νυκτὸς καὶ σκότους.” Διὰ τοῦτο υἱοὶ τῆς βασιλείας, υἱοὶ γεέννης γεγόναμεν.
Μετάφραση
Ή μήπως δεν καθαρίζουμε και εμείς «το εξωτερικό του ποτηριού και της παροψίδας», ενώ το «εσωτερικό» μας είναι γεμάτο από «αρπαγή και πλεονεξία», ή μάλλον από «ακράτεια;» Ή μήπως δεν προσφέρουμε και εμείς ως δέκατο τον πήγανο και τον δυόσμο, και κάθε λαχανικό, και παραβλέπουμε την κρίση και την αγάπη του Θεού; Ή μήπως δεν είμαστε και εμείς σαν τα άδηλα μνημεία, που «εξωτερικά μεν φαινόμαστε στους ανθρώπους δίκαιοι, εσωτερικά όμως είμαστε γεμάτοι από υποκρισία και ανομία και κάθε ακαθαρσία;» Ή μήπως δεν οικοδομούμε και εμείς «τους τάφους» των Μαρτύρων, και δεν στολίζουμε τα «μνημεία» των Αποστόλων, και εντούτοις είμαστε όμοιοι με αυτούς που τους φόνευσαν; Ποιος λοιπόν δεν θα μας κλάψει που βρισκόμαστε σε τέτοια κατάσταση; Ποιος δεν θα θρηνήσει για την τόσο μεγάλη μας αιχμαλωσία; Γι' αυτό, «οι πολύτιμοι» υιοί του Θεού λογαριαστήκαμε σαν «πήλινα σκεύη». Γι' αυτό αμαυρώθηκε το «χρυσάφι»· αλλοιώθηκε το «αγαθό» ασήμι. Γι' αυτό οι Ναζωραίοι της Σιών, που έλαμψαν «περισσότερο από το χιόνι», γίναμε σαν Αιθίοπες· αυτοί που λευκάνθηκαν «περισσότερο από το γάλα», σκοτείνιασαν περισσότερο από το μαύρο. Γι' αυτό «η όψη μας σκοτείνιασε περισσότερο από την καπνιά». Εμείς που ανατραφήκαμε «στα πορφυρά», ντυθήκαμε «την κοπριά· και μεγάλωσε η ανομία μας περισσότερο από» τις ανομίες «των Σοδόμων.» Γι' αυτό, από «υιοί της ημέρας και» του «φωτός», γίναμε «υιοί της νύχτας και του σκότους». Γι' αυτό, από υιοί της βασιλείας, γίναμε υιοί της γέεννας.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες