Ὅπερ οὖν ἔφημεν ἐν ἀρχῇ· χρῆναι γὰρ οἶμαι παλινδρομεῖν ἐπ᾽ ἐκεῖνο δυσχερεστάτη λίαν ἐστὶν ἡ περὶ τῶν θείων μυστηρίων ἐξήγησις, καὶ τάχα κρείττων ἡ σιωπή· ἀλλ᾽ ἐπείπερ ἡμᾶς πολὺς ἀναπείθει λόγος, ὦ φιλοπονώτατε ἀδελφὲ, καθάπερ τινὰ χειλέων καρπὸν καὶ θυσίαν πνευματικὴν ἀναθεῖναι τὸ σύγγραμμα, καὶ τοῦτο ποιεῖν οὐκ ὀκνήσω, τῷ σοφοῦντι τοὺς τυφλοὺς ἐπιθαρσήσας Θεῷ, καὶ ζητοῦντι μὲν παρ᾽ ἡμῶν, οὐ πάντως τὸ ὑπὲρ ἡμᾶς, δεχομένῳ δὲ ὡς ἐκεῖνα καὶ τὰς ἐκ τῶν πτωχευόντων προσαγωγάς. τὸν γὰρ δὴ προσκομίζειν ἐθέλοντα δῶρον εἰς ὁλοκαύτωμα τῷ Κυρίῳ, καθάπερ οὖν ἐν ἀρχῇ κεῖται τοῦ Λευιτικοῦ, βουθυτεῖν ἐπιτάξας ὁ νομοθέτης, καὶ δὴ καὶ ἐν τούτῳ τῆς ἐν τύπῳ τιμῆς ὁρίσας τὸ μέτρον, ὑποβιβάζει πάλιν αὐτὸ, μηλοσφαγεῖν χρῆναι λέγων τοὺς οἵπερ ἂν εἶεν οὐχ ἱκανοὶ πρὸς ἐκεῖνο· ἀλλ᾽ ᾔδει δὴ πάντως, ὅτι καὶ πρὸς τοῦτο τυχὸν ἀτονῆσαί τινας ἡ στυγνὴ καὶ ἀνουθέτητος ἀναπείσει πενία· διά γε τοι τοῦτο “καὶ προσοίσει, φησὶν, ἀπὸ τῶν τρυγόνων ἢ ἀπὸ τῶν ”περιστερῶν τὸ δῶρον αὐτοῦ·” τὸν δὲ καὶ τούτων ἔτι καταδεέστερον, καὶ μετὰ τῶν εὐτελεστάτων προσιόντα τιμᾷ. “Σεμίδαλις γὰρ, φησὶν, ἔσται τὸ δῶρον αὐτοῦ,” εὐπόριστον οἶμαί που παντὶ, καὶ πτωχείαν τὴν εἰς ἄκρον οὐ σφόδρα πλεονεκτεῖν ὁρίζων ἀνάθημα.
Μετάφραση
Όπως, λοιπόν, είπαμε στην αρχή —διότι νομίζω πως πρέπει να επανέλθουμε σε αυτό— είναι πάρα πολύ δύσκολη η εξήγηση των θείων μυστηρίων, και ίσως η σιωπή να είναι προτιμότερη. Επειδή όμως μας πείθει ισχυρός λόγος, φιλοπονότατε αδελφέ, να αναθέσουμε το σύγγραμμα ως κάποιον καρπό χειλέων και πνευματική θυσία, δεν θα διστάσω να το πράξω, έχοντας θάρρος στον Θεό που καθιστά σοφούς τους τυφλούς και ο οποίος δεν ζητά από εμάς ό,τι υπερβαίνει τις δυνάμεις μας, αλλά δέχεται τις προσφορές των φτωχών εξίσου με τις μεγάλες. Διότι, για εκείνον που θέλει να προσφέρει δώρο για ολοκαύτωμα στον Κύριο, όπως ακριβώς αναφέρεται στην αρχή του Λευιτικού, αφού ο νομοθέτης διέταξε να θυσιάσει βόδι, και καθορίζοντας έτσι το μέτρο της τυπικής προσφοράς, στη συνέχεια το μειώνει πάλι, λέγοντας ότι πρέπει να θυσιάζουν πρόβατα όσοι δεν είναι ικανοί για το πρώτο. Γνώριζε όμως βεβαίως ότι ίσως κάποιοι να αδυνατούν και για αυτό, αναγκασμένοι από τη σκληρή και αδυσώπητη φτώχεια· για τον λόγο αυτόν ακριβώς λέει: «και θα προσφέρει το δώρο του από τα τρυγόνια ή από τα περιστέρια». Αλλά και αυτόν που είναι ακόμη πιο φτωχός και από αυτά, και προσέρχεται με τα πιο ευτελή, τον τιμά. «Διότι σεμίδαλις», λέει, «θα είναι το δώρο του», κάτι που είναι, νομίζω, εύκολο να βρεθεί από τον καθένα, ορίζοντας ένα αφιέρωμα που δεν επιβαρύνει υπερβολικά την έσχατη φτώχεια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες