Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 1:16

Αυτό ακριβώς προανήγγειλε και ο Σωτήρας για το ποίμνιο που προέρχεται από τα έθνη, λέγοντας: «Έχω και άλλα πρόβατα, τα οποία δεν είναι από αυτήν την αυλή. Και εκείνα πρέπει να τα οδηγήσω, και θα γίνουν ένα ποίμνιο, ένας ποιμένας.» ΠΑΛΛ. Κατάλαβα αυτό που λες. ΚΥΡ. Ο Θεός των όλων, καθιστώντας ανώτερους από την αμέλεια και πέρα από κάθε δισταγμό όσους θα επέλεγαν να εκπληρώνουν τα νενομισμένα, εξομαλύνει κατά κάποιον τρόπο την οδό της προσφοράς, και διατάσσει να τελείται η θυσία ακόμη και με όσα είναι μικρότερα από το πρόβατο, λέγοντας: «Εάν δε προσφέρει κάρπωμα από τα πτηνά ως δώρο στον Κύριο, τότε θα προσφέρει το δώρο του από τα τρυγόνια ή από τα περιστέρια. Και θα το προσφέρει ο ιερέας στο θυσιαστήριο, και θα του αποκόψει το κεφάλι, και θα το τοποθετήσει ο ιερέας πάνω στο θυσιαστήριο, και θα στραγγίξει το αίμα στη βάση του θυσιαστηρίου. Και θα αφαιρέσει τον πρόλοβο μαζί με τα φτερά, και θα τα ρίξει δίπλα στο θυσιαστήριο προς ανατολάς, στον τόπο της στάχτης. Και θα το σπάσει από τις φτερούγες, και δεν θα το χωρίσει στα δύο, και θα το τοποθετήσει ο ιερέας πάνω στο θυσιαστήριο, πάνω στα ξύλα που είναι στη φωτιά.»

Έπειτα, αφού αποκόψει το κεφάλι, ο ιερέας το τοποθετεί στο θυσιαστήριο, αδειάζοντας το αίμα. Διότι είναι αληθινά άγιος, και μάλιστα το αγιότερο από τα ιερότατα, ο νους, ο οποίος πρέπει να αφιερώνεται στον πανάγιο Θεό. Επειδή είναι γεμάτος από αγαθές έννοιες, και αναδίδει την ευωδία του μύρου της αληθινής θεογνωσίας· «Διότι οι λογισμοί των δικαίων είναι δίκαιοι», σύμφωνα με το γεγραμμένο. Και ότι είναι άγια η ζωή εκείνων που ζουν με τον φόβο του Θεού, καθίσταται σαφές από το ότι πρέπει να χύνεται το αίμα στο άγιο θυσιαστήριο. Διότι το αίμα είναι τύπος της ζωής. Και αφαιρείται μεν από τα πτηνά ο πρόλοβος, δηλαδή το στομάχι, μαζί με τα φτερά, και απορρίπτεται ως εντελώς άχρηστο. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει σαφές σημείο του ότι ο βίος των αγίων έχει αναδειχθεί ανώτερος από τη σωματική τρυφή, ώστε να δίνει την εντύπωση πλέον ότι δεν έχουν καν ανάγκη από το στομάχι που δέχεται τις τροφές. Διότι κάπως έτσι είναι ο βίος των κατεξοχήν φιλόπονων ασκητών· οι οποίοι, αδιαφορώντας ταυτόχρονα για τις τροφές αλλά ίσως και για το ίδιο το στομάχι, κατατήκουν τη σάρκα και νεκρώνουν τις ηδονές, έχοντας καταστεί ελεύθεροι και απαλλαγμένοι από καθετί κοσμικό και περιττό.

Διότι αυτό, νομίζω, είναι η αποβολή των φτερών. Διότι το πτέρωμα είναι μεν αναγκαίο στα πτηνά, αλλά και σε εμάς τους ίδιους είναι αναγκαία εκείνα μέσω των οποίων θα εξυπηρετούνταν στις δικές του ανάγκες αυτό το πλασμένο από γη σώμα. Και εννοώ τα ενδύματα, και τα μέσα για την τροφή, και εκτός από αυτά βεβαίως και εκείνα με τα οποία θα μπορούσαν να αποκτηθούν όλα αυτά, δηλαδή οι χρηματικοί πόροι που καταπολεμούν την έφοδο της στέρησης, καθώς και τα μαλακά κρεβάτια, και όσα είναι παρόμοια με αυτά. Αλλά, αν και αυτά είναι χρήσιμα και αναγκαία για όσους βρίσκονται στη γη και έχουν σώμα, ωστόσο από τους αγίους δεν υπολογίζονται καθόλου, και, αφού αποβάλλουν την κτήση τέτοιων πραγμάτων ως απλώς έναν ανώφελο φόρτο, ζουν στον κόσμο σχεδόν με γυμνά και χωρίς ενδύματα σώματα, παραχωρώντας στην ανάγκη της σάρκας το τυχαίο και το ευκολοαπόκτητο με δισταγμό. Και αφού μαδηθούν τα φτερά και αφαιρεθεί ο πρόλοβος, «θα το τσακίσει», λέει, «από τις φτερούγες και δεν θα το κόψει στα δύο, και έπειτα θα το προσφέρει στο θυσιαστήριο». Το δε τσάκισμα των φτερών θα μπορούσε να είναι τύπος και σαφές υπόδειγμα του να μην έχουν υψηλό φρόνημα, ούτε βεβαίως να πετά ψηλά ο νους των αγίων, αλλά μάλλον να συγκαταβαίνουν στους ταπεινούς, και τρόπον τινά να επιζητούν τα χαμηλά.