Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 1:17

Αυτό ακριβώς προανήγγειλε και ο Σωτήρας για το ποίμνιο που προέρχεται από τα έθνη, λέγοντας: «Έχω και άλλα πρόβατα, τα οποία δεν είναι από αυτήν την αυλή. Και εκείνα πρέπει να τα οδηγήσω, και θα γίνουν ένα ποίμνιο, ένας ποιμένας.» ΠΑΛΛ. Κατάλαβα αυτό που λες. ΚΥΡ. Ο Θεός των όλων, καθιστώντας ανώτερους από την αμέλεια και πέρα από κάθε δισταγμό όσους θα επέλεγαν να εκπληρώνουν τα νενομισμένα, εξομαλύνει κατά κάποιον τρόπο την οδό της προσφοράς, και διατάσσει να τελείται η θυσία ακόμη και με όσα είναι μικρότερα από το πρόβατο, λέγοντας: «Εάν δε προσφέρει κάρπωμα από τα πτηνά ως δώρο στον Κύριο, τότε θα προσφέρει το δώρο του από τα τρυγόνια ή από τα περιστέρια. Και θα το προσφέρει ο ιερέας στο θυσιαστήριο, και θα του αποκόψει το κεφάλι, και θα το τοποθετήσει ο ιερέας πάνω στο θυσιαστήριο, και θα στραγγίξει το αίμα στη βάση του θυσιαστηρίου. Και θα αφαιρέσει τον πρόλοβο μαζί με τα φτερά, και θα τα ρίξει δίπλα στο θυσιαστήριο προς ανατολάς, στον τόπο της στάχτης. Και θα το σπάσει από τις φτερούγες, και δεν θα το χωρίσει στα δύο, και θα το τοποθετήσει ο ιερέας πάνω στο θυσιαστήριο, πάνω στα ξύλα που είναι στη φωτιά.»

«Είναι προσφορά θυσίας, οσμή ευωδίας προς τον Κύριο». Παρατήρησε λοιπόν πάλι, πώς με άριστο και έντεχνο τρόπο έχει διατηρηθεί στους αγίους το να φαίνονται σύμμορφοι με τον Χριστό. Διότι, πράγματι, αυτός είναι η άνωθεν και λαλίστατη τρυγόνα, και ομοίως η πραότατη περιστερά. Και πράγματι, στο Άσμα Ασμάτων είναι γραμμένο για αυτόν: «Φωνή τρυγόνας ακούστηκε στην έρημο»· ως τύπο δε και υπογραμμό υπέρτατης και ανώτατης πραότητας παρέθετε ο ίδιος τον εαυτό του σε εμάς, λέγοντας: «Μάθετε από εμένα ότι είμαι πράος, και ταπεινός στην καρδιά». Αλλά ιδού, και στους ίδιους τους αγίους, επειδή ακριβώς έλαβαν τη μορφή του Χριστού, το ευπρεπές και αξιοθαύμαστο σε παρόμοια αγαθά έχει διατηρηθεί σε μεγάλο βαθμό· διότι ως τρυγόνες θα μπορούσαν εύλογα να νοηθούν και αυτοί, καθώς εκπέμπουν τον θείο και ιερό λόγο σε αυτούς που τους ακούν, και φροντίζουν με ζήλο να αναπέμπουν ωδές και μέλη προς δόξα του Θεού. Γι' αυτό άλλωστε και λέγουν: «Η γλώσσα μου θα μελετά τη δικαιοσύνη σου, όλη την ημέρα τον έπαινό σου». Και επιπλέον, διάγουν τον εν Χριστώ βίο, και πορεύονται την πραότατη οδό της ευαγγελικής πολιτείας, προσφέροντας και την αριστερή σιαγόνα σε εκείνους που θέλουν να τους χτυπήσουν στη δεξιά, και σε εκείνους που τους αγγαρεύουν για ένα μίλι, προσφέρουν θεληματικά, εφόσον το επιλέξουν, να διανύσουν και δύο. Επομένως, καθιερώνουν τους εαυτούς τους στον Θεό, ως οσμή ευωδίας και ως ολοκαύτωμα, και μάλιστα με τη μορφή τρυγόνων και περιστερών.

Διότι αυτό, νομίζω, είναι η αποβολή των φτερών. Διότι το πτέρωμα είναι μεν αναγκαίο στα πτηνά, αλλά και σε εμάς τους ίδιους είναι αναγκαία εκείνα μέσω των οποίων θα εξυπηρετούνταν στις δικές του ανάγκες αυτό το πλασμένο από γη σώμα. Και εννοώ τα ενδύματα, και τα μέσα για την τροφή, και εκτός από αυτά βεβαίως και εκείνα με τα οποία θα μπορούσαν να αποκτηθούν όλα αυτά, δηλαδή οι χρηματικοί πόροι που καταπολεμούν την έφοδο της στέρησης, καθώς και τα μαλακά κρεβάτια, και όσα είναι παρόμοια με αυτά. Αλλά, αν και αυτά είναι χρήσιμα και αναγκαία για όσους βρίσκονται στη γη και έχουν σώμα, ωστόσο από τους αγίους δεν υπολογίζονται καθόλου, και, αφού αποβάλλουν την κτήση τέτοιων πραγμάτων ως απλώς έναν ανώφελο φόρτο, ζουν στον κόσμο σχεδόν με γυμνά και χωρίς ενδύματα σώματα, παραχωρώντας στην ανάγκη της σάρκας το τυχαίο και το ευκολοαπόκτητο με δισταγμό. Και αφού μαδηθούν τα φτερά και αφαιρεθεί ο πρόλοβος, «θα το τσακίσει», λέει, «από τις φτερούγες και δεν θα το κόψει στα δύο, και έπειτα θα το προσφέρει στο θυσιαστήριο». Το δε τσάκισμα των φτερών θα μπορούσε να είναι τύπος και σαφές υπόδειγμα του να μην έχουν υψηλό φρόνημα, ούτε βεβαίως να πετά ψηλά ο νους των αγίων, αλλά μάλλον να συγκαταβαίνουν στους ταπεινούς, και τρόπον τινά να επιζητούν τα χαμηλά.