Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 1:5

3. Έχει γραφτεί λοιπόν στην αρχή του Λευιτικού: «Άνθρωπος από εσάς εάν προσφέρει δώρα στον Κύριο από τα κτήνη, από τα βόδια ή από τα πρόβατα θα προσφέρετε τα δώρα σας. Εάν το δώρο του είναι ολοκαύτωμα από τα βόδια, θα προσφέρει αρσενικό χωρίς ψεγάδι στην είσοδο της σκηνής του μαρτυρίου, θα το προσφέρει ώστε να γίνει δεκτό ενώπιον του Κυρίου. Και θα επιθέσει το χέρι του στο κεφάλι του θυσιάσματος, ώστε να γίνει δεκτό για να τον εξιλεώσει. Και θα σφάξουν τον μόσχο ενώπιον του Κυρίου, και θα προσφέρουν οι ιερείς, οι γιοι του Ααρών, το αίμα και θα το χύσουν ολόγυρα στο θυσιαστήριο που βρίσκεται κοντά στις θύρες της σκηνής του μαρτυρίου. Και αφού γδάρουν το ολοκαύτωμα, θα το τεμαχίσουν στα μέλη του. Και οι ιερείς, οι γιοι του Ααρών, θα ανάψουν φωτιά πάνω στο θυσιαστήριο και θα στοιβάξουν ξύλα πάνω στη φωτιά, και θα τοποθετήσουν πάνω της τα τεμαχισμένα μέρη, το κεφάλι και το λίπος, πάνω στα ξύλα, πάνω στη φωτιά που καίει στο θυσιαστήριο. Τα εντόσθια όμως και τα πόδια θα τα πλύνουν με νερό. Και είναι θυσία δι' ολοκαυτώσεως, οσμή ευωδίας στον Κύριο.» Μόσχος, λοιπόν, όπως είπα, είναι το θυσιαζόμενο ζώο.

«Και θα σφάξει τον μόσχο ενώπιον του Κυρίου, και οι γιοι του Ααρών οι ιερείς θα προσφέρουν το αίμα και θα χύσουν το αίμα γύρω γύρω πάνω στο θυσιαστήριο που βρίσκεται στις θύρες της σκηνής του μαρτυρίου· και αφού γδάρουν το ολοκαύτωμα, θα το κόψουν σε μέλη, και οι γιοι του Ααρών οι ιερείς θα βάλουν φωτιά πάνω στο θυσιαστήριο, και θα στοιβάξουν ξύλα πάνω στη φωτιά· και θα στοιβάξουν οι γιοι του Ααρών οι ιερείς τα κομμένα μέλη, το κεφάλι και το λίπος πάνω στα ξύλα που είναι πάνω στη φωτιά του θυσιαστηρίου, ενώ τα εντόσθια και τα πόδια θα τα πλύνουν με νερό, και ο ιερέας θα τα τοποθετήσει όλα πάνω στο θυσιαστήριο· είναι ολοκάρπωμα, θυσία, οσμή ευωδίας για τον Κύριο.» Άραγε δεν είναι ξεκάθαρος ο τύπος της ζωής των αγίων και της ολοκληρωτικής οικειότητας με τον Θεό εν πνεύματι και αγιασμώ; Διότι λαμβάνουμε μορφή όπως στα ήμερα ζώα, στο μοσχάρι, εννοώ, και στο πρόβατο, πεθαίνοντας μεν ως προς τον κόσμο μέσω της νεκρώσεως της σάρκας, για να ζήσουμε για τον Θεό μέσω της ευαγγελικής πολιτείας, ανεβαίνοντας σαν αληθινά πνευματική και ευωδέστατη θυσία μέσω του Υιού προς τον Πατέρα. Και ας σου αναφέρουμε πάλι τα καθέκαστα, αναλύοντάς τα όσο πιο λεπτομερώς γίνεται. Διότι σαν ένα δώρο προς τον παντοκράτορα Θεό, ο καθένας αφιερώνει τη δική του ζωή, αναλόγως όμως με το πώς δίνεται στον καθένα, και ανάλογα με το μέτρο που διαθέτει. Επειδή ο ένας ενεργεί έτσι, και ο άλλος αλλιώς, έχοντας ο καθένας το δικό του χάρισμα από τον Θεό, σύμφωνα με τον λόγο του σοφότατου Παύλου.

Διότι κατά κάποιον τρόπο ο τρόπος της ανθρώπινης επιείκειας έχει μετρηθεί αναλογικά από τον Θεό, με την επιείκεια των αγίων αγγέλων φυσικά να υπερέχει και να ξεπερνά κατά πολύ το δικό μας μέτρο. Επομένως, το ιερό θύμα ας είναι αρσενικό και άμωμο. Και φέρεται κατά κάποιον τρόπο ακριβώς στις θύρες της αγίας σκηνής. Διότι δεν τελειούμαστε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο ότι πάντοτε και με κάθε τρόπο θα γίνουμε ευπρόσδεκτοι στον Θεό και Πατέρα μέσα στις εκκλησίες, καθώς ο Χριστός μάς προσκομίζει ως ιερέας. Διότι μέσω αυτού αποκτήσαμε την προσαγωγή, και αυτός εγκαινίασε για εμάς την είσοδο, εισερχόμενος ως πρόδρομος για χάρη μας στα Άγια των αγίων και υποδεικνύοντάς μας την αληθινή οδό. Προσέταξε δε να επιθέτουν τα χέρια πάνω στο μοσχάρι, υποδηλώνοντας έμμεσα μέσω αυτού ότι, αντί για τον εαυτό τους, προσφέρουν τυπικά μια εικόνα της υποχρέωσης να ζουν άγια, καθιστώντας τη σφαγή του ζώου σύμβολο του θανάτου τους ως προς τον κόσμο. Παρατήρησε λοιπόν πώς η σκιά διαμορφώνει για εμάς την αλήθεια. Διότι το μεν μοσχάρι σφαζόταν ενώπιον του Κυρίου, ενώ το αίμα του χυνόταν στο θυσιαστήριο. Διότι ο θάνατος ως προς τον κόσμο και η νέκρωση των σαρκικών ορμών είναι κάτι εξαιρετικά ευάρεστο στον Θεό και άξιο της άνωθεν εποπτείας· και μάλλον κάτι τέτοιο μάς ψάλλει ο θείος Δαβίδ, λέγοντας κάπως έτσι: «Πολύτιμος ενώπιον του Κυρίου είναι ο θάνατος των οσίων του».

Διότι ο θάνατος των οσίων θα είναι σαν ιερό ανάθημα στον Θεό· και βέβαια δεν εννοώ τον θάνατο όλων ανεξαιρέτως κατά σάρκα. Αλλά ο λόγος μάλλον μας υποδεικνύει εκείνον τον θάνατο που συνηθίζουν να υπομένουν, πεθαίνοντας μεν ως προς τον κόσμο, ζώντας δε για τον Θεό εν οσιότητι και αγιασμώ. Διότι είναι αδύνατον να κατορθώσουμε την αγία ζωή, εάν δεν πεθάνουμε προηγουμένως ως προς τον κόσμο. Γράφει γαρ ο Πέτρος περί του Χριστού: «Ο οποίος σήκωσε τις αμαρτίες μας στο σώμα του πάνω στο ξύλο, ώστε, αφού πεθάνουμε ως προς τις αμαρτίες, να ζήσουμε για τη δικαιοσύνη.» Επομένως, η σφαγή του μόσχου φαίνεται να καταδηλώνει τον θάνατο ως προς τις αμαρτίες και την υπομονή του θανάτου που είναι τίμιος ενώπιον του Θεού, τον οποίο και καταδέχεται να επιβλέπει. «Διότι θα σφάξουν», λέει, «τον μόσχο ενώπιον του Κυρίου.» Η δε έκχυση του αίματος στο θυσιαστήριο θα μπορούσε να υποδηλώνει, νομίζω, την αφιέρωση της ζωής και την απόθεση της ψυχής προς δόξαν Θεού. Εκδέρνεται δε το θύμα, και τεμαχίζεται κατά μέλος. Η μεν εκδορά υποδηλώνει την οιονεί γύμνωση και αποκάλυψη όσων υπάρχουν μέσα μας, ο δε τεμαχισμός υποδεικνύει πολύ καλά ότι ο λόγος του Θεού εισχωρεί μέχρι τους αρμούς και τους μυελούς. «Διότι ζωντανός είναι ο λόγος του Θεού», λέει, «και ενεργός, και πιο κοφτερός από κάθε δίκοπη μάχαιρα, και διεισδύει μέχρι τον διαχωρισμό ψυχής και πνεύματος, αρμών και μυελών, και κρίνει τις ενθυμήσεις και τις έννοιες της καρδιάς.»