Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 1:6

Διότι λέγει τα εξής στο Δευτερονόμιο: «Πρόσεχε πάρα πολύ να μην φας αίμα, διότι το αίμα του είναι η ψυχή. Δεν θα φαγωθεί η ψυχή μαζί με τα κρέατα. Δεν θα το φάτε· πάνω στη γη θα χυθεί σαν νερό. Αλλά και αφού γδάρουν το ολοκαύτωμα, λέει, θα το τεμαχίσουν σε μέλη.» Κατανοώντας το αυτό πολύ καλά ο Παύλος, επειδή ήταν νομομαθής, γράφει και λέει: «Διότι ο λόγος του Θεού είναι ζωντανός και ενεργός, και πιο κοφτερός από κάθε δίκοπο μαχαίρι, και εισχωρεί μέχρι τον διαχωρισμό ψυχής και σώματος, και των εννοιών της καρδιάς, και δεν υπάρχει κτίσμα αφανές ενώπιόν του. Τα πάντα είναι γυμνά και εκτεθειμένα στα μάτια του.» Διότι η αφαίρεση του δέρματος υπονοεί τη γύμνωση.

«Και θα σφάξει τον μόσχο ενώπιον του Κυρίου, και οι γιοι του Ααρών οι ιερείς θα προσφέρουν το αίμα και θα χύσουν το αίμα γύρω γύρω πάνω στο θυσιαστήριο που βρίσκεται στις θύρες της σκηνής του μαρτυρίου· και αφού γδάρουν το ολοκαύτωμα, θα το κόψουν σε μέλη, και οι γιοι του Ααρών οι ιερείς θα βάλουν φωτιά πάνω στο θυσιαστήριο, και θα στοιβάξουν ξύλα πάνω στη φωτιά· και θα στοιβάξουν οι γιοι του Ααρών οι ιερείς τα κομμένα μέλη, το κεφάλι και το λίπος πάνω στα ξύλα που είναι πάνω στη φωτιά του θυσιαστηρίου, ενώ τα εντόσθια και τα πόδια θα τα πλύνουν με νερό, και ο ιερέας θα τα τοποθετήσει όλα πάνω στο θυσιαστήριο· είναι ολοκάρπωμα, θυσία, οσμή ευωδίας για τον Κύριο.» Άραγε δεν είναι ξεκάθαρος ο τύπος της ζωής των αγίων και της ολοκληρωτικής οικειότητας με τον Θεό εν πνεύματι και αγιασμώ; Διότι λαμβάνουμε μορφή όπως στα ήμερα ζώα, στο μοσχάρι, εννοώ, και στο πρόβατο, πεθαίνοντας μεν ως προς τον κόσμο μέσω της νεκρώσεως της σάρκας, για να ζήσουμε για τον Θεό μέσω της ευαγγελικής πολιτείας, ανεβαίνοντας σαν αληθινά πνευματική και ευωδέστατη θυσία μέσω του Υιού προς τον Πατέρα. Και ας σου αναφέρουμε πάλι τα καθέκαστα, αναλύοντάς τα όσο πιο λεπτομερώς γίνεται. Διότι σαν ένα δώρο προς τον παντοκράτορα Θεό, ο καθένας αφιερώνει τη δική του ζωή, αναλόγως όμως με το πώς δίνεται στον καθένα, και ανάλογα με το μέτρο που διαθέτει. Επειδή ο ένας ενεργεί έτσι, και ο άλλος αλλιώς, έχοντας ο καθένας το δικό του χάρισμα από τον Θεό, σύμφωνα με τον λόγο του σοφότατου Παύλου.