Ὅτε διακείμεθα καὶ πιστεύομεν ὅτι Θεὸς ὁ φύσει καὶ ἐπὶ πάντας, ἅγιος ἁγίων ἐστὶ, τότε τὸν φόβον αὐτοῦ λαβόντες εἰς νοῦν, ὀρθήν τε καὶ ἀνεπίληπτον ἐπιτηδεύομεν ζωήν· ἵνα οὕτως ἅγιοι γεγονότες, ἐγγὺς εἶναι δυνηθῶμεν τοῦ ἁγίου Θεοῦ. Γέγραπται γὰρ, ὅτι «Ἅγιοι ἔσεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι.» Ἔφη δή που καὶ πρὸς τὸν ἱεροφάντην Μωϋσέα· «Ἐν τοῖς ἐγγίζουσί μοι ἁγιασθήσομαι.» Οὐκοῦν ἐν ἡμῖν, φησὶν, ἅγιον ἔστω τὸ ὄνομά σου· τοῦτο γὰρ δὴ τὸ ἁγιασθήτω δηλοῖ. Καὶ οὐχ ὑπὲρ ἑαυτῶν μόνον, ἀλλὰ καὶ ὑπὲρ παντὸς τοῦ κόσμου, τοῦτο παρακαλοῦσιν.
Μετάφραση
Όταν έχουμε την πεποίθηση και πιστεύουμε ότι ο Θεός, ο οποίος είναι εκ φύσεως Θεός και υπεράνω όλων, είναι άγιος των αγίων, τότε, βάζοντας τον φόβο Του στον νου μας, επιδιώκουμε ορθή και ανεπίληπτη ζωή, ώστε, αφού γίνουμε έτσι άγιοι, να μπορέσουμε να βρεθούμε κοντά στον άγιο Θεό. Διότι είναι γραμμένο: «Να είστε άγιοι, διότι εγώ είμαι άγιος». Είπε μάλιστα κάπου και προς τον ιεροφάντη Μωυσή: «Σε εκείνους που με πλησιάζουν θα αγιαστώ». Επομένως, λέει, ας είναι άγιο το όνομά σου μέσα μας· διότι αυτό ακριβώς σημαίνει το «αγιασθήτω». Και αυτό δεν το παρακαλούν μόνο για τους εαυτούς τους, αλλά και για όλο τον κόσμο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες