Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 11:24

Επειδή όμως ο μαθητής αναφώνησε και, φοβούμενος ακόμη την τήρηση του νόμου, έλεγε: «Σε καμία περίπτωση, Κύριε, διότι ποτέ δεν έφαγα τίποτα το κοινό ή ακάθαρτο, ούτε εισήλθε στο στόμα μου κανένα βέβηλο κρέας», πάλι φώναξε ο Θεός: «Όσα ο Θεός καθάρισε, εσύ μην τα θεωρείς κοινά». Γράφει δε και ο θεσπέσιος Παύλος ότι «Το φαγητό δεν μας συνιστά στον Θεό». Είναι λοιπόν ολοφάνερο ότι ο νόμος δεν θεωρεί βέβηλο κανένα απολύτως από τα όντα, αλλά γνωρίζει ότι τα πάντα είναι καθαρά για τους καθαρούς· όμως, μεταφέροντας με μεγάλη επιτυχία τα φυσικά χαρακτηριστικά κάθε ζώου στις ποιότητες των ανθρώπινων ηθών, μας ωφελεί σε μεγάλο βαθμό. Θα μπορούσες δε να κατανοήσεις ότι αυτό που λέω είναι αληθές και αναμφίβολο, και πάλι από τα εξής. Διότι φαίνεται να προστάζει να αποστρεφόμαστε αυτά που είναι καταδικασμένα από όλους, αναφέροντας την καμήλα, τον χοιρογρύλλιο, τον νυκτικόρακα, τον καταρράκτη, τον ασκαλαβώτη, τη μυγαλό, και όσα είναι ακόμη πιο αισχρά από αυτά. Άραγε δεν είναι σαφής ο σκοπός του νομοθέτη σε αυτά τα ζητήματα, αγαθέ μου; ΠΑΛΛ. Πάρα πολύ μάλιστα. ΚΥΡ. Επομένως, πρέπει να αναγάγουμε με επιτυχία τις φυσικές ιδιότητες ορισμένων άλογων ζώων στην ποιότητα των ηθών, καθώς το καθένα από αυτά, για παράδειγμα, αποτυπώνει σαν μέσα του τον τρόπο συμπεριφοράς κάποιου ανθρώπου και υποδεικνύει σε ποια κατάσταση βρίσκεται.

«Καθένας που αγγίζει τα ψόφια σώματά τους, θα είναι ακάθαρτος μέχρι το βράδυ.» Άραγε σου είναι σαφές το νόημα των όσων ειπώθηκαν; ΠΑΛΛ. Καθόλου. ΚΥΡ. Ή δεν αντιλαμβάνεσαι λοιπόν ότι, όπως και στα άλλα, τα φυσικά ιδιώματα του καθενός από αυτά που ονομάστηκαν αποτελούν εικόνες ηθών και διαφορές συμπεριφορών; ΠΑΛΛ. Πώς το εννοείς; ΚΥΡ. Θέλεις να τα αναφέρουμε με τη σειρά, εξετάζοντάς τα με λεπτομέρεια; ΠΑΛΛ. Βεβαιότατα. ΚΥΡ. Απορρίπτει λοιπόν ο νόμος τον αετό και τον γρύπα, και τον αλιαετό, και βέβαια τον γύπα. Διότι αυτά πετούν ψηλά, και τους αρέσει να επαίρονται στα πιο υψηλά μέρη, και μισούν τα χαμηλά. «Διότι οι νεοσσοί του γύπα», λέει, «πετούν στα υψηλά». Κάπως έτσι είναι και ο αλαζόνας και ο υπερβολικά υπερόπτης, αυτός που έχει έπαρση στον νου του, και έχει συνηθίσει να περιφρονεί το επιεικές και μετριοπαθές φρόνημα, και που καθόλου δεν αγαπά να συναναστρέφεται τους ταπεινούς. Μαζί με αυτά κατακρίνει και τον ικτίνο, και τα όμοιά του, καθώς και τον κόρακα και τα όμοιά του. Μέσω αυτών υποδηλώνεται πολύ καλά εκείνο το γένος των ανθρώπων που γνωρίζει να αρπάζει και που είναι ικανότατο στην κακουργία. Και για το πρώτο τύπος είναι ο ικτίνος, ενώ για το δεύτερο, ο ολόμαυρος και βαθύς.

Κάπως έτσι είναι και αυτός που ζει μεν κοσμικό βίο, δεν στερείται όμως εντελώς την υπόλοιπη επιείκεια και την αγάπη προς τον Θεό. Διότι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν είναι απόλυτα δεμένος με τα επίγεια, ούτε είναι προσκολλημένος στα κάτω, αλλά έχει συνηθίσει κάπως να φρονεί και τα άνω, και να ευδοκιμεί κάποιες φορές, αναπηδώντας προς τα άνω και πετώντας πάνω από τα επίγεια. Εκείνος όμως που αγγίζει τα ακάθαρτα και έχει μολυνθεί, πρέπει αφενός να πλύνει το ένδυμά του· αφετέρου δε, λέει, προς το βράδυ θα είναι καθαρός, υποδηλώνοντας έτσι πολύ ξεκάθαρα το μυστήριο του Χριστού, διά του οποίου έχουμε καθαριστεί, αποκτώντας πλουσιοπάροχα την άφεση μέσω του αγίου βαπτίσματος, προφανώς κατά τον καιρό της παρουσίας Του, η οποία συνέβη τρόπον τινά προς το βράδυ, δηλαδή καθώς ο παρών αιώνας οδεύει ήδη προς το τέλος του.