Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 11:28

Επειδή όμως ο μαθητής αναφώνησε και, φοβούμενος ακόμη την τήρηση του νόμου, έλεγε: «Σε καμία περίπτωση, Κύριε, διότι ποτέ δεν έφαγα τίποτα το κοινό ή ακάθαρτο, ούτε εισήλθε στο στόμα μου κανένα βέβηλο κρέας», πάλι φώναξε ο Θεός: «Όσα ο Θεός καθάρισε, εσύ μην τα θεωρείς κοινά». Γράφει δε και ο θεσπέσιος Παύλος ότι «Το φαγητό δεν μας συνιστά στον Θεό». Είναι λοιπόν ολοφάνερο ότι ο νόμος δεν θεωρεί βέβηλο κανένα απολύτως από τα όντα, αλλά γνωρίζει ότι τα πάντα είναι καθαρά για τους καθαρούς· όμως, μεταφέροντας με μεγάλη επιτυχία τα φυσικά χαρακτηριστικά κάθε ζώου στις ποιότητες των ανθρώπινων ηθών, μας ωφελεί σε μεγάλο βαθμό. Θα μπορούσες δε να κατανοήσεις ότι αυτό που λέω είναι αληθές και αναμφίβολο, και πάλι από τα εξής. Διότι φαίνεται να προστάζει να αποστρεφόμαστε αυτά που είναι καταδικασμένα από όλους, αναφέροντας την καμήλα, τον χοιρογρύλλιο, τον νυκτικόρακα, τον καταρράκτη, τον ασκαλαβώτη, τη μυγαλό, και όσα είναι ακόμη πιο αισχρά από αυτά. Άραγε δεν είναι σαφής ο σκοπός του νομοθέτη σε αυτά τα ζητήματα, αγαθέ μου; ΠΑΛΛ. Πάρα πολύ μάλιστα. ΚΥΡ. Επομένως, πρέπει να αναγάγουμε με επιτυχία τις φυσικές ιδιότητες ορισμένων άλογων ζώων στην ποιότητα των ηθών, καθώς το καθένα από αυτά, για παράδειγμα, αποτυπώνει σαν μέσα του τον τρόπο συμπεριφοράς κάποιου ανθρώπου και υποδεικνύει σε ποια κατάσταση βρίσκεται.

«Καθένας που αγγίζει τα ψόφια σώματά τους, θα είναι ακάθαρτος μέχρι το βράδυ.» Άραγε σου είναι σαφές το νόημα των όσων ειπώθηκαν; ΠΑΛΛ. Καθόλου. ΚΥΡ. Ή δεν αντιλαμβάνεσαι λοιπόν ότι, όπως και στα άλλα, τα φυσικά ιδιώματα του καθενός από αυτά που ονομάστηκαν αποτελούν εικόνες ηθών και διαφορές συμπεριφορών; ΠΑΛΛ. Πώς το εννοείς; ΚΥΡ. Θέλεις να τα αναφέρουμε με τη σειρά, εξετάζοντάς τα με λεπτομέρεια; ΠΑΛΛ. Βεβαιότατα. ΚΥΡ. Απορρίπτει λοιπόν ο νόμος τον αετό και τον γρύπα, και τον αλιαετό, και βέβαια τον γύπα. Διότι αυτά πετούν ψηλά, και τους αρέσει να επαίρονται στα πιο υψηλά μέρη, και μισούν τα χαμηλά. «Διότι οι νεοσσοί του γύπα», λέει, «πετούν στα υψηλά». Κάπως έτσι είναι και ο αλαζόνας και ο υπερβολικά υπερόπτης, αυτός που έχει έπαρση στον νου του, και έχει συνηθίσει να περιφρονεί το επιεικές και μετριοπαθές φρόνημα, και που καθόλου δεν αγαπά να συναναστρέφεται τους ταπεινούς. Μαζί με αυτά κατακρίνει και τον ικτίνο, και τα όμοιά του, καθώς και τον κόρακα και τα όμοιά του. Μέσω αυτών υποδηλώνεται πολύ καλά εκείνο το γένος των ανθρώπων που γνωρίζει να αρπάζει και που είναι ικανότατο στην κακουργία. Και για το πρώτο τύπος είναι ο ικτίνος, ενώ για το δεύτερο, ο ολόμαυρος και βαθύς.

Ή δεν λέμε ότι ο Λόγος του Θεού ενανθρώπησε στους έσχατους καιρούς; ΠΑΛΛ. Βεβαιότατα. ΚΥΡ. Αλλά και ο νόμος, από την άλλη πλευρά, λέει ότι καθίσταται βέβηλος αυτός που τυχόν θα αγγίξει κάποιο άγριο θηρίο, ή κάποιο άλλο από τα ακάθαρτα ζώα. Και είπε τα εξής: «Και καθένα που περπατάει πάνω στα πέλματά του ανάμεσα σε όλα τα θηρία που περπατούν στα τέσσερα, αυτά είναι ακάθαρτα για εσάς. Καθένας που αγγίζει τα ψοφίμιά τους θα είναι ακάθαρτος έως το βράδυ, και αυτός που σηκώνει τα ψοφίμιά τους θα πλύνει τα ενδύματά του και θα είναι ακάθαρτος έως το βράδυ. Ακάθαρτα είναι αυτά για εσάς.»

Ώστε κάποιες φορές να απομακρύνονται και από πόλεις και από σπίτια, επειδή τα νερά τους έχουν μολυνθεί, και έχουν στερηθεί την αναγκαία και απαραίτητη χρήση τους. Ο νόμος, λοιπόν, παρέλειψε την ακρίβεια της ιστορίας, χάριν εκείνου που ήταν αναγκαίο και χρήσιμο για όσους βρίσκονταν υπό τον νόμο. ΠΑΛΛ. Πειστικός ο λόγος σου. ΚΥΡ. Εξίσου, βέβαια, με τα άλλα λέει ότι είναι ακάθαρτο και το ψοφίμι των καθαρών ζώων και πρόσθεσε ότι και αυτό θα μολύνει εκείνον που το αγγίζει. Γράφει δε τα εξής: «Εάν πεθάνει κάποιο από τα κτήνη, τα οποία επιτρέπεται σε εσάς να φάτε, εκείνος που θα αγγίξει το ψοφίμι τους θα είναι ακάθαρτος έως το βράδυ, και εκείνος που θα φάει από το ψοφίμι τους, θα πλύνει τα ρούχα του, και θα είναι ακάθαρτος έως το βράδυ, και θα λουστεί με νερό, και θα είναι καθαρός. Και εκείνος που θα σηκώσει κάτι από το ψοφίμι τους, θα πλύνει τα ρούχα του, και θα λουστεί με νερό, και θα είναι ακάθαρτος έως το βράδυ». Το οποίο σημαίνει ξεκάθαρα, όπως νομίζω, το εξής: «Εάν κάποιος που ονομάζεται αδελφός είναι πόρνος, ή πλεονέκτης, ή ειδωλολάτρης, ή μέθυσος, ή υβριστής, ή άρπαγας, με έναν τέτοιον ούτε να συντρώγετε». Διότι, εάν κάποιος από αυτούς που θεωρούνται σεμνοί, και από εκείνους που έχουν ήδη καθαριστεί και έχουν γίνει δεκτοί στην πνευματική κοινωνία μέσω της πίστης, υποστεί τη νέκρωση που προέρχεται από την αμαρτία, «ας είναι βδελυρός», λέει, «και μισητός» διότι, όντας μολυσμένος από νεκρά έργα, μολύνει οπωσδήποτε εκείνον που προσκολλάται σε αυτόν.