Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 11:30

Όσα δε στερούνται ένα από αυτά είναι ακάθαρτα, ή και ακατάλληλα προς βρώση· όπως είναι οι σουπιές· διότι έχουν μεν πτερύγια, δεν έχουν όμως λέπια. Από δε τα ερπετά που ζουν πάνω στη γη, αναφέρει ως ακάθαρτα τα εξής: τη νυφίτσα, τον χερσαίο κροκόδειλο, τη μυγαλή, τον χαμαιλέοντα, τον ασκαλαβώτη, τη σαύρα και τον ασπάλακα.

Επειδή όμως ο μαθητής αναφώνησε και, φοβούμενος ακόμη την τήρηση του νόμου, έλεγε: «Σε καμία περίπτωση, Κύριε, διότι ποτέ δεν έφαγα τίποτα το κοινό ή ακάθαρτο, ούτε εισήλθε στο στόμα μου κανένα βέβηλο κρέας», πάλι φώναξε ο Θεός: «Όσα ο Θεός καθάρισε, εσύ μην τα θεωρείς κοινά». Γράφει δε και ο θεσπέσιος Παύλος ότι «Το φαγητό δεν μας συνιστά στον Θεό». Είναι λοιπόν ολοφάνερο ότι ο νόμος δεν θεωρεί βέβηλο κανένα απολύτως από τα όντα, αλλά γνωρίζει ότι τα πάντα είναι καθαρά για τους καθαρούς· όμως, μεταφέροντας με μεγάλη επιτυχία τα φυσικά χαρακτηριστικά κάθε ζώου στις ποιότητες των ανθρώπινων ηθών, μας ωφελεί σε μεγάλο βαθμό. Θα μπορούσες δε να κατανοήσεις ότι αυτό που λέω είναι αληθές και αναμφίβολο, και πάλι από τα εξής. Διότι φαίνεται να προστάζει να αποστρεφόμαστε αυτά που είναι καταδικασμένα από όλους, αναφέροντας την καμήλα, τον χοιρογρύλλιο, τον νυκτικόρακα, τον καταρράκτη, τον ασκαλαβώτη, τη μυγαλό, και όσα είναι ακόμη πιο αισχρά από αυτά. Άραγε δεν είναι σαφής ο σκοπός του νομοθέτη σε αυτά τα ζητήματα, αγαθέ μου; ΠΑΛΛ. Πάρα πολύ μάλιστα. ΚΥΡ. Επομένως, πρέπει να αναγάγουμε με επιτυχία τις φυσικές ιδιότητες ορισμένων άλογων ζώων στην ποιότητα των ηθών, καθώς το καθένα από αυτά, για παράδειγμα, αποτυπώνει σαν μέσα του τον τρόπο συμπεριφοράς κάποιου ανθρώπου και υποδεικνύει σε ποια κατάσταση βρίσκεται.

Φαίνεται δε ότι ο νόμος μέσω των άγριων θηρίων υποδηλώνει τους πιο σκληρούς από τους ληστές, για τους οποίους η ανθρωποκτονία, που είναι το μεγαλύτερο από όλα τα κακά, δεν λογαριάζεται ως τίποτα, αλλά σχεδόν κατασπαράζουν όποιον συναντούν, θανατώνοντας ανελέητα και στερημένοι από κάθε φειδώ. Μέσω δε του ποντικού και της νυφίτσας και των παρόμοιων και συγγενών ειδών, του χερσαίου κροκοδείλου δηλαδή, της σαύρας και του ασκαλαβώτη, υποδηλώνει τα δειλά και άνανδρα γένη των κλεπτών που περιφέρονται τη νύχτα, τα οποία συνηθίζουν να βλάπτουν στα κρυφά όσους νυστάζουν, τρέμουν όμως φοβερά μήπως συλληφθούν, και αποφεύγουν την εγρήγορση εκείνων που αδικούν. Διότι, δεν είναι ίσως κατεξοχήν κλεπτικό πλάσμα η νυφίτσα και ο ποντικός, και με ευκολία ρέπουν προς τη δειλία, και τρυπώνουν στα μύχια της γης αν κάποιος κάνει θόρυβο, και πολύ ευχαρίστως θα προτιμούσαν να τρέφονται τη νύχτα και όχι την ημέρα, όπως και ο χερσαίος κροκόδειλος και τα συγγενή του είδη; ΠΑΛΛ. Αληθές. ΚΥΡ. Ακάθαρτο, επομένως, είναι καθετί το ληστρικό, είτε κάποιος συμπεριφέρεται σαν άγριο θηρίο και έχει αιμοσταγή χέρια, είτε κλέβει μικροπράγματα, όπως ο ποντικός και η νυφίτσα, και, δίκην ασπάλακα και ασκαλαβώτη, σκαρφαλώνει σε τοίχους και στέγες· και αν κάποιος έρθει σε επαφή με αυτούς που έχουν έτσι μολυνθεί, θα γίνει μέτοχος των εγκλημάτων τους. Διότι η συναναστροφή με τέτοιους ανθρώπους καθιστά κάποιον εντελώς και με κάθε τρόπο ακάθαρτο.

Από τα ερπετά της γης λέγει ότι είναι ακάθαρτα τα εξής: η γαλή, ο ποντικός, ο χερσαίος κροκόδειλος, η μυγαλίς, και ο χαμαιλέοντας, ο ασκαλαβώτης, η σαύρα και ο ασπάλακας. Διότι περί του όφεως και των ομοίων με αυτόν είναι περιττό να γίνει μνεία· καθώς ήταν σε όλους φανερό ότι αυτά είναι βδελυρά και μισητά. Ομοίως δε περί αυτών έκανε μνεία και στο Δευτερονόμιο. Ακόμη, περιέχει διατάξεις περί των θνησιμαίων ως απαγορευμένων, ομοίως και περί του αίματος, και περί των γυναικών που γεννούν. Και εάν κάποιος έχει σπερματική ρύση, θα είναι ακάθαρτος για επτά ημέρες. Και περί της περιτομής του βρέφους κατά την όγδοη ημέρα. Και περί της αφέδρου, και περί της διαφοράς στον καθαρισμό των γυναικών αναλόγως του εάν γεννούν άρρεν ή θήλυ. Και νόμο περί της λέπρας και του καθαρισμού από αυτήν, και περί αυτών που πάσχουν από γονόρροια και περί της σπερματικής εκροής. Περί ευλαβείας, περί του αποπομπαίου και περί νηστείας· και περί του ότι δεν πρέπει να συνάπτονται άτακτες συζυγίες, και περί νομίμων και αθέσμων γάμων, και ότι ο ιερέας δεν πρέπει να λαμβάνει ως σύζυγο χήρα ή διαζευγμένη, αλλά παρθένο και παντελώς ακηλίδωτη. Και περί της θυγατέρας ιερέως που εκπορνεύεται. Και περί του ότι ο ιερέας πρέπει να είναι άμωμος. Και περί των προσφερομένων δώρων. Περί των σαββάτων, των εορτών, της εορτής του Πάσχα, της Σκηνοπηγίας και των Σαλπίγγων.