Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 11:39

«Καθένας που αγγίζει τα ψόφια σώματά τους, θα είναι ακάθαρτος μέχρι το βράδυ.» Άραγε σου είναι σαφές το νόημα των όσων ειπώθηκαν; ΠΑΛΛ. Καθόλου. ΚΥΡ. Ή δεν αντιλαμβάνεσαι λοιπόν ότι, όπως και στα άλλα, τα φυσικά ιδιώματα του καθενός από αυτά που ονομάστηκαν αποτελούν εικόνες ηθών και διαφορές συμπεριφορών; ΠΑΛΛ. Πώς το εννοείς; ΚΥΡ. Θέλεις να τα αναφέρουμε με τη σειρά, εξετάζοντάς τα με λεπτομέρεια; ΠΑΛΛ. Βεβαιότατα. ΚΥΡ. Απορρίπτει λοιπόν ο νόμος τον αετό και τον γρύπα, και τον αλιαετό, και βέβαια τον γύπα. Διότι αυτά πετούν ψηλά, και τους αρέσει να επαίρονται στα πιο υψηλά μέρη, και μισούν τα χαμηλά. «Διότι οι νεοσσοί του γύπα», λέει, «πετούν στα υψηλά». Κάπως έτσι είναι και ο αλαζόνας και ο υπερβολικά υπερόπτης, αυτός που έχει έπαρση στον νου του, και έχει συνηθίσει να περιφρονεί το επιεικές και μετριοπαθές φρόνημα, και που καθόλου δεν αγαπά να συναναστρέφεται τους ταπεινούς. Μαζί με αυτά κατακρίνει και τον ικτίνο, και τα όμοιά του, καθώς και τον κόρακα και τα όμοιά του. Μέσω αυτών υποδηλώνεται πολύ καλά εκείνο το γένος των ανθρώπων που γνωρίζει να αρπάζει και που είναι ικανότατο στην κακουργία. Και για το πρώτο τύπος είναι ο ικτίνος, ενώ για το δεύτερο, ο ολόμαυρος και βαθύς.

Ώστε κάποιες φορές να απομακρύνονται και από πόλεις και από σπίτια, επειδή τα νερά τους έχουν μολυνθεί, και έχουν στερηθεί την αναγκαία και απαραίτητη χρήση τους. Ο νόμος, λοιπόν, παρέλειψε την ακρίβεια της ιστορίας, χάριν εκείνου που ήταν αναγκαίο και χρήσιμο για όσους βρίσκονταν υπό τον νόμο. ΠΑΛΛ. Πειστικός ο λόγος σου. ΚΥΡ. Εξίσου, βέβαια, με τα άλλα λέει ότι είναι ακάθαρτο και το ψοφίμι των καθαρών ζώων και πρόσθεσε ότι και αυτό θα μολύνει εκείνον που το αγγίζει. Γράφει δε τα εξής: «Εάν πεθάνει κάποιο από τα κτήνη, τα οποία επιτρέπεται σε εσάς να φάτε, εκείνος που θα αγγίξει το ψοφίμι τους θα είναι ακάθαρτος έως το βράδυ, και εκείνος που θα φάει από το ψοφίμι τους, θα πλύνει τα ρούχα του, και θα είναι ακάθαρτος έως το βράδυ, και θα λουστεί με νερό, και θα είναι καθαρός. Και εκείνος που θα σηκώσει κάτι από το ψοφίμι τους, θα πλύνει τα ρούχα του, και θα λουστεί με νερό, και θα είναι ακάθαρτος έως το βράδυ». Το οποίο σημαίνει ξεκάθαρα, όπως νομίζω, το εξής: «Εάν κάποιος που ονομάζεται αδελφός είναι πόρνος, ή πλεονέκτης, ή ειδωλολάτρης, ή μέθυσος, ή υβριστής, ή άρπαγας, με έναν τέτοιον ούτε να συντρώγετε». Διότι, εάν κάποιος από αυτούς που θεωρούνται σεμνοί, και από εκείνους που έχουν ήδη καθαριστεί και έχουν γίνει δεκτοί στην πνευματική κοινωνία μέσω της πίστης, υποστεί τη νέκρωση που προέρχεται από την αμαρτία, «ας είναι βδελυρός», λέει, «και μισητός» διότι, όντας μολυσμένος από νεκρά έργα, μολύνει οπωσδήποτε εκείνον που προσκολλάται σε αυτόν.

Αλλά ακόμη κι αν κάποιος υποστεί τον μολυσμό, ας καθαριστεί με νερό το εσπέρας. Και τι ακριβώς σημαίνει αυτό, μας το έχει ήδη φανερώσει ξεκάθαρα ο λόγος. Πρόσεξε δε ότι αναφέρει πως, και εκείνος που τρώει από τα θνησιμαία τους, και αν κάποιος απλώς τα αγγίξει, θα είναι ακάθαρτος, μην απαλλάσσοντας από τον ψόγο και την κατηγορία ούτε εκείνον που συμμετέχει στη νεκρότητά τους, ούτε βέβαια θεωρώντας τον αναίτιο, ακόμη και αν κάποιος απλώς τα πλησιάσει και έρθει κοντά. Διότι θεωρώ ότι πρέπει με προσοχή να απομακρυνόμαστε, όχι βέβαια μόνο από την τέλεση των ίδιων έργων με τους φαύλους, αλλά και από την απλή συναναστροφή μαζί τους. «Διότι εκείνος που αγγίζει πίσσα θα μολυνθεί», λέει. Και ο λόγος είναι αληθής· το ότι δε τα ωφέλιμα διδάγματα από τα παραδείγματα του νόμου έχουν παραληφθεί με σκοπό την ποιότητα των ηθών, μπορεί να το κατανοήσει κανείς από όσα ακολουθούν. Διότι είπε πάλι: «Και δεν θα κάνετε βδελυρές τις ψυχές σας με κανένα από τα ερπετά που σέρνονται πάνω στη γη, και δεν θα μιανθείτε με αυτά, και δεν θα γίνετε ακάθαρτοι εξαιτίας τους, διότι εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σας». Εξάλλου, τι είδους μολυσμό θα μπορούσε να προκαλέσει στην ψυχή του ανθρώπου το ότι ένα ζώο ψόφησε και το ότι άγγιξε το νεκρό ζώο;