Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 13:12

Εάν δε η λέπρα εξανθήσει πλήρως στο δέρμα του σώματός του, και καλύψει η λέπρα όλο το δέρμα της πληγής από το κεφάλι έως τα πόδια του, σε όση έκταση βλέπει ο ιερέας, και εξετάσει ο ιερέας και ιδού η λέπρα έχει καλύψει όλο το δέρμα του σώματός του, τότε ο ιερέας θα ανακηρύξει τον πάσχοντα καθαρό, διότι όλο του το σώμα έγινε λευκό, και είναι καθαρός.

«Εξέλθετε από ανάμεσά τους και αποχωριστείτε», λέει, «και μην αγγίζετε τίποτε ακάθαρτο»· διότι και εκείνες οι τυπικές διατάξεις ήταν σύμβολα καθαρμών. «Νεκρό», λέει, «μην αγγίζεις». Διότι τέτοιο πράγμα είναι η αμαρτία, κάτι νεκρό και δυσώδες. «Ο λεπρός», λέει, «είναι ακάθαρτος». Διότι και η αμαρτία είναι κάτι το ποικίλο και πολυειδές. Και ότι υπονοεί αυτό, είναι φανερό από τα εξής. Διότι, εάν η λέπρα βρίσκεται παντού και σε όλο το σώμα, τότε είναι καθαρός· εάν όμως είναι εν μέρει, δεν είναι πλέον. Βλέπεις ότι το ποικίλο και το ανομοιογενές είναι το ακάθαρτο; Πάλι, ο γονορρυής είναι ακάθαρτος στην ψυχή. Αναλογίσου ως γονορρυή εκείνον που αποβάλλει τα σπέρματα. Αυτός που δεν περιτμήθηκε είναι πάλι ακάθαρτος. Βλέπεις πώς αυτά δεν είναι αλληγορίες, αλλά τύποι; Εκείνος που δεν αφαίρεσε, λέει, την κακία της ψυχής. Εκείνος που εργάζεται το Σάββατο λιθοβολείται· δηλαδή, εκείνος που δεν είναι διαρκώς αφιερωμένος στον Θεό, αυτός καταστρέφεται. Είδατε πόσοι τρόποι ακαθαρσίας υπάρχουν;

Και πώς να μην απορήσει κανείς με το εξής, όταν περιφέρεται μόνο στα πρόθυρα του γράμματος και δεν ατενίζει με τον νου του τα όσα είναι κρυμμένα στο εσωτερικό: ότι δηλαδή, εκείνον μεν που το σώμα του στιγματίζεται από νεοφανή λέπρα, χωρίς όμως να έχει ακόμη διαφθαρεί σε όλη την επιφάνειά του από το νόσημα, τον ανακηρύσσει ακάθαρτο και μιαρό, ενώ εκείνον του οποίου το σώμα έχει κυριευθεί ολόκληρο από το κακό, και έχει γίνει βδελυρός και αποκρουστικός στην όψη, φθάνοντας κοντά στη διάλυση των φυσικών του συνδέσμων, αυτόν άραγε τον κρίνει καθαρό και άξιο να μετέχει στη συναγωγή;