Ἔφη γὰρ ὧδε· «Καὶ ἀνδρὶ ἢ γυναικὶ ἐὰν γένηται ἐν δέρματι σαρκὸς αὐτοῦ αὐγάσματα αὐγάζοντα λευκανθίζοντα, καὶ ὄψεται ὁ ἱερεὺς, καὶ ἰδοὺ ἐν δέρματι τῆς σαρκὸς αὐτοῦ αὐγάσματα αὐγάζοντα λευκανθίζοντα, ἀλφός ἐστιν, ἐξανθήσει ἐν τῷ δέρματι τῆς σαρκὸς αὐτοῦ, καθαρός ἐστι.» Καίτοι τῆς ἀκριβείας ἐρευνωμένης, πάθος ἂν εἴη σαρκὸς, καὶ λέπρας ἀγχοῦ, τὸ παθεῖν ἀλφόν. Ἀλλ᾽ οὐ νοσεῖ τὴν νέκρωσιν, οὔτε μὴν τὸ ἄγαν ἀπεγνωσμένον. Τοιαῦτα δέ πώς ἐστι καὶ τὰ ἐν ἡμῖν παραπτώματα, πάθη μὲν οὖν ὁμολογουμένως, πλὴν, οὐκ εἰς θάνατον καὶ ψυχῆς καταφθοράν. Ἀκριβολογεῖται δὲ οὐ λίαν ὁ κριτὴς, ὅτι «Αὐτὸς ἔγνω τὸ πλάσμα ἡμῶν,» καὶ τὸ τῆς ἡμετέρας φύσεως οὐκ ἠγνόησεν ἀσθενές. Κατανεύει δὴ οὖν τὴν ἄφεσιν ἐξ ἐμφύτου φιλανθρωπίας. Καὶ τοῦτο, οἶμαι, ἐστὶ τὸ, Ἀλφὸς καθαρός ἐστιν. Ἀλλὰ καὶ εἰς νοῦν ἔσθ᾽ ὅτε συμβαίνει καὶ τοῖς ἀγαθοῖς τὰ σμικρὰ τῶν αἰτιαμάτων, οἷον φέρε εἰπεῖν, παροξυσμοὶ βραχεῖς, σύμμετροι κινήσεις αἱ πρὸς ὀργὰς, ὀλιγοψυχίαι πρὸς ἀδελφοὺς, καὶ κενῶν ἔσθ᾽ ὅτε δοξαρίων ἔφεσις, καὶ τὰ τοιάδε τῶν παθῶν, καὶ αὐτοῖς ἔσθ᾽ ὅτε τοῖς ἀδιάβλητον ἔχουσι τὴν ζωὴν, καὶ καθαροῖς ἀληθῶς, συμβαίνειν ἔθος. Ἀνθρώπινα γὰρ, καὶ οἱονείπως πᾶσι κοινὰ, τοῖς τὸν ἐν σαρκὶ καὶ αἵματι διαζῶσι βίον.
Μετάφραση
Διότι είπε τα εξής: «Και σε άνδρα ή σε γυναίκα εάν εμφανιστούν στο δέρμα της σάρκας τους κηλίδες φωτεινές και λευκές, και το δει ο ιερέας, και ιδού στο δέρμα της σάρκας τους υπάρχουν κηλίδες φωτεινές και λευκές, είναι αλφός (λεύκη), έχει εξανθήσει στο δέρμα της σάρκας του, είναι καθαρός.» Αν και, εξετάζοντας τα πράγματα με ακρίβεια, το να πάσχει κάποιος από αλφό θα ήταν πάθηση της σάρκας, και κοντά στη λέπρα. Αλλά δεν πάσχει από νέκρωση, ούτε βέβαια από κάτι το εντελώς απελπιστικό. Τέτοια περίπου είναι και τα δικά μας παραπτώματα, είναι μεν ομολογουμένως πάθη, όμως δεν οδηγούν στον θάνατο και στην καταστροφή της ψυχής. Ο Κριτής όμως δεν εξετάζει με υπερβολική αυστηρότητα, διότι «Αυτός γνώρισε την πλάση μας», και δεν αγνόησε την ασθένεια της δικής μας φύσης. Παρέχει λοιπόν τη συγχώρηση από έμφυτη φιλανθρωπία. Και αυτό, νομίζω, σημαίνει το «Ο αλφός είναι καθαρός». Αλλά και στον νου καμιά φορά συμβαίνουν και στους αγαθούς μικρά σφάλματα, όπως, για παράδειγμα, σύντομοι παροξυσμοί, ελεγχόμενες κινήσεις προς οργή, μικροψυχίες προς τους αδελφούς, και κάποιες φορές επιθυμία για κενή δόξα, και τέτοιου είδους πάθη, τα οποία είναι συνηθισμένο να συμβαίνουν καμιά φορά ακόμη και σε εκείνους που έχουν αδιάβλητη ζωή και είναι αληθινά καθαροί. Διότι είναι ανθρώπινα, και κατά κάποιον τρόπο κοινά σε όλους, σε όσους ζουν τον βίο τους με σάρκα και αίμα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες