Ἀπαλλάττει δὴ οὖν ὁ νόμος παντὸς ἡμᾶς ἀνθρωπίνου πάθους, καὶ μολυσμῶν ἀνεθελήτων, οἵπερ ἂν ἡμῖν ἐπισυμβαίνοιεν, ἐπεί τοι τὸ ἄναλκι νοσεῖν ἀνάγκη τῇ φύσει, καὶ ἀπηλλάχθαι παθῶν εἰσάπαν οὐ τοῦ παρόντος καιροῦ, πρέποι δ᾽ ἂν αἰῶνι τῷ μέλλοντι, καθ᾽ ὃν ἐκ βάθρων ἡ ἁμαρτία κατασεισθήσεται, καὶ εἰς ἀλώβητον παντελῶς μεταχωρήσομεν βίον. «Πλὴν εἰ γένοιτο,» φησὶν, «οὐλὴ σημασίας πυῤῥίζουσα ἐν τῷ φαλακρώματι, ἢ ἐν τῷ ἀναφαλαντώματι, λεπρός ἐστι, καὶ μιαρὸς ἔσται.» Μετατρέχει γὰρ ἔσθ᾽ ὅτε καὶ τὰ σμικρὰ τῶν παθῶν εἰς ἐγκλημάτων δύναμιν, καὶ καταμιαίνει δεινῶς μὴ ἀνακοπτόμενα πρὸς ἡμῶν, ἀνειμένην δὲ ὥσπερ καὶ ἀνεπίπληκτον παντελῶς τὴν εἴς γε τὰ χείρω λαχόντα πάροδον, οἷόν τί φημι· ὀργίζεταί τις ἔσθ᾽ ὅτε μικρὰ, καὶ ἠῤῥώστηκεν ἐν ἀνθρώπῳ τὸ πάθος, ἀνακοπτέσθω ταῖς ἐπιεικείαις, ἵνα μὴ τοῦ μικροῦ παραπτώματος εἰς αὔξην ἰόντος, κατὰ βραχὺ γραφὴ πρὸς θάνατον τοῖς παθοῦσιν εὑρίσκηται.
Μετάφραση
Ο νόμος, λοιπόν, μας απαλλάσσει από κάθε ανθρώπινο πάθος και από αθέλητους μολυσμούς, οι οποίοι μπορεί να μας συμβούν, επειδή ακριβώς από τη φύση μας έχουμε την αδυναμία να ασθενούμε, και η πλήρης απαλλαγή από τα πάθη δεν είναι ίδιον του παρόντος καιρού, αλλά θα ταίριαζε στον μέλλοντα αιώνα, κατά τον οποίο η αμαρτία θα κλονιστεί εκ θεμελίων, και θα μεταβούμε σε έναν βίο εντελώς αλώβητο. «Πλην όμως, αν δημιουργηθεί», λέει, «ουλή με κοκκινωπό σημάδι στο φαλακρό μέρος της κεφαλής, στο πίσω ή στο μπροστινό, είναι λεπρός και θα είναι μιαρός». Διότι μερικές φορές ακόμη και τα μικρά πάθη μεταβάλλονται σε δύναμη εγκλημάτων και μολύνουν φοβερά, αν δεν ανακοπούν από εμάς και αφεθούν ελεύθερα και εντελώς ανεμπόδιστα στην πορεία τους προς το χειρότερο. Για παράδειγμα: οργίζεται κανείς μερικές φορές λίγο, και το πάθος φωλιάζει ως ασθένεια στον άνθρωπο· ας ανακοπεί με την επιείκεια, ώστε, αν το μικρό παράπτωμα αυξηθεί, να μην εξελιχθεί σιγά-σιγά σε θανατική καταδίκη για όσους έχουν κυριευθεί από το πάθος.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες