Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 13:46

Αυτό σημαίνει το να εμφανιστεί τυχόν λέπρα σε φαλάκρα, την από το μηδέν ροπή προς το χειρότερο, η οποία συμβαίνει ως τύπος. Ορθώς λοιπόν, λέγω, ειπώθηκε από τον μακάριο Δαβίδ το: «Οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε». ΠΑΛΛ. Πόσο βαθύς είναι ο λόγος. ΚΥΡ. Πάρα πολύ βεβαίως. Διότι αντιλαμβάνεσαι, όπως νομίζω, ότι μιλώ με πάρα πολλή λεπτομέρεια και ότι δεν μπορώ ούτε να κατανοήσω ούτε να εκφράσω άκοπα τέτοιου είδους θεωρήματα. Το ότι πάλι δεν είναι δυνατόν αυτοί που νοσούν ανόσια από φανερά αμαρτήματα να μπορέσουν να μείνουν απαρατήρητοι, ενώ μερικές φορές αγνοούνται τα ελάχιστα και κρυφά, θα το καταλάβεις από το εξής. Αυτούς βεβαίως που έχουν πάθει φαλάκρα, λέγει, θα τους υπενθυμίσει πως είναι καθαροί, παραβλέποντάς μας ορθά τα μικρά πταίσματα, όπως λέγαμε προηγουμένως. Αλλά εάν εμφανιστεί σε κάποιους λέπρα στη φαλάκρα, δηλαδή, όταν το πάθος προχωρεί από τα μικρά προς τα χειρότερα, τότε ακριβώς, τότε λέει ότι γίνονται ολοφάνεροι και άσχημοι, και δεν έχουν κανένα επιχείρημα που να μπορεί να συνηγορήσει στα εγκλήματά τους. Γι' αυτό λέει: «Και ο λεπρός, στον οποίο υπάρχει η πληγή, τα ιμάτιά του ας είναι ξεσχισμένα και η κεφαλή του ασκεπής, και γύρω από το στόμα του ας καλυφθεί, και θα ονομάζεται ακάθαρτος όλες τις ημέρες, όσες βρίσκεται επάνω του η πληγή· όντας ακάθαρτος, θα παραμένει ακάθαρτος, θα κάθεται αποχωρισμένος, και η διαμονή του θα είναι έξω από το στρατόπεδο.» Διότι το να είναι ξεσχισμένα τα ιμάτια και να είναι ασκεπής η κεφαλή, θα το υποδήλωνε αυτό με μεγάλη σαφήνεια.

Γι' αυτό ο λόγος δεν επιτρέπει σε αυτούς τους μιαρούς λογισμούς να παραμένουν στην παρεμβολή των αγίων ψυχών, όπως ακριβώς και ο νόμος δεν αφήνει όσους έχουν στιγματιστεί από την προσβολή της λέπρας να στήσουν σκηνή στο μέσο της παρεμβολής των υιών του Ισραήλ. Διότι είναι πραγματικά αισχρότατο να παραμένουν ή να βρίσκουν δίοδο ακάθαρτοι λογισμοί ανάμεσα σε λαμπρά και άγια νοήματα. Υπονοώντας δε το χαύνο και το άσχημο και το άστατο των πράξεών τους, καθώς και την αναισχυντία της προαίρεσής τους και το αδικαιολόγητο και στερημένο παρρησίας των έργων τους, λέει: «Και ο λεπρός στον οποίο υπάρχει η πληγή, τα ενδύματά του θα είναι ξεσχισμένα, και το κεφάλι του ακάλυπτο, και θα περιτυλίξει το στόμα του, και θα ονομάζεται ακάθαρτος όλες τις ημέρες κατά τις οποίες υπάρχει πάνω του η πληγή, εφόσον είναι ακάθαρτος. Ακάθαρτος ας είναι, αποχωρισμένος θα κάθεται, έξω από την παρεμβολή θα είναι η διαμονή του». Από αυτούς προέρχονται και εκείνοι που λένε, ας φάμε και ας πιούμε, διότι αύριο πεθαίνουμε. Αυτοί οι λόγοι όμως ανήκουν σε ανθρώπους που έχουν πλανηθεί από την αλήθεια, αλλά φανερώνουν και φρόνημα αιρετικών.

Ας υπενθυμίσει στον εαυτό του ο λογογράφος τόσο τα όσα βίωσε στην πατρίδα του κατά την εποχή της νεότητάς του όσο και όσα έζησε στην Κωνσταντινούπολη, και ας ακούσει από όσους γνωρίζουν, ποια πράγματα ξέρουν για τον συκοφαντούμενο. Εάν δε κάποιος ήθελε να κρίνει από τα μετέπειτα έργα τους, ας πει ο ίδιος ποιος είναι άξιος ενός τέτοιου χαρακτηρισμού: εκείνος που και πριν από την ιερωσύνη ξόδεψε αφειδώς την πατρική του περιουσία για τους φτωχούς, και μάλιστα τον καιρό της σιτοδείας, κατά τον οποίο προΐστατο της εκκλησίας, ιερατεύοντας ακόμη στην τάξη των πρεσβυτέρων, και έπειτα από αυτά δεν λυπήθηκε ούτε όσα του είχαν απομείνει, ώστε να μπορεί και ο ίδιος να καυχηθεί με τον λόγο του Αποστόλου ότι «δεν έφαγα δωρεάν ψωμί», ή εκείνος που κατέστησε την υπεράσπιση του δόγματος αφορμή προσόδων, ο οποίος τρυπώνει στα σπίτια απρόσκλητος, χωρίς καν να συγκαλύπτει με τον τρόπο της ζωής του την αηδία που προκαλεί η πάθησή του, και χωρίς να υπολογίζει τη φυσική αποστροφή των υγιών προς τέτοιους ανθρώπους, αυτός που σύμφωνα με τον παλαιό νόμο έπρεπε να απομονώνεται έξω από το στρατόπεδο των κατοίκων εξαιτίας της επαφής με το στίγμα του. Αποκαλείται δε πάλι «προπετής» και «υβριστής» και «ψεύστης και στα δύο» από εκείνον που «με μακροθυμία και πραότητα διαπαιδαγωγεί τους αντιφρονούντες». Διότι έτσι αυταρέσκεται στο σύγγραμμά του με τα λόγια που γράφει για τον εαυτό του, εκείνος που δεν παραλείπει καμία υπερβολή πικρίας σε ό,τι καταφέρει να προβάλει.

Και γιατί απορείς, αν βέβαια στο ξεκίνημα ο ίδιος το έπραξε αυτό, εφόσον και οι απόστολοι, αφού έλαβαν την εντολή να πορευτούν στα έθνη και να ανοίξουν τις πύλες της διδασκαλίας σε όλη την οικουμένη, και να τερματιστεί ο νόμος, και να ανανεωθούν τα πράγματα, και να πάψουν να ισχύουν όλα τα παλαιά, φαίνονται άλλοτε μεν να τηρούν τον νόμο, άλλοτε δε να τον παραβλέπουν; Και σε τι συμβάλλει αυτό, λέγει, στην τήρηση του νόμου, το να πει: «Δείξε τον εαυτό σου στον ιερέα»; Κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι. Διότι υπήρχε ένας παλαιός νόμος, ο λεπρός που είχε θεραπευθεί να μην επαφίεται στη δική του κρίση για την επιβεβαίωση του καθαρισμού του, αλλά να παρουσιάζεται στον ιερέα, και στα δικά του μάτια να παρέχει την απόδειξη, και με βάση αυτή την απόφαση να συγκαταλέγεται μεταξύ των καθαρών. Διότι, εάν δεν αποφαινόταν ο ιερέας ότι ο λεπρός έχει καθαριστεί, εκείνος παρέμενε ακόμη μαζί με τους ακάθαρτους έξω από την παρεμβολή.

Ο Μωυσής, εξάλλου, όρισε να μένει έξω από την παρεμβολή και την πόλη, μαζί με τον λεπρό, και εκείνος που κατεχόταν από τη νόσο της ελεφαντίασης. Μέσω του λεπρού εξόριζε την ποικιλομορφία της αμαρτίας, ενώ μέσω του πάσχοντος από ελεφαντίαση, ίσως, εκδίωκε την αγριότητα των παθών. [3] Οι θείοι διδάσκαλοι της Εκκλησίας λένε επίσης γι' αυτόν, επιδεικνύοντας μεγάλη πρόνοια για τους πάσχοντες από ελεφαντίαση, ότι εμποδίζει τη συνεύρεση των ανδρών με τις γυναίκες, μέχρι την τέλεια κάθαρση της γυναίκας από την έμμηνο ρύση, η οποία φυσιολογικά επέρχεται μετά από επτά ημέρες. Διότι από εκεί προκαλείται η ελεφαντίαση στα σώματα, καθώς το νόσημα γεννιέται και αυξάνεται μαζί τους, έχοντας ως αιτία τους γονείς, και την ακράτεια και ακαταλληλότητα του χρόνου ως προς τις συνευρέσεις τους. Και ότι αυτό υπάρχει στην κτηνώδη φύση, το μαρτύρησε κάποιος από τους φίλους του δικαίου Ιώβ, φωνάζοντας: «Όρισε καιρό για τα κτήνη, και εκείνα γνωρίζουν την τάξη της συνεύρεσης». Με αυτά τα λόγια, δικαίως μέμφεται τους ανθρώπους, ότι δηλαδή δεν γνωρίζουν τον κατάλληλο χρόνο για συνουσία, τον οποίο τιμούν και τηρούν τα άλογα ζώα. [4] Μερικοί λένε ότι με αυτό το φοβερό και μεγάλο πάθος της ελεφαντίασης χτύπησε και τον Ιώβ ο διάβολος. «Βγήκε», λέει, «ο διάβολος από τον Κύριο και χτύπησε τον Ιώβ με πονηρό έλκος, από τα πόδια μέχρι το κεφάλι», ελπίζοντας με το μέγεθος του τραύματος να πάρει αιχμάλωτο τον δίκαιο, αν και δεν κατάφερε τίποτα από όσα ήλπιζε, αφού ο δίκαιος είχε στηριγμένο το θεμέλιό του πάνω σε πέτρα και όχι σε άμμο.