Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 16:10

Διότι και οι ουρανοί έσταξαν τους θείους και πνευματικούς λόγους και νόμους, δηλαδή οι απόστολοι που φρονούν τα ουράνια. Αυτό δηλωνόταν και μέσω των δύο τράγων, από τους οποίους ο ένας θυσιαζόταν, ενώ ο άλλος απολυόταν στην έρημο, ώστε να εννοήσουμε αφενός τον Χριστό που έπασχε κατά τη σάρκα από τους Ιουδαίους, και αφετέρου ότι παρέμεινε απαθής κατά τη θεότητα, και ότι μεταβαίνει, σαν σε έρημο, από τους θεοκτόνους στα έθνη. Επεφοίτησε δε και η χάρη του Πνεύματος, μιμούμενη τρόπον τινά τις σταγόνες της δροσιάς. «Βροχή εκούσια θα ξεχωρίσεις, ω Θεέ, για την κληρονομία σου.» (A f. 338 b, E f. 126) Κατά το γράμμα, βροχή ονομάζει το μάννα, το οποίο ειδικά και αποκλειστικά προσφερόταν στους Ιουδαίους· κατά το πνεύμα, βροχή ονομάζει τον ευαγγελικό λόγο, ο οποίος ήλθε σε εμάς άνωθεν και από τον ουρανό μέσω του Χριστού, ή τον ίδιο τον Σωτήρα που επεδήμησε στην ανθρωπότητα, όπως και σε άλλον ψαλμό λέγει: «Θα κατέβει ως υετός», και τα λοιπά. «Εκούσια» δε, σε αντιδιαστολή προς τη νομική λατρεία. Διότι τα της Παλαιάς Διαθήκης κατά κάποιον τρόπο δεν ήταν εκούσια σε Αυτόν, ούτε δόθηκαν εξαρχής στον άνθρωπο, αλλά προσαρμόστηκαν σύμφωνα με τη φύση εκείνων που τα αποδέχονταν.

Είναι άγια ενδύματα· και θα λούσει με νερό όλο το σώμα του και θα τα φορέσει. Και από τη συναγωγή των υιών Ισραήλ θα λάβει δύο τράγους για θυσία περί αμαρτίας, και ένα κριάρι για ολοκαύτωμα. Και θα προσφέρει ο Ααρών το μοσχάρι για τη δική του αμαρτία, και θα κάνει εξιλέωση για τον εαυτό του και για τον οίκο του. Και θα πάρει τους δύο τράγους, και θα τους στήσει ενώπιον του Κυρίου στη θύρα της σκηνής του μαρτυρίου, και θα βάλει ο Ααρών κλήρους πάνω στους δύο τράγους, έναν για τον Κύριο, και έναν κλήρο για τον αποπομπαίο. Και θα προσφέρει ο Ααρών τον τράγο, στον οποίο έπεσε ο κλήρος για τον Κύριο, και θα τον προσφέρει ως θυσία περί αμαρτίας· και τον τράγο, στον οποίο έπεσε ο κλήρος του αποπομπαίου, θα τον στήσει ζωντανό ενώπιον του Κυρίου για να κάνει εξιλέωση πάνω του, ώστε να τον αποστείλει προς αποπομπή, και θα τον αφήσει στην έρημο.» Με αυτά, λοιπόν, μας εξηγεί τον τρόπο της θυσίας. Έπειτα ο Ααρών προσέφερε το μοσχάρι για τη δική του αμαρτία και του οίκου του. Αφού δε θυσιάστηκε το μοσχάρι, και το κριάρι προσφέρθηκε ως ολοκαύτωμα, σύμφωνα με τον νόμο που του αρμόζει· Και θα λάβει, λέει, το θυμιατήρι γεμάτο από αναμμένα κάρβουνα από το θυσιαστήριο που βρίσκεται απέναντι από τον Κύριο.

Επειδή δε ο τρωθείς τοίχος, τον οποίο εννοήσαμε αντί του σώματος, δεν έχει αίμα, προκειμένου να μην παραλειφθεί το πλέον καίριο από όσα κατανοούνται σχετικά με το μυστήριο μέσω του οποίου λυτρωθήκαμε, εννοώ το αίμα, αυτό βρίσκεται στα κενοτάφια. Διότι, μεταξύ των σπλάγχνων, μόνο το ήπαρ αποτελεί πηγή και εργαστήριο του αίματος, χωρίς το οποίο είναι αδύνατον να συσταθεί η φύση του αίματος. Εάν λοιπόν το αίμα προέρχεται από το ήπαρ, και το ήπαρ βρίσκεται στα κενοτάφια, ούτε το αίμα λείπει από την αποτροπή του θανάτου που συντελέστηκε για την ανθρώπινη φύση. Και το είδος αυτού του ζώου, από το οποίο ελήφθη το ήπαρ, είναι καθορισμένο για τις εξιλαστήριες θυσίες υπέρ των αμαρτιών. Όχι μόνο αυτό, αλλά ζώο από το ίδιο είδος λαμβάνεται και για το Πάσχα· και ο Μωυσής λέει ότι το ζώο αυτό πρέπει να χρησιμοποιείται για την αποπομπή της αμαρτίας του λαού, όταν [το ζώο αυτό] προορίζεται για διπλή ενέργεια. Και αφού παραταχθούν δύο τράγοι κατόπιν κλήρωσης, ο μεν ένας αφιερώνεται στον Θεό, ο δε άλλος αποστέλλεται για την αμαρτία στην έρημο. Για όλα αυτά λοιπόν και για παρόμοιους λόγους, το ήπαρ αυτού του ζώου παρελήφθη ως ένδειξη του αίματος, μέσω του οποίου επήλθε η αποτροπή του θανάτου για όσους νοσούσαν θανάσιμα, δια της εκ νεκρών αναστάσεως του Κυρίου μας, την οποία και συμβολίζει το κενοτάφιο.

Διότι, όταν ο άνθρωπος συγκρίνεται με άνθρωπο, λέγεται ότι έχουν μία φύση, εφόσον είναι ομοούσιοι και κατατάσσονται κάτω από ένα είδος. Όταν όμως εξετάζεται η φύση του ανθρώπου, θα θεωρηθούν σε αυτόν δύο φύσεις, δηλαδή της ψυχής και του σώματος. Διότι, κατά τη σύγκριση της ψυχής προς το σώμα, ποιος είναι τόσο ανόητος ώστε να πει ότι και τα δύο έχουν μία φύση; Όμως δεν υπάρχει είδος «Χριστών»· διότι δεν υπάρχουν πολλοί Χριστοί σύνθετοι από θεότητα και ανθρωπότητα, ώστε όλοι, τασσόμενοι υπό το αυτό είδος, να κηρυχθούν ως έχοντες μία φύση, αλλά ένας είναι ο Χριστός, ο οποίος γνωρίζεται από δύο και σε δύο φύσεις. «Προσέξτε δε, ότι και στους δύο τράγους ο μακάριος Κύριλλος τον απεικονίζει, αλλά δεν φέρνει το παράδειγμα ως προς τις υποστάσεις, αλλά ως προς τη διαφορά αυτού που ζει και αυτού που θυσιάστηκε.» Και λέμε και τούτο, ότι από δύο κτιστά ίσως να μην είναι αδύνατον να προκύψει μία φύση, αλλά από κτιστό και άκτιστο είναι αδύνατον να προκύψει μία φύση, η οποία είτε να μετέχει και στα δύο είτε να είναι κάτι άλλο εκτός από αυτά, σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο. Διότι πώς είναι δυνατόν η ίδια φύση και να άρχισε να υπάρχει και ταυτόχρονα να μην άρχισε;