Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 16:13

Και θα γεμίσει τα χέρια του με θυμίαμα λεπτής σύνθεσης, και θα το φέρει στο εσωτερικό του καταπετάσματος, και θα τοποθετήσει το θυμίαμα πάνω στη φωτιά ενώπιον του Κυρίου, και ο καπνός του θυμιάματος θα καλύψει το ιλαστήριο που βρίσκεται πάνω από τα μαρτύρια, και δεν θα πεθάνει.

Και πρόσταξε να παίρνουν κάρβουνα από το ίδιο το θυσιαστήριο και να τα μεταφέρουν μέσα, δηλαδή στο εσωτερικό του καταπετάσματος. Και τους διατάζει, επίσης, να γεμίζουν τη χούφτα τους με λεπτό θυμίαμα. Όταν δε αυτό ολοκληρωθεί, λέει, ο καπνός του θυμιάματος θα καλύψει το ιλαστήριο που βρίσκεται πάνω από τα μαρτύρια.

Επειδή δε ο τρωθείς τοίχος, τον οποίο εννοήσαμε αντί του σώματος, δεν έχει αίμα, προκειμένου να μην παραλειφθεί το πλέον καίριο από όσα κατανοούνται σχετικά με το μυστήριο μέσω του οποίου λυτρωθήκαμε, εννοώ το αίμα, αυτό βρίσκεται στα κενοτάφια. Διότι, μεταξύ των σπλάγχνων, μόνο το ήπαρ αποτελεί πηγή και εργαστήριο του αίματος, χωρίς το οποίο είναι αδύνατον να συσταθεί η φύση του αίματος. Εάν λοιπόν το αίμα προέρχεται από το ήπαρ, και το ήπαρ βρίσκεται στα κενοτάφια, ούτε το αίμα λείπει από την αποτροπή του θανάτου που συντελέστηκε για την ανθρώπινη φύση. Και το είδος αυτού του ζώου, από το οποίο ελήφθη το ήπαρ, είναι καθορισμένο για τις εξιλαστήριες θυσίες υπέρ των αμαρτιών. Όχι μόνο αυτό, αλλά ζώο από το ίδιο είδος λαμβάνεται και για το Πάσχα· και ο Μωυσής λέει ότι το ζώο αυτό πρέπει να χρησιμοποιείται για την αποπομπή της αμαρτίας του λαού, όταν [το ζώο αυτό] προορίζεται για διπλή ενέργεια. Και αφού παραταχθούν δύο τράγοι κατόπιν κλήρωσης, ο μεν ένας αφιερώνεται στον Θεό, ο δε άλλος αποστέλλεται για την αμαρτία στην έρημο. Για όλα αυτά λοιπόν και για παρόμοιους λόγους, το ήπαρ αυτού του ζώου παρελήφθη ως ένδειξη του αίματος, μέσω του οποίου επήλθε η αποτροπή του θανάτου για όσους νοσούσαν θανάσιμα, δια της εκ νεκρών αναστάσεως του Κυρίου μας, την οποία και συμβολίζει το κενοτάφιο.