Πλὴν ἐν αἵματι διαθήκης αἰωνίου, καὶ οὐ δι᾽ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος, ἀπαλείφων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου. Τέθυται γὰρ οὐχ ὑπέρ γε τῆς ἑαυτοῦ ποθεν, ἀλλ᾽ ὑπὲρ τῆς ἡμῶν σωτηρίας. Ἑψόμεθα δὴ οὖν καὶ αὐταῖς εὖ μάλα ταῖς τοῦ νόμου σκιαῖς, Ἦν μὲν καὶ σφόδρα εἰκὸς, μᾶλλον δὲ καὶ ἀναγκαῖον, τὸν θεσπέσιον Ἀαρὼν ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἀγνοημάτων θυσίαν προσφέρειν. Οὐ γὰρ ἂν νοοῖτο γεγονὼς τοῦ πλημμελεῖν ἐν ἀμείνοσιν ἄνθρωπος ὤν. Χριστῷ δὲ οὐκέτι τὸ τοιοῦτον ἁρμόσει· πολλοῦ γε καὶ δεῖ. Καταπεπλούτηκεν γὰρ ἐν ἰδίᾳ φύσει τὸ ἀπλημμελὲς ὡς Θεός. Πλὴν ἐν αὐτῷ τε καὶ δι᾽ αὐτοῦ, καὶ αὐτῶν τῶν ἡγιασμένων ἡ κάθαρσις, ἱερέων τέ φημι, καὶ μὴν καὶ λαῶν. Θέα γὰρ ὅπως ὁ Ἀαρὼν τὴν ἐν Χριστῷ νοουμένην θυσίαν καὶ νοητὴν εὐοσμίαν ἐν τοῖς ὑπὲρ αὐτοῦ θύμασιν ὑποπλάττεται. Μόσχος γὰρ ἦν καὶ κριὸς εἰς ὁλοκαύτωσιν. Νοεῖται δὲ πάλιν ὡς ἕν γε τῷ μόσχῳ Χριστός. Ἀμφιλαφῆ γὰρ λίαν τὰ ὑπὲρ ἁγίων προσκομιζόμενα τῷ Θεῷ, καὶ πλούσιοι σφόδρα τῶν τοιούτων οἱ τρόποι. Ἱερὸν δὲ ζῶον, καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων τῶν εἰς θυσίαν ἐπιτηδείων, ὑπερκείμενον τὸ τοῦ μόσχου χρῆμα. Οὐκοῦν τῆς θυσίας τὸ τέλειον ὑπεμφήνοιεν ἂν ἡμῖν ὁ μόσχος. Κριὸς δὲ πάλιν εἰς ὁλοκαύτωσιν, γέγονε γὰρ εἰς ὀσμὴν εὐωδίας ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς, τῷ Θεῷ καὶ Πατρί· τὸ οἱονεὶ βδελυρόν τε καὶ κάκοσμον τῆς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου παραλύων ἐν ἑαυτῷ.
Μετάφραση
Παρά μόνο με το αίμα της αιώνιας διαθήκης, και όχι με το αίμα τράγων και μόσχων, αλλά με το δικό του αίμα, εξαλείφοντας την αμαρτία του κόσμου. Διότι θυσιάστηκε όχι βέβαια για τον εαυτό του, αλλά για τη δική μας σωτηρία. Θα ακολουθήσουμε, λοιπόν, πολύ καλά και τις ίδιες τις σκιές του νόμου. Ήταν, βέβαια, πολύ λογικό, μάλλον δε και αναγκαίο, να προσφέρει ο θεσπέσιος Ααρών θυσία για τα δικά του αμαρτήματα. Διότι δεν θα μπορούσε να νοηθεί ότι βρισκόταν υπεράνω του να σφάλλει, όντας άνθρωπος. Στον Χριστό, όμως, κάτι τέτοιο δεν αρμόζει πλέον· κάθε άλλο. Διότι, ως Θεός, κατέχει στον ύψιστο βαθμό το αναμάρτητο στην ίδια του τη φύση. Όμως μέσα σε αυτόν και δι' αυτού επιτελείται και η κάθαρση αυτών που έχουν αγιαστεί, δηλαδή και των ιερέων και βεβαίως και του λαού. Δες, λοιπόν, πώς ο Ααρών προτυπώνει, στα θύματα που προσφέρονται για τον ίδιο, τη νοητή θυσία και τη νοητή ευωδία του Χριστού. Διότι ως ολοκαύτωμα ήταν ο μόσχος και ο κριός. Και πάλι, ο Χριστός νοείται ως ένα με τον μόσχο. Διότι όσα προσφέρονται στον Θεό υπέρ των αγίων είναι άφθονα, και οι τρόποι τέτοιων προσφορών είναι πάρα πολύ πλούσιοι. Ο μόσχος, εξάλλου, είναι ιερό ζώο, και ανώτερο από όλα τα άλλα που είναι κατάλληλα για θυσία. Επομένως, ο μόσχος μάς υποδεικνύει την τελειότητα της θυσίας. Έπειτα πάλι ο κριός προσφέρεται ως ολοκαύτωμα, διότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έγινε οσμή ευωδίας για τον Θεό και Πατέρα, καταργώντας στον εαυτό του τη βδελυρότητα, τρόπον τινά, και τη δυσωδία της αμαρτίας του κόσμου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες