Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 17:3

Και υπήρχε ποινή θανάτου για όσους προσέφεραν θυσία έξω από τη σκηνή. Διότι έτσι αναφέρει η ιερή Γραφή: «Οποιοσδήποτε άνθρωπος από τους υιούς Ισραήλ σφάξει μοσχάρι ή πρόβατο ή κατσίκα μέσα στην παρεμβολή, και οποιοσδήποτε σφάξει έξω από την παρεμβολή, και δεν το φέρει στη θύρα της σκηνής του μαρτυρίου, ώστε να το προσφέρει ως δώρο στον Κύριο απέναντι από τη σκηνή του Κυρίου, αίμα θα λογιστεί σε αυτόν τον άνθρωπο. Επειδή έχυσε αίμα, η ψυχή εκείνη θα εξολοθρευτεί από τον λαό της.» Συνεπώς, αποτελεί ανόμημα και βεβήλωση, και επισύρει ενοχή αίματος το να αρέσκεται κανείς να συναναστρέφεται με τους ανόσιους αιρετικούς και να διατηρεί κοινωνία μαζί τους. Διότι προσφέρουν τη θυσία περί αμαρτίας έξω από την αγία σκηνή, και δεν τελούν την ιερή θυσία σε αγίους τόπους. Διότι μία είναι η Εκκλησία, όπως και ο αρχαίος ναός, και μία η σκηνή, η οποία προτύπωνε ως εικόνα το κάλλος της Εκκλησίας. Θα προσφέρουμε λοιπόν εμείς τη θυσία περί αμαρτίας, σαν σε άγια αυλή, και θα φάμε από τα άγια κρέατα, δηλαδή, μετέχοντας στη μυστική ευλογία, θα αγιαστούμε. Και το μαρτυρεί ο νόμος λέγοντας: «Ο καθένας που αγγίζει τα κρέατά της, θα αγιαστεί.» Αλλά και ο ραντισμός του αίματος της θυσίας είναι ισοδύναμος προς τη μυστική ευλογία.

Απομακρύνοντάς τους, λοιπόν, από την τόσο ψυχρή και βέβηλη πρακτική και την εντελώς παράλογη συνήθεια, λέει πάλι στο Λευιτικό: «Μίλησε στον Ααρών και στους γιους του, και προς όλους τους γιους του Ισραήλ, και πες τους: Αυτός είναι ο λόγος που πρόσταξε ο Κύριος, λέγοντας: Κάθε άνθρωπος από τους γιους του Ισραήλ, ή από τους προσήλυτους ανάμεσά σας, ο οποίος θα σφάξει μοσχάρι ή πρόβατο ή κατσίκι μέσα στην παρεμβολή, ή ο οποίος θα σφάξει έξω από την παρεμβολή, και δεν θα το φέρει στη θύρα της Σκηνής του Μαρτυρίου, ώστε να το προσφέρει ως ολοκαύτωμα ή ως σωτήρια θυσία στον Κύριο, δεκτή ως οσμή ευωδίας· και όποιος το σφάξει έξω από τη θύρα της Σκηνής του Μαρτυρίου, και δεν το φέρει, ώστε να προσφέρει δώρο στον Κύριο απέναντι από τη Σκηνή του Κυρίου, θα καταλογιστεί στον άνθρωπο εκείνο ότι έχυσε αίμα· θα εξολοθρευτεί η ψυχή εκείνη από τον λαό της». Θεωρείται, επομένως, ότι χύνει αίμα και ότι καθίσταται ένοχος για το έγκλημα της μιαιφονίας αυτός που θυσιάζει έξω από τη Σκηνή.

Ποιο θα μπορούσε πάλι να είναι το νόημα του γράμματος; ΚΥΡ. Λοιπόν, αν νομίζεις, ας παραθέσουμε όσα έχουν νομοθετηθεί γι' αυτό το ζήτημα και στο Λευιτικό. Έχουν ως εξής: «Και κάθε άνθρωπος από τους υιούς Ισραήλ ή από τους προσηλύτους που κατοικούν ανάμεσά σας, ο οποίος θα φάει οποιοδήποτε αίμα, θα στρέψω το πρόσωπό μου εναντίον της ψυχής που τρώει το αίμα, και θα την εξολοθρεύσω από τον λαό της. Διότι η ψυχή κάθε σάρκας είναι το αίμα της. Και εγώ το έχω δώσει σε εσάς πάνω στο θυσιαστήριο για να γίνεται εξιλέωση για τις ψυχές σας· διότι το αίμα της, αντί για την ψυχή, θα κάνει την εξιλέωση. Γι' αυτό έχω πει στους υιούς Ισραήλ: Καμία ψυχή από εσάς δεν θα φάει αίμα. Και ο προσήλυτος που κατοικεί ανάμεσά σας δεν θα φάει αίμα· και κάθε άνθρωπος από τους υιούς Ισραήλ, ή από τους προσηλύτους που κατοικούν ανάμεσά σας, ο οποίος θα κυνηγήσει θήραμα, θηρίο ή πτηνό που τρώγεται, θα χύσει το αίμα του και θα το σκεπάσει με χώμα· διότι η ψυχή κάθε σάρκας είναι το αίμα της. Και είπα στους υιούς Ισραήλ: Δεν θα φάτε αίμα καμίας σάρκας, επειδή η ψυχή κάθε σάρκας είναι το αίμα της· καθένας που το τρώει θα εξολοθρευτεί.» Παρατήρησε λοιπόν καθαρά και φανερά ότι το αίμα λαμβάνεται ως τύπος της ψυχής. ΠΑΛΛ. Κατανοώ, ΚΥΡ.

Κάθε άλλο· διότι μία ήταν η σκηνή, και ένα το θυσιαστήριο πάνω στο οποίο προσφέρονταν όλα τα ιερά, και ένας ήταν ο ναός στα Ιεροσόλυμα, τον οποίο ανήγειρε ο Σολομών, εκπληρώνοντας το σχήμα εκείνης της αρχαίας σκηνής. Ο νόμος απαγορεύει απολύτως να επιτρέπεται σε οποιονδήποτε να προσφέρει θυσία έξω από την αγία σκηνή· και για όσους ήθελαν να πράξουν κάτι τέτοιο, η τιμωρία ήταν ο όλεθρος, και επικρεμόταν η εσχάτη των ποινών. Διότι λέει ξεκάθαρα τα εξής: «Εάν κάποιος θυσιάσει πρόβατο ή μοσχάρι μέσα στην παρεμβολή, και δεν το φέρει στις θύρες της σκηνής, η ψυχή εκείνη θα εξολοθρευτεί από τον λαό της.»

ΕΠΙΛΥΣΗ. Το δώρο, δηλαδή η προσφορά που τελούμε μυστικώς, πρέπει να προσφέρεται μόνο στις άγιες εκκλησίες των ορθοδόξων, και πουθενά αλλού. Ειδάλλως, όσοι πράττουν το αντίθετο παρανομούν προφανώς. Και αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς από τις Ιερές Γραφές. Διότι ο Νόμος πρόσταζε να θυσιάζεται το πρόβατο κατά την ημέρα, δηλαδή την εορτή του Πάσχα, και αυτό αποτελούσε τύπο του Χριστού. Όμως προσθέτει: «Σε μία μόνο οικία θα φαγωθεί, λέει, και δεν θα βγάλετε τίποτα από το κρέας του έξω». Έξω, λοιπόν, βγάζουν το δώρο, όσοι δεν το τελούν στη μία και καθολική οικία του Χριστού, δηλαδή στην Εκκλησία. Αλλά και μέσω κάποιου άλλου νόμου υποδηλώνεται κάτι παρόμοιο. Διότι έχει γραφτεί πάλι: «Και όποιος θυσιάσει μόσχο ή πρόβατο μέσα στο στρατόπεδο, και δεν το φέρει στις θύρες της Σκηνής, η ψυχή αυτή θα εξολοθρευθεί από τον λαό της». Επομένως, όσοι θυσιάζουν έξω από τη Σκηνή, δεν θα μπορούσαν να είναι άλλοι από τους αιρετικούς, και όλεθρος επικρέμαται σε αυτούς που τολμούν να πράττουν κάτι τέτοιο. Πιστεύουμε, λοιπόν, ότι οι προσφορές των δώρων που γίνονται μέσα στις εκκλησίες αγιάζονται, ευλογούνται και τελειώνονται από τον Χριστό.

Διότι, λέγει, είπε ο Κύριος απευθυνόμενος στον Μωυσή: «Πες στον Ααρών και στους υιούς του Ισραήλ τα εξής: Οποιοσδήποτε άνθρωπος από εσάς ή από τους προσήλυτους που διαμένουν ανάμεσά σας, ο οποίος θα σφάξει μοσχάρι ή πρόβατο ή κατσίκι έξω από την παρεμβολή ή μέσα στην ίδια την παρεμβολή, και δεν φέρει τη θυσία του στις θύρες της σκηνής του μαρτυρίου, αυτό θα του καταλογιστεί ως αίμα· ο άνθρωπος εκείνος έχυσε αίμα». Τι σημαίνει όμως το «θα του καταλογιστεί ως αίμα»;