Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 17:4

Απομακρύνοντάς τους, λοιπόν, από την τόσο ψυχρή και βέβηλη πρακτική και την εντελώς παράλογη συνήθεια, λέει πάλι στο Λευιτικό: «Μίλησε στον Ααρών και στους γιους του, και προς όλους τους γιους του Ισραήλ, και πες τους: Αυτός είναι ο λόγος που πρόσταξε ο Κύριος, λέγοντας: Κάθε άνθρωπος από τους γιους του Ισραήλ, ή από τους προσήλυτους ανάμεσά σας, ο οποίος θα σφάξει μοσχάρι ή πρόβατο ή κατσίκι μέσα στην παρεμβολή, ή ο οποίος θα σφάξει έξω από την παρεμβολή, και δεν θα το φέρει στη θύρα της Σκηνής του Μαρτυρίου, ώστε να το προσφέρει ως ολοκαύτωμα ή ως σωτήρια θυσία στον Κύριο, δεκτή ως οσμή ευωδίας· και όποιος το σφάξει έξω από τη θύρα της Σκηνής του Μαρτυρίου, και δεν το φέρει, ώστε να προσφέρει δώρο στον Κύριο απέναντι από τη Σκηνή του Κυρίου, θα καταλογιστεί στον άνθρωπο εκείνο ότι έχυσε αίμα· θα εξολοθρευτεί η ψυχή εκείνη από τον λαό της». Θεωρείται, επομένως, ότι χύνει αίμα και ότι καθίσταται ένοχος για το έγκλημα της μιαιφονίας αυτός που θυσιάζει έξω από τη Σκηνή.

Κάθε άλλο· διότι μία ήταν η σκηνή, και ένα το θυσιαστήριο πάνω στο οποίο προσφέρονταν όλα τα ιερά, και ένας ήταν ο ναός στα Ιεροσόλυμα, τον οποίο ανήγειρε ο Σολομών, εκπληρώνοντας το σχήμα εκείνης της αρχαίας σκηνής. Ο νόμος απαγορεύει απολύτως να επιτρέπεται σε οποιονδήποτε να προσφέρει θυσία έξω από την αγία σκηνή· και για όσους ήθελαν να πράξουν κάτι τέτοιο, η τιμωρία ήταν ο όλεθρος, και επικρεμόταν η εσχάτη των ποινών. Διότι λέει ξεκάθαρα τα εξής: «Εάν κάποιος θυσιάσει πρόβατο ή μοσχάρι μέσα στην παρεμβολή, και δεν το φέρει στις θύρες της σκηνής, η ψυχή εκείνη θα εξολοθρευτεί από τον λαό της.»

ΕΠΙΛΥΣΗ. Το δώρο, δηλαδή η προσφορά που τελούμε μυστικώς, πρέπει να προσφέρεται μόνο στις άγιες εκκλησίες των ορθοδόξων, και πουθενά αλλού. Ειδάλλως, όσοι πράττουν το αντίθετο παρανομούν προφανώς. Και αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς από τις Ιερές Γραφές. Διότι ο Νόμος πρόσταζε να θυσιάζεται το πρόβατο κατά την ημέρα, δηλαδή την εορτή του Πάσχα, και αυτό αποτελούσε τύπο του Χριστού. Όμως προσθέτει: «Σε μία μόνο οικία θα φαγωθεί, λέει, και δεν θα βγάλετε τίποτα από το κρέας του έξω». Έξω, λοιπόν, βγάζουν το δώρο, όσοι δεν το τελούν στη μία και καθολική οικία του Χριστού, δηλαδή στην Εκκλησία. Αλλά και μέσω κάποιου άλλου νόμου υποδηλώνεται κάτι παρόμοιο. Διότι έχει γραφτεί πάλι: «Και όποιος θυσιάσει μόσχο ή πρόβατο μέσα στο στρατόπεδο, και δεν το φέρει στις θύρες της Σκηνής, η ψυχή αυτή θα εξολοθρευθεί από τον λαό της». Επομένως, όσοι θυσιάζουν έξω από τη Σκηνή, δεν θα μπορούσαν να είναι άλλοι από τους αιρετικούς, και όλεθρος επικρέμαται σε αυτούς που τολμούν να πράττουν κάτι τέτοιο. Πιστεύουμε, λοιπόν, ότι οι προσφορές των δώρων που γίνονται μέσα στις εκκλησίες αγιάζονται, ευλογούνται και τελειώνονται από τον Χριστό.

Στον ΡΛΔʹ Ψαλμό. Αινείτε το όνομα του Κυρίου, αινείτε, δούλοι, τον Κύριο. Εσείς που στέκεστε στον οίκο του Κυρίου, στις αυλές του οίκου του Θεού μας. Αινείτε τον Κύριο, διότι ο Κύριος είναι αγαθός. 1. Πάλι προτρέπει σε αυτήν τη θυσία, τη θυσία μέσω των αίνων. Διότι και αυτό αποτελεί θυσία και προσφορά προς τον Θεό. Γι' αυτό και αλλού λέει: «Θα αινέσω το όνομα του Θεού μου με ωδή, θα τον μεγαλύνω με αίνεση· και αυτό θα αρέσει στον Θεό περισσότερο από ένα νεαρό μοσχάρι, που βγάζει κέρατα και οπλές». Συνεχώς δε μνημονεύει τον οίκο και τις αυλές, προσηλώνοντάς τους στον τόπο και μην επιτρέποντάς τους να απομακρυνθούν. Επειδή και εξ αρχής για τον λόγο αυτόν νομοθέτησε την ανέγερσή του, ώστε η συγκέντρωση όλων σε έναν τόπο να αποτελέσει για αυτούς κατάργηση κάθε ασέβειας και ειδωλολατρίας, και να μην περιπλανώνται παντού αυθαιρετώντας και ζώντας ασύδοτα, χρησιμοποιώντας τα άλση, τις πηγές, τα βουνά και τα όρη ως αφορμή για ασέβεια, προσφέροντας εκεί θυσίες και σπονδές στους υψηλούς τόπους. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο κρίνει ως ένοχο φόνου εκείνον που θυσιάζει κάπου έξω από τον ναό, λέγοντας: «Όποιος δεν το φέρει στη σκηνή και δεν θυσιάσει εκεί, θα του καταλογιστεί ως ενοχή αίματος». Για τον λόγο αυτόν τους συγκεντρώνει από παντού σε εκείνον τον τόπο, ώστε ακούγοντας τον λόγο να σωφρονίζονται και να απέχουν από τις πλανεμένες αντιλήψεις.

Θα κριθεί ένοχος φόνου, σαν να είχε γίνει δολοφόνος ανθρώπου· διότι δεν δίνει προσοχή στη φύση αυτού που θυσιάζεται, αλλά στην πρόθεση εκείνου που προσφέρει τη θυσία. Γι' αυτόν τον λόγο λογιζόταν ως φόνος, επειδή η σφαγή έγινε αντίθετα προς το θέλημα του Θεού. Είδες πόσο αυστηρός ήταν ο περιορισμός ως προς τον τόπο; Όποιος δεν θυσιάζει στις θύρες της σκηνής του μαρτυρίου, λέει, θα τιμωρηθεί με τέτοιον τρόπο σαν να έχει σκοτώσει άνθρωπο, ακόμη κι αν προσφέρει ως θυσία πρόβατο. Και πάλι, καθιστώντας αυστηρότερη την τιμωρία λέει, θα εξολοθρευτεί εκείνη η ψυχή από τον λαό της. Γιατί; Διότι δεν έφερε τις θυσίες του στις θύρες της σκηνής του μαρτυρίου· έπειτα λέει: Και γιατί προστάζει να θυσιάζουν εκεί; Για να μην προσφέρουν θυσίες στα είδωλά τους και στα μάταια με τα οποία οι ίδιοι εκπορνεύονται. Βλέπετε ότι αυτή η αιτία αποτελεί κατηγορία της ασέβειας και της πορνείας τους; Διότι πάντοτε την ασέβειά τους την ονομάζει πορνεία. Γι' αυτό τους συγκέντρωσε από παντού σε έναν τόπο, ώστε να μην έχουν καμία αφορμή για ασέβεια.

Τι όφελος υπήρχε από εκείνον τον τόπο, εφόσον στέκονταν εκεί είδωλα και λατρεύονταν σε αυτόν δαίμονες; Επιθυμώ, λοιπόν, να ανακεφαλαιώσω όσα σας υποσχέθηκα εξ αρχής. Ποια, λοιπόν, ήταν αυτά που υποσχέθηκα; Να αποδείξω ότι παρανομούν σε όλα όσα πράττουν τώρα, και πρώτα από όλα στη γιορτή του Πάσχα. Διότι το ότι δεν παραβαίνουν απλώς τον νόμο, αλλά είναι φανερά ανθρωποκτόνοι εφόσον το τελούν έξω από τα Ιεροσόλυμα, είναι ξεκάθαρο από όσα έχουν ήδη ειπωθεί. Αυτό έχει αποδειχθεί με απόλυτη πληρότητα διά της χάριτος του Θεού. Επομένως, όταν θυσιάζουν το πάσχα είτε εδώ είτε αλλού, είναι φανερά ανθρωποκτόνοι. Διότι, εάν για εκείνον που δεν προσφέρει τη θυσία του στις θύρες της Σκηνής του Μαρτυρίου, η θυσία λογίζεται ως αίμα και φόνος, αυτοί δε θυσιάζουν όχι μόνο έξω από τον ναό, αλλά και έξω από την πόλη και οπουδήποτε στη γη, είναι ολοφάνερο ότι βαρύνονται με το μίασμα σε υπερβολικά μεγαλύτερο βαθμό. Έτσι και όταν τελούν τη γιορτή της Σκηνοπηγίας καθώς και τις άλλες εορτές, είναι πάλι ακάθαρτοι και μιαροί. Διότι, εάν τα πάντα καθαρίζονται μέσω των θυσιών και χωρίς την έκχυση αίματος δεν παρέχεται άφεση, εφόσον λοιπόν όλες οι θυσίες έχουν καταργηθεί εξαιτίας της καταστροφής του ναού, είναι απόλυτη ανάγκη να έχουν καταργηθεί τόσο οι τρόποι των καθαρμών όσο και όλων των εορτών, ή, εάν εξακολουθούν να τελούνται, να προκαλούν μεγαλύτερο μόλυσμα, ακριβώς επειδή επιτελούνται παρανόμως.

Γιατί απαγορεύει να θυσιάζονται τα ζώα που προορίζονται για βρώση μακριά από τη Σκηνή; Γνώριζε την ασέβεια ορισμένων, και ότι θα προσέφεραν θυσίες στους δαίμονες. Πρόσταξε, λοιπόν, οποιονδήποτε ήθελε να θυσιάσει μόσχο ή πρόβατο ή αίγα, να το φέρει στη θύρα της Σκηνής, να χύσει το αίμα και να πάρει στο σπίτι του τα κρέατα. Και εκείνον που δεν το έπραττε αυτό, διέταξε να κατηγορείται ως ένοχος φόνου· διότι, λέει, «αίμα θα λογιστεί στον άνθρωπο εκείνο, αίμα έχυσε» και τα εξής. Το ότι ο νόμος έχει αυτόν τον σκοπό, το διδάσκουν τα όσα ακολουθούν. Διότι, λέει, «θα προσφέρει ο ιερέας το στέαρ ως οσμή ευωδίας στον Κύριο, και δεν θα προσφέρουν πλέον τις θυσίες τους στα μάταια είδωλα, οπίσω των οποίων εκπορνεύονται». Αυτός ο νόμος ισχύει ακόμα μεταξύ των Ιουδαίων· διότι ο ιερέας θυσιάζει τα ζώα που τρώγονται.