Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 17:6

Και ότι αυτή είναι η αιτία για την οποία έδωσε εντολή να προσφέρουν θυσίες μόνο εκεί, το ακούσατε από τον νόμο που μόλις αναγνώστηκε από εμάς σε εσάς και ο οποίος λέει τα εξής: «Θα φέρουν τις θυσίες τους στις θύρες της σκηνής του μαρτυρίου» —έπειτα δε προσθέτει την αιτία— «ώστε να μην προσφέρουν θυσίες στα είδωλά τους και στα μάταια πράγματα, με τα οποία αυτοί εκπορνεύονται». Διότι δεν υπήρχε καμία περιοχή της Παλαιστίνης καθαρή από την ασέβεια εκείνων, αλλά κάθε βουνό, κάθε φαράγγι και κάθε δέντρο ήταν μάρτυρας αυτής της ασέβειάς τους. Γι' αυτόν τον λόγο ο Ωσηέ φώναζε και έλεγε: «Πάνω στα βουνά πρόσφεραν θυσίες, πάνω στις κορυφές των ορέων θυσίαζαν, κάτω από δρυ και λεύκα και δέντρο βαθύσκιωτο, επειδή είναι καλή η σκέπη του».

Γιατί απαγορεύει να θυσιάζονται τα ζώα που προορίζονται για βρώση μακριά από τη Σκηνή; Γνώριζε την ασέβεια ορισμένων, και ότι θα προσέφεραν θυσίες στους δαίμονες. Πρόσταξε, λοιπόν, οποιονδήποτε ήθελε να θυσιάσει μόσχο ή πρόβατο ή αίγα, να το φέρει στη θύρα της Σκηνής, να χύσει το αίμα και να πάρει στο σπίτι του τα κρέατα. Και εκείνον που δεν το έπραττε αυτό, διέταξε να κατηγορείται ως ένοχος φόνου· διότι, λέει, «αίμα θα λογιστεί στον άνθρωπο εκείνο, αίμα έχυσε» και τα εξής. Το ότι ο νόμος έχει αυτόν τον σκοπό, το διδάσκουν τα όσα ακολουθούν. Διότι, λέει, «θα προσφέρει ο ιερέας το στέαρ ως οσμή ευωδίας στον Κύριο, και δεν θα προσφέρουν πλέον τις θυσίες τους στα μάταια είδωλα, οπίσω των οποίων εκπορνεύονται». Αυτός ο νόμος ισχύει ακόμα μεταξύ των Ιουδαίων· διότι ο ιερέας θυσιάζει τα ζώα που τρώγονται.