Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 17:7

Διότι είναι σαν να αυτοκτόνησε κανείς και να κατέστρεψε τη δική του ψυχή, αυτός που την απομακρύνει μεν από τον κατά φύσιν Θεό, και την αφιερώνει σε πέτρες και ξύλα και την παραδίδει στις απάτες των δαιμόνων. Ότι δε δεν διέταξε να φέρεται απλώς το κάθε θύμα στις θύρες της σκηνής, αλλά μόνο εκείνο που θα επέλεγε κανείς να προσφέρει ως θυσία στον Θεό, το απέδειξε ολοκάθαρα προσθέτοντας αμέσως: «Και δεν θα προσφέρουν πλέον τις θυσίες τους στα μάταια είδωλα, πίσω από τα οποία αυτοί εκπορνεύονται». Επομένως, απαγορεύει εντελώς το να θυσιάζει κανείς αδιακρίτως σε όποιον θέλει, και λέγει πολύ σωστά ότι πρέπει να προσφέρουν τις λατρείες μόνο στον κατά φύσιν Θεό. ΠΑΛΛ. Πάρα πολύ σωστά μας τα λέγει ο λόγος. ΚΥΡ. Θα μας ωφελούσε δε, και μάλιστα όχι λίγο νομίζω, με έναν άλλο τρόπο, το να κατανοήσουμε ότι είναι ωφέλιμο και αναγκαίο πλέον το ότι έπρεπε οι θυσίες να γίνονται και τα ιερά θύματα να προσφέρονται μόνο στην αγία σκηνή. ΠΑΛΛ. Πώς το εννοείς; ΚΥΡ. Δεν λέγαμε ότι ο μόσχος, που σφάζεται στην αγία σκηνή για τον ιερέα και για τα αμαρτήματα του λαού από άγνοια, είναι εικόνα και τύπος του Εμμανουήλ; ΠΑΛΛ. Το λέγαμε. ΚΥΡ. Επομένως, για αυτόν τον λόγο λέμε ότι πρέπει το μυστήριο του Χριστού να τελείται σε άγιες σκηνές, δηλαδή στις Εκκλησίες του Θεού. Διότι αυτό μας το προτύπωσε πάλι και κάπου αλλού.

Θα κριθεί ένοχος φόνου, σαν να είχε γίνει δολοφόνος ανθρώπου· διότι δεν δίνει προσοχή στη φύση αυτού που θυσιάζεται, αλλά στην πρόθεση εκείνου που προσφέρει τη θυσία. Γι' αυτόν τον λόγο λογιζόταν ως φόνος, επειδή η σφαγή έγινε αντίθετα προς το θέλημα του Θεού. Είδες πόσο αυστηρός ήταν ο περιορισμός ως προς τον τόπο; Όποιος δεν θυσιάζει στις θύρες της σκηνής του μαρτυρίου, λέει, θα τιμωρηθεί με τέτοιον τρόπο σαν να έχει σκοτώσει άνθρωπο, ακόμη κι αν προσφέρει ως θυσία πρόβατο. Και πάλι, καθιστώντας αυστηρότερη την τιμωρία λέει, θα εξολοθρευτεί εκείνη η ψυχή από τον λαό της. Γιατί; Διότι δεν έφερε τις θυσίες του στις θύρες της σκηνής του μαρτυρίου· έπειτα λέει: Και γιατί προστάζει να θυσιάζουν εκεί; Για να μην προσφέρουν θυσίες στα είδωλά τους και στα μάταια με τα οποία οι ίδιοι εκπορνεύονται. Βλέπετε ότι αυτή η αιτία αποτελεί κατηγορία της ασέβειας και της πορνείας τους; Διότι πάντοτε την ασέβειά τους την ονομάζει πορνεία. Γι' αυτό τους συγκέντρωσε από παντού σε έναν τόπο, ώστε να μην έχουν καμία αφορμή για ασέβεια.

Και ότι αυτή είναι η αιτία για την οποία έδωσε εντολή να προσφέρουν θυσίες μόνο εκεί, το ακούσατε από τον νόμο που μόλις αναγνώστηκε από εμάς σε εσάς και ο οποίος λέει τα εξής: «Θα φέρουν τις θυσίες τους στις θύρες της σκηνής του μαρτυρίου» —έπειτα δε προσθέτει την αιτία— «ώστε να μην προσφέρουν θυσίες στα είδωλά τους και στα μάταια πράγματα, με τα οποία αυτοί εκπορνεύονται». Διότι δεν υπήρχε καμία περιοχή της Παλαιστίνης καθαρή από την ασέβεια εκείνων, αλλά κάθε βουνό, κάθε φαράγγι και κάθε δέντρο ήταν μάρτυρας αυτής της ασέβειάς τους. Γι' αυτόν τον λόγο ο Ωσηέ φώναζε και έλεγε: «Πάνω στα βουνά πρόσφεραν θυσίες, πάνω στις κορυφές των ορέων θυσίαζαν, κάτω από δρυ και λεύκα και δέντρο βαθύσκιωτο, επειδή είναι καλή η σκέπη του».

Γιατί απαγορεύει να θυσιάζονται τα ζώα που προορίζονται για βρώση μακριά από τη Σκηνή; Γνώριζε την ασέβεια ορισμένων, και ότι θα προσέφεραν θυσίες στους δαίμονες. Πρόσταξε, λοιπόν, οποιονδήποτε ήθελε να θυσιάσει μόσχο ή πρόβατο ή αίγα, να το φέρει στη θύρα της Σκηνής, να χύσει το αίμα και να πάρει στο σπίτι του τα κρέατα. Και εκείνον που δεν το έπραττε αυτό, διέταξε να κατηγορείται ως ένοχος φόνου· διότι, λέει, «αίμα θα λογιστεί στον άνθρωπο εκείνο, αίμα έχυσε» και τα εξής. Το ότι ο νόμος έχει αυτόν τον σκοπό, το διδάσκουν τα όσα ακολουθούν. Διότι, λέει, «θα προσφέρει ο ιερέας το στέαρ ως οσμή ευωδίας στον Κύριο, και δεν θα προσφέρουν πλέον τις θυσίες τους στα μάταια είδωλα, οπίσω των οποίων εκπορνεύονται». Αυτός ο νόμος ισχύει ακόμα μεταξύ των Ιουδαίων· διότι ο ιερέας θυσιάζει τα ζώα που τρώγονται.