Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 19:23

Διότι το ότι ο νόμος είναι πνευματικός, και, καθόσον αφορά στη σκιά και τους τύπους, είναι τρόπον τινά μη φαγώσιμος και ούτε θα μπορούσε να αποτελέσει αναγκαία πνευματική τροφή, αλλά θα γίνει τέτοιος, εφόσον βέβαια μεταπλαστεί σύμφωνα με την ευαγγελική θεωρία και το μυστήριο του Χριστού, θα το κατανοήσεις πολύ καλά από τα όσα έγραψε σχετικά ο πάνσοφος Μωυσής. Διότι ανέφερε στο Λευιτικό: «Όταν δε εισέλθεις στη γη, την οποία Κύριος ο Θεός σας δίνει σε εσάς, και φυτέψετε κάθε βρώσιμο δέντρο, θα περικόψετε την ακαθαρσία του· ο καρπός του για τρία χρόνια θα σας είναι απερικάθαρτος, δεν θα φαγωθεί».

«Αλλά σε κάθε δέντρο θα καθαρίσετε», λέει, «την ακαθαρσία του», δηλαδή, θα αποκόψεις το περιττό της ιστορίας, και θα αφαιρέσεις το οιονεί ξυλώδες μέρος του γράμματος, και θα φτάσεις στην ίδια την καρδιά του φυτού, δηλαδή, θα εξετάσεις προσεκτικά τον εσωτερικό καρπό αυτού που έχει θεσπιστεί, και θα τον κάνεις τροφή. «Αλλά», λέει, «ο καρπός του θα είναι για τρία χρόνια ακαθάριστος· δεν θα φαγωθεί.» Θέτει το έτος ως χρονική περίοδο· διότι οι πρώτες περίοδοι υπήρξαν τρεις, κατά τις οποίες ο νόμος ήταν ακόμα ακαθάριστος, βεβαρημένος από το πάχος της ιστορίας, και περιβεβλημένος τη σκιά σαν ένα άχρηστο συρφετό.

Όταν εισέλθετε στη γη την οποία σας δίνει ο Κύριος ο Θεός, και φυτέψετε κάθε είδους οπωροφόρο δέντρο, θα αφαιρέσετε την ακαθαρσία του, και ο καρπός του επί τρία έτη θα είναι για εσάς ακάθαρτος. Δεν θα καταναλωθεί, και το τέταρτο έτος όλος ο καρπός του θα είναι άγιος, αφιερωμένος στον Κύριο.

Διότι αυτό αποτελεί ακαθαρσία για τους πνευματικούς καλλιεργητές, ως άχρηστο και βλαβερό. Διότι σε αυτούς απευθύνεται ο λόγος. Τα τρία έτη, λοιπόν, κατά τα οποία ο καρπός των φυτών ήταν ακαθάριστος, είναι οι τρεις εποχές: η εποχή του Μωυσή, η εποχή του Ιησού του Ναυή, και η εποχή των κριτών, κατά τις οποίες ο καρπός των νόμων ήταν ασαφής· δηλαδή, το κρυμμένο νόημά του, που κατανοείται πνευματικά, καλυπτόταν από το πάχος της ιστορίας και από τη σκιά.

γ΄. Και για να μάθεις ότι απαρχή δεν είναι ο πρώτος καρπός που βλαστάνει, αλλά ο δοκιμασμένος και εκλεκτός και αυτός που έχει φτάσει στην πρέπουσα ωριμότητα, θα σου προσκομίσω τη μαρτυρία από τις Γραφές. «Εάν εισέλθεις», λέει ο Μωυσής προς τον λαό, «στη γη της επαγγελίας, την οποία σου δίνει Κύριος ο Θεός σου, και φυτέψεις σε αυτήν κάθε δέντρο που κάνει βρώσιμο καρπό, επί τρία έτη δεν θα περισυλλέξεις τον καρπό του· το δε τέταρτο έτος ο καρπός του θα είναι άγιος, αφιερωμένος στον Κύριο». Και βέβαια, αν απαρχή ήταν ό,τι παράγεται πρώτο, τον καρπό του πρώτου έτους θα έπρεπε να δώσει κανείς στον Κύριο. Τώρα όμως λέει: Τρία έτη δεν θα περισυλλέξεις τον καρπό του, αλλά θα τον αφήσεις, διότι το δέντρο είναι ατελές, διότι είναι ασθενές, διότι το γέννημά του είναι άωρο· του δε τέταρτου έτους, λέει, θα είναι άγιος για τον Κύριο. Και παρατήρησε τη σοφία του νομοθέτη: ούτε να τον φάει επέτρεψε, ώστε να μην πάρει αυτός τον καρπό πριν από τον Θεό, ούτε να τον προσφέρει επέτρεψε, ώστε να μην προσφερθεί άωρος στον Κύριο.