Παῦλος μὲν οὖν ὁ σοφώτατος ἐν βραχεῖ καὶ εὐαπαλλάκτως, ὑποτάττεσθαι δεῖν τοῖς πατράσι, παρεγγυᾷ τοῖς τέκνοις· ἔφη δὲ, ὅτι καὶ »Οἱ πατέρες, μὴ παροργίζετε τὰ τέκνα ὑμῶν, ἀλλ᾽ ἐκτρέφετε αὐτὰ ἐν νουθεσίᾳ Κυρίου·» τουτέστι, Τῶν ἀρίστων αὐτοῖς μαθημάτων εἰσηγηταὶ γεγονότες, πρὸς θεοφιλῆ καὶ ἐννομωτάτην ἀπευθύνετε πολιτείαν. Διὰ κύκλου δὲ ὥσπερ ὁ νόμος (σύνηθες γάρ ἐστιν ὡς ἀεὶ τοῦτο αὐτῷ), τῆς τῶν τέκνων ἐπιεικείας προνοεῖν ὅτι μάλιστά γε καὶ μάλα ὀρθῶς ἐπισκήπτει πατράσιν· «Οὐ γὰρ βεβηλώσεις,» φησὶ, «τὴν θυγατέρα σου ἐκπορνεῦσαι αὐτὴν, καὶ οὐκ ἐκπορνεύσῃ ἡ γῆ, καὶ ἡ γῆ πλησθήσεται ἀνομίας. Τὴν γάρ τοι σωμάτων ἁγνείαν καὶ πρό γε τῶν ἄλλων, καὶ πρωτόλειον ὥσπερ τι τῆς εὐαγοῦς πολιτείας, ἐξαιτεῖ παρ᾽ ἡμῶν ὁ Δημιουργός· προεισβολαὶ γὰρ ὥσπερ τῆς κατὰ πνεῦμα λαμπρότητος τὰ σωματικὰ, τὸν ἐπ᾽ αἰσχρότητί τε καὶ ἀτιμίᾳ διαδιδράσκοντα μῶμον. Τὰ πάντων οὖν ἄριστα πρέποι ἂν ἡμῖν εἰσηγεῖσθαι πατέρας. Εἰ δὲ δὴ μέλλοιεν ὑπτιοῦσθαι καὶ ῥᾳθυμεῖν οἱ παιδαγωγοὶ, μᾶλλον δὲ καὶ τῶν αἰσχιόνων αὐτοῖς γεγονότες ἀρχηγοὶ καὶ καθηγηταὶ παραλόγως ἡλίσκοντο, ποινὴν ὑποστήσονται τὴν ἐσχάτην, ὡς τοὺς ἰδίους αὐτοὶ καρποὺς καταφθείροντες, καὶ τοῖς τῆς ἀπωλείας ἐνιέντες βόθροις, ὧν ἦν δήπου καὶ ὑπερθνήσκειν ἄμεινον· νομοθετεῖ γὰρ καὶ τοῦτο ἡ φύσις πατράσιν.
Μετάφραση
Ο πάνσοφος Παύλος, λοιπόν, με συντομία και σαφήνεια, παραγγέλλει στα παιδιά ότι πρέπει να υποτάσσονται στους πατέρες τους. Είπε επίσης ότι «Και οι πατέρες, μην παροργίζετε τα παιδιά σας, αλλά να τα ανατρέφετε με τη νουθεσία του Κυρίου»· δηλαδή, αφού γίνετε εισηγητές των πιο άριστων διδαγμάτων σε αυτά, να τα κατευθύνετε προς μια θεοφιλή και απόλυτα σύμφωνη με τον νόμο του Θεού ζωή. Με έμμεσο τρόπο δε, όπως συνηθίζει πάντα ο νόμος, επιτάσσει με μεγάλη ορθότητα στους πατέρες να προνοούν ιδιαίτερα για τη σεμνότητα των παιδιών τους· διότι λέει: «Δεν θα βεβηλώσεις την κόρη σου ωθώντας την στην πορνεία, για να μην εκπορνευτεί η γη και γεμίσει από ανομία». Επειδή την αγνεία των σωμάτων, πριν από όλα τα άλλα, σαν μια απαρχή της ευσεβούς ζωής, απαιτεί από εμάς ο Δημιουργός· διότι η σωματική καθαρότητα, όταν αποφεύγει τη μομφή της αισχρότητας και της ατιμίας, αποτελεί τρόπον τινά το προοίμιο της πνευματικής λαμπρότητας. Είναι λοιπόν πρέπον σε εμάς τους πατέρες να διδάσκουμε τα απολύτως άριστα. Εάν όμως οι παιδαγωγοί αδιαφορήσουν και ραθυμήσουν, ή μάλλον εάν παράλογα συλληφθούν να γίνονται καθοδηγητές και δάσκαλοί τους στα πιο αισχρά έργα, θα υποστούν την έσχατη τιμωρία, επειδή οι ίδιοι καταστρέφουν τους δικούς τους καρπούς και τους ρίχνουν στους λάκκους της απώλειας, για τους οποίους βέβαια θα ήταν προτιμότερο ακόμη και να θυσιαστούν· διότι και αυτό το έχει νομοθετήσει η φύση στους πατέρες.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες