Ἴδωμεν δὲ τῶν λεγομένων τὴν φύσιν, ἐκ τῶν καθ᾽ ἑαυτοὺς τὰ θειότερα δοκιμάζοντες. Ἆρα γὰρ, εἴ τίς τινι τῶν κατὰ τὸν βίον λαμπρῶν δῶρον ἐθέλησε προσφέρειν, ἐτόλμησεν ἂν προσελθεῖν βορβόρῳ τὸ σῶμα κατακεχρισμένος; οὐ βδελυρός τις ἂν εἴη καὶ ὑβριστής; οὐ πάσης ἀηδίας ὁ τοιοῦτος ἄξιος; Εἰ δὲ ἐφ᾽ ἡμῶν αὐτῶν, τὸν ἄριστα τοῖς πράγμασι χρώμενον, οὐκ ἔξω τοῦ πρέποντος εἶναι δώσομεν λογισμοῦ, πῶς ἄν τις εἰκότως οὐκ ἐπὶ τοῖς τυχοῦσι ἀτοπήμασι καταιτιῷτό τινα, εἰ Θεῷ μὲν πλησιάζειν ἐθέλοι, οὔπω μὲν τῆς ἁμαρτίας τὸ ῥύπον ἀπονιψάμενος φαίνοιτο, καίτοι τοῦ θείου νόμου διαῤῥήδην λέγοντος· «Πᾶσα θυσία ἣν ἂν προσφέρητε τῷ Θεῷ, οὐ ποιήσετε ζυμωτόν. Πᾶσαν γὰρ ζύμην, καὶ πᾶν μέλι, οὐ προσοίσετε ἀπ᾽ αὐτοῦ καρπῶσαι τῷ Κυρίῳ δῶρον.
Μετάφραση
Ας εξετάσουμε λοιπόν τη φύση των όσων λέγονται, κρίνοντας τα θειότερα με βάση τα ανθρώπινα. Άραγε, αν κάποιος ήθελε να προσφέρει ένα δώρο σε κάποιον από τους επιφανείς αυτής της ζωής, θα τολμούσε να τον πλησιάσει έχοντας το σώμα του καλυμμένο με βούρκο; Δεν θα θεωρούνταν βδελυρός και υβριστής; Δεν θα ήταν άξιος κάθε αποστροφής ένας τέτοιος άνθρωπος; Αν λοιπόν, όσον αφορά εμάς τους ίδιους, παραδεχόμαστε ότι όποιος χειρίζεται τα πράγματα με τον καλύτερο τρόπο δεν στερείται της πρέπουσας λογικής, πώς δεν θα κατέκρινε κάποιος δικαιολογημένα για σοβαρότατα ατοπήματα εκείνον που, ενώ θέλει να πλησιάσει τον Θεό, εμφανίζεται να μην έχει ακόμη αποπλύνει τον ρύπο της αμαρτίας, καίτοι ο θείος νόμος λέει ρητά: «Κάθε θυσία την οποία θα προσφέρετε στον Θεό, δεν θα την κάνετε με προζύμι. Διότι κάθε προζύμι και κάθε μέλι δεν θα το προσφέρετε από αυτό ως δώρο καρπώσεως στον Κύριο».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες