Ἰστέον δὲ ὅτι προφήτης ὑπάρχων ὁ θεσπέσιος Δαυὶδ καὶ εἰδὼς ὅτι ὅρκῳ ὤμοσεν αὐτῷ ὁ Θεὸς ἐκ καρποῦ τῆς κοιλίας αὐτοῦ καθίσαι ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ, καθὼς γέγραπται, τοῖς περὶ Χριστοῦ διηγήμασιν ἐμφιλοχωρεῖ. ἐντεῦθεν οἶμαι παρελθεῖν αὐτὸν καὶ εἴς γε τὸ δεῖν ᾠδὰς συντιθέναι καὶ μέλη δοξολογίας. καὶ οὐκ ἀπᾳδόντως τῷ νόμῳ τὸ χρῆμα ἐπράττετο. προστέταχε δὲ μετὰ τῶν ἄλλων καὶ τοῦτο, καὶ γοῦν τὸν ἐφ᾽ ἑκάστῃ θυσίᾳ τεθεσμοθέτηκε τρόπον. διαμέμνηται δὲ καὶ θυσίας αἰνέσεως, ἣν καὶ ὀνομάζει σωτηρίου, γέγραπται γὰρ ὅτι «Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι καὶ τὸ ὄνομα Κυρίου ἐπικαλέσομαι.» ἔφη δὲ οὕτω ὁ Θεὸς πρὸς τὸν ἱεροφάντην Μωϋσέα· «Οὗτος ὁ νόμος θυσίας σωτηρίου, ἣν προσοίσουσι Κυρίῳ. ἐὰν μὲν περὶ αἰνέσεως προσφέρῃ αὐτήν, καὶ προσοίσει περὶ τῆς θυσίας τῆς αἰνέσεως ἄρτους ἐκ σεμιδάλεως ἀναπεποιημένους ἐν ἐλαίῳ καὶ λάχανα ἄζυμα κεχρισμένα ἐλαίῳ καὶ σεμίδαλιν πεφυραμένην ἐν ἐλαίῳ· ἐπ᾽ ἄρτοις ζυμίταις προσοίσει τὰ δῶρα αὐτοῦ ἐπὶ θυσίᾳ αἰνέσεως σωτηρίου». καίτοι προστέταχεν ἐναργῶς ἐν ἑτέροις ἀπροσκόμιστον εἶναι τῷ Θεῷ τὸ ἐζυμωμένον· ἔφη γὰρ οὕτως, ὅτι «Πᾶσαν ζύμην καὶ πᾶν μέλι οὐ προσοίσετε τῷ Θεῷ. δῶρον ἀπαρχῆς προσοίσετε αὐτά, ἐπὶ δὲ τὸ θυσιαστήριον οὐκ ἀναβήσεται εἰς ὀσμὴν εὐωδίας τῷ Κυρίῳ.» εἶτα πῶς ἐπ᾽ ἄρτοις ζυμίταις ἡ τοῦ σωτηρίου καὶ ἡ τῆς αἰνέσεως τελεῖται θυσία;
Μετάφραση
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο θεσπέσιος Δαβίδ, όντας προφήτης και γνωρίζοντας ότι ο Θεός του ορκίστηκε με όρκο να καθίσει στον θρόνο του απόγονος από τον καρπό της κοιλίας του, καθώς είναι γεγραμμένο, ενδιατρίβει στις διηγήσεις περί του Χριστού. Από αυτό νομίζω ότι προχώρησε και στην ανάγκη να συνθέτει ωδές και μέλη δοξολογίας. Και το πράγμα αυτό δεν γινόταν σε ασυμφωνία με τον νόμο. Διότι έχει διατάξει μαζί με τα άλλα και αυτό, και βέβαια έχει νομοθετήσει τον τρόπο για κάθε θυσία. Μνημονεύει δε και θυσία αινέσεως, την οποία ονομάζει και σωτηρίου, διότι έχει γραφτεί: «Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι και το όνομα Κυρίου επικαλέσομαι». Είπε δε ως εξής ο Θεός προς τον ιεροφάντη Μωυσή: «Αυτός είναι ο νόμος της θυσίας σωτηρίου, την οποία θα προσφέρουν στον Κύριο. Εάν την προσφέρει για αίνεση, θα προσφέρει για τη θυσία της αινέσεως άρτους από σεμίδαλι ζυμωμένους με λάδι και άζυμα λάγανα αλειμμένα με λάδι και σεμίδαλι αναμεμειγμένη με λάδι. Μαζί με ένζυμους άρτους θα προσφέρει τα δώρα του για θυσία αινέσεως σωτηρίου». Αν και έχει διατάξει σαφώς σε άλλα σημεία ότι το ένζυμο δεν πρέπει να προσφέρεται στον Θεό. Είπε δηλαδή έτσι: «Καμία ζύμη και κανένα μέλι δεν θα προσφέρετε στον Θεό. Ως δώρο απαρχής θα τα προσφέρετε, αλλά στο θυσιαστήριο δεν θα ανέβουν ως οσμή ευωδίας στον Κύριο». Τότε πώς η θυσία του σωτηρίου και της αινέσεως τελείται μαζί με ένζυμους άρτους;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες