Ἀπαρχὰς προσοίσετε αὐτά. Ἐπὶ δὲ τὸ θυσιαστήριον οὐκ ἀναβήσετε εἰς ὀσμὴν εὐωδίας Κυρίῳ. Καὶ πᾶν δῶρον θυσιασμάτων ὑμῶν ἁλὶ ἁλισθήσεται. Οὐ διαπαύσεται ἅλας διαθήκης Κυρίου ἀπὸ θυσιασμάτων ὑμῶν, καὶ ἐπὶ παντὸς δώρου ὑμῶν προσοίσετε Κυρίῳ τῷ Θεῷ ὑμῶν ἅλας.» Τί μὲν οὖν ἡ ζύμη παραδηλοῖ, νοήσεις τοῦ Παύλου λέγοντος· «Ἐκκαθάρατε τὴν παλαιὰν ζύμην, ἵνα ἦτε νέον φύραμα, καθώς ἐστε ἄζυμοι.» Πῶς γὰρ εἰς ὀσμὴν εὐωδίας Κυρίῳ τῆς κακίας ἡ παλαιότης παραδεχθήσεται, νέαν καὶ ἄδολον παρ᾽ ἡμῶν ἐπιζητοῦντι ζωήν; ἀποφάσκει μὲν καὶ τὴν τοῦ μέλιτος προσαγωγήν· ἡδονὴν γὰρ καὶ τοῦτο σημαίνει. Γλυκεῖα μὲν γὰρ εἶναι δοκεῖ ἡ ἐφ᾽ ἑκάστῳ τῶν ἁμαρτημάτων ἡδονὴ, καὶ χολῆς πικρότερον ἔχει τὸ τέλος. Δεῖ δὲ ἡμᾶς, εἰ τὸ ἀρέσκειν Θεῷ τετιμήκαμεν, οὐ τὸν ἐν αἰσχρότητι καὶ ἡδοναῖς μεταδιώκοντας βίον ὁρᾶσθαι, οὐ δ᾽ οἷς ἥκιστα χρὴ ῥᾳθυμοῦντας ἐφήδεσθαι, ἀλλ᾽ ὅπερ ἂν εἴη τῷ νομοθέτῃ δοκοῦν, τοῦτο περὶ πολλοῦ ποιεῖσθαι σπουδάζοντας.
Μετάφραση
«Ως απαρχές θα τα προσφέρετε αυτά. Αλλά στο θυσιαστήριο δεν θα τα ανεβάσετε για οσμή ευωδίας στον Κύριο. Και κάθε δώρο των θυσιών σας θα αλατίζεται με αλάτι. Δεν θα λείψει το αλάτι της διαθήκης του Κυρίου από τις θυσίες σας, και σε κάθε δώρο σας θα προσφέρετε στον Κύριο τον Θεό σας αλάτι.» Το τι, λοιπόν, υποδηλώνει το προζύμι, θα το κατανοήσεις από τον Παύλο που λέει: «Καθαρίστε το παλιό προζύμι, για να είστε νέο ζυμάρι, καθώς είστε άζυμοι.» Διότι, πώς θα γίνει δεκτή η παλαιότητα της κακίας ως οσμή ευωδίας στον Κύριο, ο οποίος ζητά από εμάς νέα και άδολη ζωή; Απαγορεύει, βέβαια, και την προσφορά μελιού· διότι και αυτό υποδηλώνει την ηδονή. Επειδή, γλυκιά μεν φαίνεται ότι είναι η ηδονή που συνοδεύει κάθε αμάρτημα, αλλά έχει τέλος πιο πικρό και από τη χολή. Πρέπει, λοιπόν, εμείς, αν εκτιμούμε το να αρέσουμε στον Θεό, να μη φαινόμαστε ότι επιδιώκουμε μια ζωή μέσα στην αισχρότητα και τις ηδονές, ούτε να χαιρόμαστε παραδιδόμενοι στη ραθυμία για πράγματα που καθόλου δεν πρέπει, αλλά να φροντίζουμε να θεωρούμε πολύ σημαντικό αυτό που είναι αρεστό στον Νομοθέτη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες