Φαίη δ᾽ ἂν ὅτι καὶ τὴν κατὰ κόσμον ἁμαρτίαν ἀῤῥωστήσαντες ἐν Ἀδὰμ, γεγόναμεν ἐν Χριστῷ θυσία πνευματικὴ καὶ εὐώδης τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ, καλή τε καὶ εὐπαράδεκτος, καὶ τῆς κατὰ νόμον σκιᾶς πολὺ λίαν ἐν ἀμείνοσιν. Ἀπαρχὴ δὲ ἡμῶν, ὁ Χριστὸς, καὶ αὐτὸς ἡμῖν ἀνεκαίνισεν τὴν ὁδόν· οὕτω γάρ τού φησιν ὁ Δαβὶδ ἐν βίβλῳ Ψαλμῶν πρὸς τὸν ἐν οὐρανοῖς Πατέρα καὶ Θεόν· «Θυσίαν καὶ προσφορὰν οὐκ ἐθέλησας· σῶμα δὲ κατηρτίσω μοι. Ὁλοκαυτώματα καὶ περὶ ἁμαρτίας οὐκ ηὐδόκησας. Τότε εἶπον· Ἰδοὺ ἥκω, τοῦ ποιῆσαι, ὁ Θεὸς, τὸ θέλημά σου, ἠβουλήθην.» Καὶ ταυτὶ δὴ πάλιν ἔξεστι καταθρεῖν καὶ ἐκ τῶν γεγραμμένων ἐν τῷ Λευϊτικῷ. Ἔχει δὲ οὕτως· «Ἐὰν δὲ προσφέρῃς θυσίαν πρωτογεν[ν]ημάτων τῷ Κυρίῳ νέα πεφρυγμένα χίδρα ἐρεικτὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ προσοίσεις τὴν θυσίαν τῶν πρωτογεν[ν]ημάτων, καὶ ἐπιχεεῖς ἐπ᾽ αὐτὴν ἔλαιον, καὶ ἐπιθήσεις ἐπ᾽ αὐτὴν λίβανον. Θυσία ἐστί. Καὶ ἀνοίσει ἱερεὺς τὸ μνημόσυνον αὐτῆς ἀπὸ τῶν χίδρων σὺν τῷ ἐλαίῳ, καὶ πάντα τὸν λίβανον αὐτῆς, κάρπωμά ἐστι τῷ Κυρίῳ.» βʹ. Ἐναργὴς οὖν λίαν ὁ τοῦ γράμματος νοῦς, καὶ οὐκ ἂν δέοιτό τινος, καθάπερ ἐγᾦμαι, πόνου πρός γε τὸ δύνασθαι, φημὶ, συνιέναι λεπτῶς. Πλὴν ἐκεῖνο ἐρῶ· Χίδρα λέγεται τὰ ἐξ ὀσπρίων ἄλευρα. Ἐν δέ γε τοῖς τύποις τὸ Χριστοῦ λαμβάνει μυστήριον.
Μετάφραση
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι, αφού ασθενήσαμε με την αμαρτία του κόσμου στο πρόσωπο του Αδάμ, γίναμε εν Χριστώ θυσία πνευματική και ευώδης προς τον Θεό και Πατέρα, καλή και ευπρόσδεκτη, και πολύ ανώτερη από τη σκιά του νόμου. Απαρχή δε δική μας είναι ο Χριστός, και αυτός εγκαινίασε για εμάς την οδό· διότι έτσι λέει κάπου ο Δαβίδ στο βιβλίο των Ψαλμών προς τον εν ουρανοίς Πατέρα και Θεό: «Θυσία και προσφορά δεν θέλησας, αλλά σώμα κατασκεύασας για εμένα. Σε ολοκαυτώματα και θυσίες για την αμαρτία δεν ευαρεστήθηκες. Τότε είπα: Ιδού έρχομαι, για να κάνω, ω Θεέ, το θέλημά σου, αυτό βουλήθηκα». Και αυτά πάλι μπορεί κανείς να τα παρατηρήσει και από τα γεγραμμένα στο Λευιτικό. Έχουν δε ως εξής: «Εάν προσφέρεις θυσία από τα πρώτα γεννήματα στον Κύριο, θα προσφέρεις νέα ψημένα στάχυα κοπανισμένα στον Κύριο, και θα προσφέρεις τη θυσία των πρώτων γεννημάτων, και θα ρίξεις πάνω της λάδι, και θα τοποθετήσεις πάνω της λιβάνι. Είναι θυσία. Και θα αναπέμψει ο ιερέας το μνημόσυνό της από τα κοπανισμένα στάχυα μαζί με το λάδι, και όλο το λιβάνι της, είναι προσφορά δια πυρός στον Κύριο». 2. Είναι λοιπόν πολύ σαφές το νόημα του γράμματος, και δεν θα χρειαζόταν κανέναν κόπο, όπως νομίζω, προκειμένου να μπορέσει, εννοώ, κανείς να το κατανοήσει με λεπτομέρεια. Πλην όμως θα πω το εξής: Χίδρα ονομάζονται τα άλευρα από τους σπόρους. Μέσα δε από τους τύπους αυτούς προσλαμβάνεται το μυστήριο του Χριστού.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες