Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 2:16

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι, αφού ασθενήσαμε με την αμαρτία του κόσμου στο πρόσωπο του Αδάμ, γίναμε εν Χριστώ θυσία πνευματική και ευώδης προς τον Θεό και Πατέρα, καλή και ευπρόσδεκτη, και πολύ ανώτερη από τη σκιά του νόμου. Απαρχή δε δική μας είναι ο Χριστός, και αυτός εγκαινίασε για εμάς την οδό· διότι έτσι λέει κάπου ο Δαβίδ στο βιβλίο των Ψαλμών προς τον εν ουρανοίς Πατέρα και Θεό: «Θυσία και προσφορά δεν θέλησας, αλλά σώμα κατασκεύασας για εμένα. Σε ολοκαυτώματα και θυσίες για την αμαρτία δεν ευαρεστήθηκες. Τότε είπα: Ιδού έρχομαι, για να κάνω, ω Θεέ, το θέλημά σου, αυτό βουλήθηκα». Και αυτά πάλι μπορεί κανείς να τα παρατηρήσει και από τα γεγραμμένα στο Λευιτικό. Έχουν δε ως εξής: «Εάν προσφέρεις θυσία από τα πρώτα γεννήματα στον Κύριο, θα προσφέρεις νέα ψημένα στάχυα κοπανισμένα στον Κύριο, και θα προσφέρεις τη θυσία των πρώτων γεννημάτων, και θα ρίξεις πάνω της λάδι, και θα τοποθετήσεις πάνω της λιβάνι. Είναι θυσία. Και θα αναπέμψει ο ιερέας το μνημόσυνό της από τα κοπανισμένα στάχυα μαζί με το λάδι, και όλο το λιβάνι της, είναι προσφορά δια πυρός στον Κύριο». 2. Είναι λοιπόν πολύ σαφές το νόημα του γράμματος, και δεν θα χρειαζόταν κανέναν κόπο, όπως νομίζω, προκειμένου να μπορέσει, εννοώ, κανείς να το κατανοήσει με λεπτομέρεια. Πλην όμως θα πω το εξής: Χίδρα ονομάζονται τα άλευρα από τους σπόρους. Μέσα δε από τους τύπους αυτούς προσλαμβάνεται το μυστήριο του Χριστού.

Γι' αυτό λέει το νομικό Γράμμα: «Και θα αναφέρει ο ιερέας το μνημόσυνό της από τους χονδροαλεσμένους σπόρους μαζί με το λάδι, και όλο το λιβάνι της. Διότι είναι κάρπωμα στον Κύριο». Επειδή δηλαδή προσκρούσαμε εξαιτίας των πολλών αμαρτιών μας, σχεδόν απομακρυνθήκαμε από τα μάτια του Πατέρα. Επειδή όμως ο Χριστός έγινε θυσία για εμάς, Εκείνος μας θυμήθηκε και μας ευλόγησε: «Ευλόγησε αυτούς που τον φοβούνται, τους μικρούς μαζί με τους μεγάλους». Γι' αυτό, λοιπόν, έχουμε διδαχθεί να ψάλλουμε και να λέμε: «Ευλογημένοι είμαστε εμείς από τον Κύριο, ο οποίος εποίησε τον ουρανό και τη γη». Και με άλλον τρόπο ο νόμος μας διασαφηνίζει τη θυσία του Χριστού, λέγοντας: «Εάν δε το δώρο του προς τον Κύριο είναι θυσία σωτηρίου· εάν μεν το προσφέρει από τα βόδια, είτε αρσενικό είτε θηλυκό, θα το προσφέρει άμωμο ενώπιον του Κυρίου, και θα επιθέσει τα χέρια του πάνω στο κεφάλι του δώρου, και θα το σφάξει κοντά στις θύρες της σκηνής του μαρτυρίου. Και οι γιοι του Ααρών, οι ιερείς, θα χύσουν το αίμα ολόγυρα πάνω στο θυσιαστήριο των ολοκαυτωμάτων. Και θα προσφέρουν από τη θυσία του σωτηρίου, ως κάρπωμα στον Κύριο, το λίπος που καλύπτει την κοιλιά, και όλο το λίπος που βρίσκεται πάνω στην κοιλιά, και τους δύο νεφρούς, και το λίπος που βρίσκεται πάνω τους και πάνω στους μηρούς, και τον λοβό που βρίσκεται πάνω στο συκώτι μαζί με τους νεφρούς θα τον αφαιρέσει».

Και ο ιερέας θα προσφέρει το μνημόσυνό της από τους χλωρούς κόκκους μαζί με το λάδι και όλο το λιβάνι της· είναι κάρπωμα προς τον Κύριο. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Πόσο βαθύ είναι το περιεχόμενο του νόμου! Εξήγησε λοιπόν, ώστε, στρέφοντας τον νου μας και σε αυτές τις λεπτομέρειες, να μην παρεκκλίνουμε από τον σκοπό. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Εκείνο, νομίζω, που αξίζει την προσοχή μας είναι η προνοητικότητα του νόμου και η εξαιρετική του σοφία· διότι θα διαπιστώσεις με κάθε τρόπο ότι αφενός αποδέχεται το απολύτως ελάχιστο, και αφετέρου προσδίδει παντού σε αυτό το εύοσμο και το ιλαρό· διότι ασφαλώς θα έχεις ακούσει και τον ίδιο τον Χριστό να λέει: «Και όποιος ποτίσει έναν από αυτούς τους μικρούς ένα ποτήρι κρύο νερό, μόνο και μόνο στο όνομα του μαθητή, αλήθεια σας λέω, δεν πρόκειται να χάσει τον μισθό του». Κάτι τέτοιο πρέπει να αναλογιστούμε και εδώ, και να εξυμνήσουμε την αγαθότητα του νομοθέτη με τους επαίνους που του πρέπουν. Διότι αποδέχεται, όπως ανέφερα, ακόμη και αν κάποιος επιλέξει να εκπληρώσει τα καθορισμένα από τον νόμο με τα πλέον ευτελή πράγματα. Είτε πρόκειται για άρτο, λέει, είτε για ένα άζυμο ψωμί, είτε έχει ψηθεί σε κλίβανο είτε σε τηγάνι είτε ακόμη και σε εσχάρα, και αν δεν είναι καν από σιτάρι, αλλά από χλωρούς και θρυμματισμένους κόκκους, δηλαδή αλεύρι από όσπρια, το προσφερόμενο ας αναμειχθεί με λάδι, και ας εμπλουτιστεί πάλι με το λιβάνι. Φαίνεται, εξάλλου, πως με αυτά τα λόγια μάς υποδηλώνεται η ευδοκίμηση των αγίων μέσα από την πύρωση και τους πόνους, καθώς και τη συντριβή.