Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 2:4

Ο νόμος, λοιπόν, λέγει πολύ σωστά ότι εκείνοι που επιλέγουν να ευφραίνουν μέσα τους τον Θεό των όλων, πρέπει να αναθέτουν και να αφιερώνουν σε αυτόν τη δική τους ζωή, χωρίς να σκυθρωπάζουν για τους κόπους υπέρ της αρετής· («Μη γογγύζετε», λέει άλλωστε ο θεσπέσιος Παύλος), αλλά να την προσφέρουν γεμάτη από τη νοητή ευωδία. Διότι τότε ο ιερέας θα αναφέρει το μνημόσυνό της στον Θεό. Διότι θα πλησιάσουμε εν Χριστώ τον Θεό και Πατέρα διά της πνευματικής θυσίας, κερδίζοντας και το να παραμένουμε στη μνήμη του. Επειδή, με εκείνα με τα οποία συνηθίζουμε να ευδοκιμούμε, με αυτά τα ίδια θα αποδείξουμε ότι είμαστε άξιοι μνήμης και ότι έχουμε έρθει σε γνώση του Θεού εν Χριστώ. ΠΑΛΛ. Εξαιρετικά τα είπες. ΚΥΡ. Και επισυνάπτει σε αυτά: «Εάν δε προσφέρεις δώρο, θυσία ψημένη σε κλίβανο, δώρο προς τον Κύριο από σιμιγδάλι, άρτους άζυμους ζυμωμένους με λάδι, και λαγάνες άζυμες αλειμμένες με λάδι. Εάν δε το δώρο σου είναι θυσία από το τηγάνι, θα είναι σιμιγδάλι ζυμωμένο με λάδι, άζυμα· και θα τα θρυμματίσεις σε κομμάτια, και θα επιχύσεις επάνω τους λάδι· είναι θυσία προς τον Κύριο. Εάν δε το δώρο σου είναι θυσία από εσχάρα, θα παρασκευαστεί με σιμιγδάλι και λάδι».

Και ότι αυτά είναι αληθινά, θα μπορούσε να το αντιληφθεί κανείς καλύτερα εάν εξέταζε με μεγαλύτερη επιμέλεια τη Λευιτική νομοθεσία. Διότι εκεί, κατά τις μυστικές ιερουργίες, μνημονεύει ονόματα όπως τηγάνι, λαγάνα, σιμιγδάλι και άλλα παρόμοια, υποδεικνύοντας συμβολικά και με αινίγματα κάποια ψυχωφελή δόγματα, και κατονομάζει ορισμένα μέτρα σύμφωνα με τη συνήθεια της εποχής, μιλώντας για ειφί, νέβελ, ιν και πολλά τέτοια· άραγε Αυτός δημιούργησε αυτές τις προσηγορίες και τις ονόμασε, ή διέταξε εξ αρχής να γίνονται και να λέγονται έτσι, ώστε το μεν τέτοιο σπέρμα να το ονομάσει σιτάρι, το δε εσωτερικό του να το ονομάσει σιμιγδάλι, και τα επιφανειακά, υμενώδη και διπλωμένα αρτοσκευάσματα να τα πει λαγάνες, και το τάδε σκεύος, μέσα στο οποίο το υγρό του φυράματος ψήνεται και αποβάλλει την υγρασία του, να προστάξει να ονομαστεί τηγάνι, και τη συγκεκριμένη ποσότητα του υγρού να την καθορίζει με το όνομα του ιν ή του νέβελ, και οι ξηρότεροι καρποί να μετριούνται με το γομόρ; Αυτά είναι φλυαρίες και ιουδαϊκή ματαιότητα, που απέχει πάρα πολύ από το μεγαλείο των Χριστιανών, το να νομίζει δηλαδή κανείς ότι ο μέγας και ύψιστος και ανώτερος από κάθε όνομα και νόημα Θεός, Αυτός που μόνο με τη δύναμη του βουλήματός Του συγκρατεί τα σύμπαντα, τα φέρνει στην ύπαρξη και τα διατηρεί στη ζωή, κάθεται σαν κάποιος γραμματοδιδάσκαλος να επεξεργάζεται με λεπτομέρεια τέτοιου είδους ονοματοθεσίες.

Για ποιο λόγο η σεμίδαλις συμπεριλαμβάνεται πάντοτε στις νομικές θυσίες και άλλοτε μεν είναι ζυμωμένη με έλαιο, άλλοτε μπαίνει σε κλίβανο, και άλλοτε σε τηγάνι; Τη σεμίδαλι πρέπει να την εκλάβουμε ότι αναφέρεται στον λόγο, επειδή αποτελεί τροφή των λογικών όντων. Και όταν μεν είναι ζυμωμένη με έλαιο, φανερώνει τον λόγο μαζί με τον φωτισμό της γνώσεως· όταν δε τοποθετείται σε τηγάνι, φανερώνει τον λόγο δοκιμασμένο και σταθερό απέναντι στους ηδονικούς πειρασμούς που μας προσβάλλουν εσωτερικά· και όταν τοποθετείται στον κλίβανο, φανερώνει τον λόγο να είναι στερεός, μέσα από την υπομονετική δοκιμασία απέναντι στους πειρασμούς που μας προσβάλλουν εξωτερικά.